Bu dünyada her şey birbiriyle ahenk içinde derler ya belli ki ben bulamadım yerimi. Bu yüzden o kadar çok öfkelendim, gözümü kan bürüdü ve de yaptığım hatalar gittikçe büyüdü sonra öyle bir gün geldi ki hatalarım sığmaz oldu hafızama. Belki de işte o yüzden unutmaya başladım...
Senin göremediğim yüzünü her gece hayal ediyorum..
Saçlarını, sakalını,gözlerini...
Hayaliyle savaşırken kazayla çarptığım her şey sen olabilirsin sanıyorum..
Sevgili kalbim oysa, onun kalbi hiç çarpmadı benim için..
Sen hep kişiliktin..
Konulduğu yerde iğreti duran her şeyin yerine herkes kadar ben iç çektim, yutkunmam zaman aldı. Vedalaşırken ayakların diretmesi, gittiğin yerlere de kaldığın yerlere de ait olamamak bu biraz. Herkes biraz yarına düşman. Herkesin kalbi yerinde büyük bir taş var artık...