dijwarek

📖 Gece Beliren Hüzün | Yayında

Felsefe, yalnızlık ve duygusal derinlik üzerine şiirler

✉️ [email protected]
📚 Yeni kitap yolda…

[dijwarek @dijwarek_]

@KlarosY

[dijwarek @dijwarek_]

Ne kadar acı olursa olsun geçecek.

[dijwarek @dijwarek_]

Bazı hüzünler geceyle başlar,
sabahla bitmez.

[dijwarek @dijwarek_]

İnsan, kavuşmak denen ihtimal için, ömrünün en güzel yıllarını bir pencere kenarında eskitirmiş.

[dijwarek @dijwarek_]

“Bir daha dünyaya gelsem aynı hayatı daha ustaca ve korkusuz yaşarım..
Ama bu sefer seni tanımakta gecikmem..”

[dijwarek @dijwarek_]

Yalnız kalma korkusuyla
bir yanlışa sığınmak,
fırtinadan kaçıp ateşe girmeye benzer.

[dijwarek @dijwarek_]

Geçmeyecek. O yara orada duracak; bir kasım ayazında, bir sokak lambasının altında ya da hiç beklemediğin bir sessizliğin ortasında gelip seni tam ortandan vuracak.

[dijwarek @dijwarek_]

Şimdi adını anmıyorum belki,
Ama bütün şiirlerim seni biliyor.

[dijwarek @dijwarek_]

Göremedin, duyamadın belki,
Ama içimde fırtınalar koptu senin için.

[dijwarek @dijwarek_]

Bir zamanlar seninle doluydu her sokak,
Şimdi sensizliğe karışan adımlarım var.

[dijwarek @dijwarek_]

Ve belki de en çok,
Kendi yokluğum acıttı beni..

[dijwarek @dijwarek_]

Ve sonunda yalnızlık,
En iyi tanıdık halini alıyor.

[dijwarek @dijwarek_]

Bazen öyle derin bir boşluğa düşüyorum ki,
Nasıl anlatsam; nefes almak yaşamaya yetmiyor.

[dijwarek @dijwarek_]

Ev bir mekandan ziyade bir histir,
Seni değersiz hissettiren bir şeye evim
Yaftası vuramazsın.

[dijwarek @dijwarek_]

Bazı geceler hiç bitmez,
Yalnızca üzerine güneş doğar..

[dijwarek @dijwarek_]

Sessizliği seçen,
Zaten her şeyi söylemiştir.

[dijwarek @dijwarek_]

Bir nefeslik yakınlıkla
Bir ömürlük uzaklık arasında kaldım.

[dijwarek @dijwarek_]

Ve belki de asıl acı, onu sevmek için hiçbir şansım olmadığını bilerek sevmekti.

[dijwarek @dijwarek_]

Bir cümlenin içinde unuttuk birbirimizi. Söylenmemiş kelimelerde kaybolduk.
Ne sen, "kal" diyebildin,
Ne de ben "gitme" diyebildim.

[dijwarek @dijwarek_]

Yüzümüzdeki gülümseme, içimizdeki acıyı gizlemeye yetmiyor. Dışarıda dünya dönüp giderken, biz bir yandan ölü gibi yaşıyoruz. Gözlerimizde umut var gibi görünüyor ama ruhumuz bir köşeye çekilip sessizce karanlığa gömülüyor.

[dijwarek @dijwarek_]

İnsan, en çok acıyı tanıdığında olgunlaşır;
çünkü bazı yaralar kapanmak için değil,
bize kim olduğumuzu hatırlatmak için kalır.
Ve umut, tam da orada filizlenir.