En sevdiğim alıntılardan birinde Albert Camus der ki: 'Nefretin ortasında, içimde, yenilmez bir sevgi olduğunu buldum. Gözyaşlarının ortasında, içimde, yenilmez bir gülümseme olduğunu buldum. Karmaşanın ortasında, içimde, yenilmez bir sakinlik olduğunu buldum. Tüm bunların içinde fark ettim ki kışın ortasında, içimde, yenilmez bir yaz olduğunu buldum. Ve bu beni mutlu ediyor. Çünkü dünya üstüme ne kadar gelirse gelsin; içimde, onu gerisin geri yollayan daha güçlü, daha iyi bir şey var demektir.'
İnsan bir noktadan sonra, hiç kimsenin olmamışlığını, hasetliğini, kötülüğünü, aptallığını, şımarıklığını tolere etmekle uğraşmak istemiyor. Zamanı azalınca, hayatın bunlarla uğraşılmayacak kadar kısa olduğunu anlıyor ve diyor ki, “Herkes yerinde sağ olsun.”
Yaşım ilerledikçe mutluluğun sakin sabahlar, temiz bir ortam, erken yatmak, güvenli bir ev ve enerjimi tüketmeyen insanlardan ibaret olduğunu daha çok anlıyorum.
Ölçülü bir hayat yaşayın.
Tüketmeyen, kirletmeyen bir hayat..
Her esen rüzgarda savrulmayacağınız,
düzenli bir hayat...
Neyi öğreneceğinize, neyi yapacağınıza kendinizin karar verebileceği bir hayat...
İlber Ortaylı