Yalnızlığın yarattığı tek başına kalma korkusuyla, ruhuma ve bana iyi gelmeyen insanlarla bir arada kalma mecburiyetinde olmadığımı öğrendim. Artık hiçbir şey eskisi gibi değil. Kimseye mecbur değilim, huzurluyum. Ben; bana en yakın arkadaşım lazım olduğumda. Bu çok büyük bi güç.
neresi benim yerim bilmiyorum. nerede durmalıyım, nereye gitmeliyim, bilmiyorum. sanki herkesin bir yeri varmış, herkes sığmış şu dünyaya da bir ben ait olduğum yerimi bulamamışım, bir ben sığamamışım dünyaya gibi hissediyorum.