اگر آسنترا رو روانپزشکت برات تجویز کرده، احتمالاً با توجه به شرایطت تشخیص داده که منفعت دارو برای تو بیشتر از عوارض احتمالیشه. اینکه بعد از حدود یک سال میگی فکر و خیالهات کمتر شده و افسردگیت خیلی بهتر شده، خودش نشون میده که دارو احتمالاً برایت اثر درمانی داشته.
ولی یه نکته مهم اینه که دارو معمولاً قرار نیست تنها ابزار درمان باشه. اگر برات امکانش هست، در کنار دارو حتماً تراپی رو هم جدی بگیر؛ چون دارو بیشتر به کنترل علائم کمک میکنه و تراپی میتونه روی ریشهها، الگوهای فکری و مهارتهای مقابلهای کار کنه.
ورزش منظم، خواب کافی، تغذیه مناسب و داشتن یه روتین روزانه هم خیلی کمککنندهست. لازم نیست همهچیز رو یه دفعه تغییر بدی؛ حتی پیادهروی منظم و یه برنامه ساده و ثابت روزانه میتونه شروع خوبی باشه.
و درباره اینکه میگی نه خیلی غمگین میشی و نه خیلی خوشحال و هیجانزده، این موضوع رو با روانپزشکت مطرح کن. گاهی ممکنه مربوط به خود دارو باشه، گاهی هم بخشی از روند بهبود یا شرایط فرد؛ بهتره پزشکت با توجه به وضعیت خودت بررسی کنه. فقط خودسرانه دوز دارو رو کم و زیاد یا قطع نکن.
در واقع هدف درمان این نیست که احساساتت خاموش بشن؛ هدف اینه که دوباره بتونی احساساتت رو تجربه کنی، ولی بدون اینکه افکار و علائم افسردگی کنترل زندگیت رو به دست بگیرن.
اینکه کسی اهل تکست طولانی نیست یا جوابش کوتاهه، بهتنهایی نه نشونه بیاحترامیه، نه بیعلاقگی، نه دلیلی برای اینکه بگیم پس بندازیمش دور. آدمها سبکهای ارتباطی متفاوتی دارن؛ یکی با متن راحتتره، یکی با تماس، یکی حضوری بهتر ارتباط میگیره و یکی هم کلاً کمحرفه.
اتفاقاً از نظر روانشناسی، کیفیت یک رابطه رو نمیشه با طول پیام یا تعداد کلمات اندازه گرفت. باید الگوی کلی رفتار رو دید: آیا طرف در زمانهای مهم کنارت هست؟ آیا پیگیر میشه؟ آیا به احساساتت توجه میکنه؟ آیا احترام و متقابل بودن در رابطه وجود داره؟
وگرنه با منطق جواب کوتاه داد، پس بندازش دور خیلی از آدمهای ارزشمند زندگیمون باید حذف بشن.
حتی خود ما هم همیشه یه مدل رفتار نمیکنیم. ممکنه یه روز از دوست یا پارتنرمون ناراحت باشیم، حوصلهی حرف زدن نداشته باشیم، تلفنش رو جواب ندیم یا خیلی سرد جواب بدیم. آیا منطقیه طرف مقابل همون لحظه نتیجه بگیره پس این آدم به درد نمیخوره و ما رو حذف کنه؟
رابطهی بالغ یعنی قبل از قضاوت، الگوی رفتاری آدم رو ببینی، شرایطش رو درک کنی و درباره نیازت باهاش حرف بزنی؛ نه اینکه بر اساس یه پیام کوتاه، درباره کل شخصیت و ارزش یه آدم حکم صادر کنی.
مرزبندی با آدمی که دائماً یکه طرفه انرژی میگیره یه چیزه؛ دور انداختن آدمها صرفاً چون مدل ابراز احساساتشون با تو فرق داره، یه چیز دیگه.
خب اگر منظورت دانشجوهای روانشناسیه، باز هم حرفت بدون آمار معتبر تبدیل به کلیشه میشه. اینکه میگی ۶۰ درصد یا بیشتر فقط دنبال مدرکن و وارد بازار کار نمیشن دقیقاً بر اساس کدوم آمار و کدوم جامعه آماریه؟
ضمن اینکه حتی اگر فرض کنیم تعداد زیادی از فارغالتحصیلها وارد بازار کار نشن، این هیچ ارتباط منطقیای با این ادعا نداره که اکثر دانشجوهای روانشناسی خودشون مشکلات روحی و روانی زیادی دارن، این دوتا گزاره اصلاً یکی نیستند.
اگر آماری داری که ارتباط این دو رو ثابت میکنه، ارائه کن؛ اگر نه، اسمش آمار نیست، حدس و کلیشهست.
اعتراف تلختر اینه که بعضیا جامعهی ناسالم رو تبدیل کردن به جواب آماده برای همهچیز! بله، محیط روی سلامت روان اثر داره؛ اما قرار نیست هر کسی مسئولیت حال خودش رو از دوش خودش برداره و بندازه گردن جامعه. تراپی جامعه رو اصلاح نمیکنه، ولی میتونه به آدم یاد بده وسط یه جامعه ناکامل، چطور خودش رو کمتر نابود کنه. وگرنه با گفتن جامعه سالم نیست نه جامعه سالم میشه، نه حال آدم بهتر.
@fatemeh_bordbar@drpezeshkian همین لات کوچه خالی دیروز به آمریکا التماس کرده برای تیم حفاظتی در نظر بگیره🤣
شماها مادرزادی کسخل هستین یا خودتونو زدین به کسخلی؟
تو هم مث رهبر پودر شده ت دچار سندروم دایی جان ناپلئونی، توهم توطئه و دژمن
47 ساله به اسم آمریکا مملکت رو نابود کردین و تصوری هم ندارین که چه بلایی سر مردم آوردین
اگر آقا زاده هاتون اجازه میدادن یه پولی هم به شما برسه و پاتونو از امام زاده داود اونطرف تر بذارین، میفهمیدین که تو چه لجنی گرفتارین
توی این لیست دو تا اسم هست که خیلی برای شما افول بیشتری داره
سوریه و لبنان
میلیارد دلار برای اینا هزینه کردین، ولی دریغ از اینکه یک دقیقه پای خزعبلاتتون بشینن
@behnam_ir این یابویی که عین الوات داره راه میره، لات کوچه خالیه
همین مثلا رئیس جمهور و وزیر خارجه گاوش به آمریکا التماس کردن که تیم حفاظتی بهشون بده
ببن اون دست و پا رو مادر جنده
یه نصیحت از کسی که یه کم بیشتر ازت زندگی کرده 😄
دانشگاه فقط انتخاب رشته و درس خوندن نیست؛ یه دورهست که کلی آدم و تجربه وارد زندگیت میشن. رشتهای رو انتخاب کن که هم بهش علاقه داری، هم بتونی آیندهات رو باهاش بسازی؛ فقط به خاطر حرف بقیه یا اسم دانشگاه انتخاب نکن.
شهر و محیط دانشگاه هم مهمه؛ قراره چند سال اونجا زندگی کنی، پس فقط خود دانشگاه رو نبین، شرایط زندگی و آدمهای اون محیط رو هم در نظر بگیر.
و مهمتر از همه: تو هیچ ترمی عاشق نشو، خودتو تابلو نکن 😂
هر کسی که باهات خوب رفتار کرد، قرار نیست عشق زندگیت باشه. اول آدمها رو بشناس، بعد دل بده.
دوست خوب پیدا کن، مهارت یاد بگیر، ارتباط بساز، از دانشگاه فقط مدرک نگیر. و حواست باشه این چند سال خیلی سریع میگذره؛ کاری کن وقتی تموم شد، فقط چند تا خاطره و نمره برات نمونده باشه.
@7596afr راه باز جاده دراز
ولی اگر رفتی و هفته دوم اومدی پیغام گذاشتی با گریه و زاری که بچه ها نمیکشم میخوام انصراف بدم وای بر احوالت🤣
بر اساس تجربه شخصی میگما
38 سالگی رفتم برای یه تخصص دیگه، به گوه خوردن افتادم
این حس دلسردی کاملاً طبیعیه. وقتی برای یکی وقت، انرژی و احساس میذاری، طبیعیه که انتظار داشته باشی یه توجه و صمیمیتی هم از اون طرف ببینی. وقتی برای کسی یه پیام پر از احساس و بافکر میفرستی و در جواب یه پاسخ کوتاه و سرد میگیری، ناخودآگاه حس میکنی دیده نشدی و انرژی که گذاشتی هدر رفته.
ولی یه نکته مهم هست؛ همه آدما مثل هم احساساتشون رو نشون نمیدن. یکی با پیام طولانی راحته، یکی با تماس یا ویس، یکی هم کلاً کمحرفه و احساساتش رو خیلی کوتاه نشون میده. پس هر جواب کوتاهی لزوماً به این معنی نیست که محبتت براش بیارزش بوده.
از طرف دیگه، ظرفیت عاطفی آدما هم با هم فرق داره. قرار نیست همه به اندازهی تو محبت کنن یا دقیقاً همون شکلی که تو محبت میکنی جواب بدن. قبول کردن این موضوع کمک میکنه توقعاتت واقعیتر بشه و کمتر دلسرد بشی.
اما اینم به این معنی نیست که همیشه باید یکطرفه انرژی بذاری. اگه میبینی توی یه رابطه همیشه تویی که پیام میدی، پیگیر میشی، محبت میکنی و انرژی میذاری و از اون طرف تقریباً چیزی برنمیگرده، لازم نیست قهر کنی یا رابطه رو قطع کنی. فقط یه کم سطح انرژی خودت رو با چیزی که از اون رابطه میگیری هماهنگ کن.
یعنی اگر طرف مقابل کوتاه و ساده جواب میده، تو هم لازم نیست هر بار برایش یه متن طولانی و پر از احساس بنویسی. این تلافی کردن نیست؛ یه جور مرزبندی و مراقبت از خودته. انرژی بیشترت رو بذار برای آدمایی که واقعاً قدرش رو میدونن و خودشون هم برای رابطه وقت و انرژی میذارن.
و یه چیز دیگه: سعی کن محبت کردن رو تا حدی بدون چشمداشت انجام بدی. اگه تصمیم گرفتی برای کسی یه پیام خاص بنویسی یا یه کار قشنگ براش انجام بدی، اول برای حال خوب خودت انجامش بده، نه اینکه منتظر یه جواب مشخص باشی. اینطوری اگه جواب دلخواهت رو نگرفتی، کمتر احساس میکنی چیزی ازت گرفته شده.
در نهایت، مهربونی و توجه زیاد یه نقطه قوته، نه ضعف. فقط باید یاد بگیری این انرژی ارزشمند رو کجا و برای چه کسی خرج کنی، که آخرش خودت از نظر عاطفی خسته و خالی نشی.
@shadism0 خوب با این تفاسیر شما تو یه رابطه سالم نیستی
رابطه سالم جاییه که درک کردن، بخشیدن و تلاش کردن، وظیفهی یک نفر نباشه. آدم وقتی واقعاً دوستت داشته باشه، برای موندنت تلاش میکنه؛ نه از روی اجبار، بلکه چون بودنت براش ارزشمنده.
موقعی که پرچم عراق رو بردین بالا
اجازه دادین حشد الشعبی بیاد
به عراقیا گفتین خواهر و برادر
وقتی ناموس و هموطنت رو کف خیابون دادی دم تیر نیروهای حزب الله
وقتی پول ملت رو از دهن و سفره شون گرفتین و دادین به حماس و حوثی ها
وقتی که برای حوثی ها ذوق مرگ شدین
خلاصه که شماها بی غیرت به دنیا اومدین
47 ساله هم دارین با بی غیرتی حکومت میکنین
آها منظورت اینه که خودم بقیشو کامل کنم؟
جای خالی را پر کنید؟
اوکی
ایرانی با پرچم اسرائیل کیرش تو کسس ننته
ایرانی با پرچم اسرائیل زنتو گاییده
ایرانی با پرچم اسرائیل خواهرتو جنده کرده
ایرانی با پرچم اسرائیل رهبرتو به گا سگ داده
ایرانی با پرچم اسرائیل کونتو پاره کرده
کافیه؟
تا صبح میتونم واست جمله بسازم
این نوع کامنتها دقیقا مث سم سوسکه که میریزی تو راه آب یا چاه توالت، همشون یه دفعه میریزن بیرون، تو هم یکیشون 🤣
کسشعر این باورهایی هست که تو و امثال تو و شیعه دوازده امامی بهش داره
جناب پادشاهی خواه، حتما واسه آزادی ایران هم دخیل بستی و نذر کردی🤣
سیکتیر بابا، چرا نسلتون کنده نمیشه
اینم یادم رفت بگم
توی شرایط شما که داری سعی میکنی حالت رو با دارو خوب کنی، یکی از کمکهای مهم به خودت دوری از افراد سمی هست، فرقی هم نمیکنه کی باشه، حتی نزدیکترین فرد بهت
اینا نشونه های یه آدم سمی هست:
همیشه خودش رو محق میدونه
مدام تحقیر یا سرزنشت میکنه
احساس گناه بهت میده
مرزهات رو رعایت نمیکنه
مسئولیت اشتباهاتش رو نمیپذیره
با سکوت، قهر یا تهدید کنترلت میکنه
باعث میشه دائم خودت رو زیر سؤال ببری
بعد از بودن کنارش، معمولاً احساس خستگی و ناامنی میکنی
خودت فکر کن، به نظرت این شخص برات سمی نیست؟
اینکه پارتنرت همچین برداشتی داره، بیشتر نشوندهندهی نگرش خودشه نسبت به دارو و سلامت روان، نه یه حقیقت عمومی درباره تو.
و نه، لازم نیست از همه قایمش کنی. اینکه کی از مسائل شخصی و درمانت باخبر باشه، انتخاب خودته. میتونی فقط با آدمایی در میون بذاری که حس میکنی ظرفیت درک و احترامش رو دارن.
اگه کسی فقط به خاطر اینکه برای بهتر شدن حالت کمک تخصصی گرفتی، ارزشت رو پایینتر بدونه، مشکل اصلی خود قرص نیست؛مشکل از نگرش اشتباه اون طرفه