Yaşadığım büyük deprem felaketinde maalesef her iki bacağımı kaybettim. O gün, hayatımın en zor anıydı… Bir anda her şey değişti, alıştığım düzen, hayallerim, günlük yaşamım. Şimdi ise yeniden tutunmaya, yeniden ayağa kalkmaya çalışıyorum.
Şu an hidrolik protez kullanıyorum ama ne yazık ki güvende hissetmiyor, sık sık düşüyorum. Bu da hem günlük yaşamımı hem de hayallerimi yarım bırakıyor. Tekrar özgürce yürümek, sevdiklerime koşmak, kendi ihtiyaçlarımı bağımsızca karşılamak ve hayallerimin peşinden gitmek istiyorum. Bunun için biyonik proteze ihtiyacım var.
Çünkü biyonik protez benim için sadece yürümek değil; özgürlüğümü geri kazanmak, sevdiklerime koşmak, kendi ihtiyaçlarımı daha bağımsız karşılamak ve hayallerimin peşinden gitmek demek.
Bu nedenle biyonik proteze ulaşabilmek için sizlere sesleniyorum. Bana destek olabilecek, yol gösterebilecek ya da doğru kişilere yönlendirebilecek herkese şimdiden minnettarım.
Bu tweeti RT’leyip bana yardımcı olabilecek iş insanlarını etiketlerseniz çok sevinirim.
Atacağınız en küçük adım bile benim için çok büyük bir umut olacak. Çünkü bazen tek bir el, bir insanın bütün hayatını değiştirebilir.
Vaktinizi ayırıp okuduğunuz için çok teşekkür ederim. İnanıyorum ki dayanışmayla imkânsız bile mümkün olur.
Türk insanının her milli bayramda Anıtkabir'e koşup “Açtığın yolda, vatan emin ellerde, Allah senden razı olsun, rahat uyu” demesi, vefanın en güzel ifadesi.
Nasıl yeneceksin ki, yenemezsin.
Yapılması en zor şey konfor alanınızı terk etmektir. Ama alışık olduğunuz hayattan vazgeçmeli ve hayalini kurduğunuz hayatı yaşamak için risk almalısınız.
Girişimcilik bazı insanlara hiç yakışmıyor.
Girişimcilik cool göründüğü için değil, başka çaresi olmadığı için yapanlara çok yakışıyor.
Burda başka çaresi olmamaktan kastım yalnızca parasızlık veya işsizlik değil.
⁃Anlaşılamamak
⁃Huzursuz olmak…