İnsan ilişkilerinde çok garip bir denge var. Mesafeli ve bir tık burnu havada davranırsan herkes bir anda sana hayran oluyor, seninle arkadaş olabilmek için can atıyor ama içten ve samimi ve hatta mütevazı olursan bir anda değersizleşiyorsun, artık kimse için bir önemin kalmıyor.
Kendimin o kadar farkındayım ki yüzüme gülüp arkamdan konuşulduğunun farkında olmamama rağmen aynı odada oturabilir , sohbet edebilir , gülümseyebilir , hatta yardım da edebilirim.
Çünkü günün sonunda herkesin kalbinin ekmeğini yediğini çok net gözlemledim.