29 yaşında intihar eden Nilgün Marmara’dan şöyle bir alıntı..
“Keşke benimde karşımda her zorluğa rağmen dimdik duran ve beni sevebilen
biri olsaydı. İnsan tek başına dağ olamıyor bazen.”
neyi nerede bırakacağını bilmek, insanın kendine gösterebileceği en büyük merhamettir. artık hiçbir hükmünün kalmadığı bir geçmişi omzunda taşımaya devam etmek yetmezmiş gibi,ona her gün yeni yükler eklemek insanı mahveder. geçmişi geçmişte bırakabilmek bir lütuf değil,meziyettir
Eskiden 25 yaşındaki insanları görünce her şeyi çözmüş, kariyerini kurmuş, doğru insanı bulmuş, ne istediğini bilen kişiler sanırdım. Meğer 25 yaş, cevaplardan çok soruların arttığı bir yaşmış.
zamanla şunu fark ettim: hırsla, öfkeyle, kibirle alınan kararlar nadiren iyi yerlere çıkıyor. bu duygular insana güç veriyormuş gibi hissettirse de aslında görüşünü daraltıyor. sakin bir zihinle çözülebilecek şeyleri savaşa çeviriyor ve bedelini çoğu zaman insanın kendisi ödüyor