Malatya’da daha bıyıkları bile terlememiş, gencecik dört asker hayatını kaybediyor, kimsenin umurunda bile değil... Ölüme de acıya da öyle alışmışız ki! Çünkü ölen kendi evlatları değil; ateş hep başkalarının ocağına düşüyor, helva hep başkalarının mutfağında kavruluyor!
patronun ferrari koleksiyoneri olduğu yerde mühendisin aldığı maaş 40 bin tl. eli yanmış önceden, kardeşinin dershane parasını ödeyebilmek için işten çıkmamış, şikayetçi olamamış. her ay 12.5 dershaneye vermek zorunda çünkü. bunca kötülüğe karşın öfkemiz oldukça az.
Dün bir fabrikada 17 işçi can verdi ama toplumun önemli bir kısmı bununla ilgilenmiyor ve görmüyor. Bir toplumun başına gelebilecek en korkunç şey yoksulluk değil; böyle büyük felaketlerin bile artık ortak bir sızı yaratamayacak kadar sıradanlaşmasıdır.