her şeyi tek başıma hallediyorum ama hastaneye tek başıma gitmek hala çok yaralıyor beni insanın bi elinden tutanı olmaz mı diye..
içimdeki küçük kız çocuğunun bu yüzden gözleri hep yaşlı..
her seyi unutabilirim ama caresizligimin “ben de insan evladıyım ya benimki de can” dedirtisini unutamıyorum. o top gibi oynadıkları, cam gibi kırdıkları seyin insan kalbi oldugunu bile bile devam edenleri affetmedik. allah da affetmesin
emek heba edilmez, sevgi hice sayılmaz, dosta ihanet edilmez, ahde vefa gosterilir, hak sahibine teslim edilir, merhamette secicilik olmaz, yoldan donulmez.. boyle gorduk boyle buyuduk sonra neye ugradıgımızı sasırdık