Ο πρώην έγινε πρώην για κάποιον λόγο. Και άπαξ και γίνει πρώην, δεν τον ξανακάνεις νυν. Αν ήταν να ξαναγίνει νυν, δεν θα είχε γίνει ποτέ πρώην. Γιατί η λέξη «πρώην» δεν είναι τίτλ��ς ευγενείας. Είναι πιστοποιητικό λήξης.
Ένας γκόμενος γίνεται πρώην γιατί κάποια στιγμή έπαψε να είναι αρκετός. Είτε επειδή ξεθύμανε η μοναδικότητά του είτε επειδή οι δικές σου απαιτήσεις μεγάλωσαν είτε επειδή κατάλαβες —έστω με καθυστέρηση— ότι είναι πολύ λίγος για τα όνειρα που έχεις σήμερα. Οι άνθρωποι δεν γίνονται πρώην επειδή ξύπνησες ένα πρωί και βαρέθηκες. Γίνονται γιατί κάτι έσπασε. Και τα σπασμένα, όσο καλά κι αν τα κολλήσεις, τις ρωγμές τους δεν τις χάνουν ποτέ.
Το ίδιο έργο παίζεται και στην πολιτική. Μόνο που εκεί οι πρώην δεν διεκδικούν μια καρδιά. Διεκδικούν ένα ολόκληρο κόμμα και μια χώρα. Και ο πληγωμένος εγωισμός τους είναι πολύ πιο επικίνδυνος από έναν πληγωμένο έρωτα.
Δείτε τον Σαμα��ά ή τον Τσίπρα. Και οι δύο είναι ο κλασικός τύπος του πρώην που δεν αντέχει ότι κάποιος άλλος κοιμάται πλέον στη δική του πλευρά του κρεβα��ιού. Δεν μπορούν να συμβιβαστούν με την ιδέα ότι κάποιος άλλος είναι ο νυν του ίδιου πόθου: της εξουσίας.
Έρχονται, λοιπόν, πολιτικά μεθυσμένοι, χτυπούν το κουδούνι σου χαράματα, σου στέλνουν μηνύματα, κάνουν για σένα βιντεάκια στο TikTok, για να σου πουν, με λίγα λόγια: «Και ποια θυσία έχει κάνει αυτός, ο νυν, για σένα;». Σου ξανατάζουν τον ουρανό με τ’ άστρα. Τα ίδια ακριβώς άστρα που σου είχαν τάξει και όταν ήταν νυν, και σου δίνουν υποσχέσεις ότι θα κάνουν για σένα όσα δεν έκαναν όσο ήταν οι νυν στη ζωή σου.
Το δράμα τους ως πρώην είναι ότι δεν μπορούν να δεχτούν ότι είναι πεπερασμένοι, ότι έχουν την ίδια ημερομηνία λήξης με το γιαούρτι που ξέχασες στο ψυγείο και έχει ξυνίσει.
Η τραγωδία του πρώην δεν είναι ότι έχασε. Είναι ότι αρνείται να αποδεχθεί πως κρίθηκε όταν είχε την ευκαιρία. Και τώρα, σαν ανήμπορα κουτάβια, προσπαθούν να τραβήξουν την προσοχή σου, να σε κάνουν να τους ξαναγαπήσεις, να σε μεταπείσουν, να έρθεις κοντά τους.
Αλλά, αλήθεια τώρα, ποιος έχει χρόνο να ασχολείται με πρώην; Είτε μιλάμε για πρώην γκόμενους, είτε για πρώην πρωθυπουργούς.
Μπράβο στην κ. Ρένα Δούρου, που εξελέγη πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Εδώ που τα λέμε, δεν είναι και λίγη υπόθεση να βγαίνεις πρώτη σε ένα κόμμα όπου έχουν μείνει πέντε άτομα και αυτά τα πέντε άτομα σε ψηφίζουν ομόφωνα, ειδικά μάλιστα όταν τρέχεις για την προεδρία χωρίς αντίπαλο.
Μιλάμε για μεγάλο κατόρθωμα, για ιστορική επιτυχία, που πρέπει να έχει ξεχωριστή θέση στο βιογραφικό της. Όπως τα παιδιά που τελειώνουν το σχολείο και γράφουν «διετέλεσα πρόεδρος του δεκαπενταμελούς του σχολείου μου». Εδώ, βέβαια, στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, είναι πέντε, ούτε καν δεκαπέντε.
Αλλά φιλοδοξίες είναι αυτές. Ο κάθε άνθρωπος είναι τόσο ψηλός όσο οι φιλοδοξίες του. Η φιλοδοξία της κ. Δούρου ήταν να φέρει τον τίτλο της προέδρου ενός κόμματος χωρίς βουλευτές, χωρίς μέλη και χωρίς ψηφοφόρους. Τι σημασία έχει, όμως, αυτό; Σημασία έχει να μένεις μέσα στο παιχνίδι και ο τίτλος από μόνος του είναι αυτό που μετράει.
Αλλιώς να σε φωνάζουν Ρένα, Δούρου ή κ. Δούρου και αλλιώς να σου ανοίγει ο θυρωρός της Κουμουνδούρου την πόρτα και να σε φωνάζει «κυρία πρόεδρε». Έχει μια άλλη αίγλη, ακούγεται κάπως διαφορετικά στο αυτί.
Τώρα που έγινε πρ��εδρος σε ένα κόμμα που δεν υπάρχει, μπορεί να διεκδικήσει πλέον επάξια και τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο νέο πολιτικό μυθιστόρημα «Πρόεδρος χωρίς κόμμα», κατά το «Παραμύθι χωρίς όνομα». Μόνο που εδώ υπάρχει όνομα, υπάρχει πρόεδρος, υπάρχει και μπόλικο παραμύθι… αλλά λείπει το κόμμα.
Εξαιρετική ιδέα, μπράβο στο ΚΚΕ. Κάθε καλοκαίρι οι σύντροφοι επισκέπτονται τα μέρη στα οποία το ΚΚΕ υπέστη τις πιο συντριπτικες ήττες του κατά τη διάρκεια του συμμοριτοπολεμου (1946-1949) και τα νέα μέλη του κόμματος μαθαίνουν τις τοποθεσίες στις οποίες διεξήχθησαν οι μάχες οι οποίες κατέληξαν στις μεγαλύτερες νίκες του Εθνικού Στράτου και σώθηκε η Ελλάδα από τους κατσαπλιαδες προδότες. Η επίσκεψη εκεί που συνέβησαν οι μεγαλύτεροι θρίαμβοι της Δεξιάς π��υ αποτελούν συγχρόνως τα μέρη των ιστορικών ηττών του ΚΚΕ είναι σίγουρα μάθημα ζωής για τα νέα μέλη του κόμματος αφού γνωρίζουν το πραγματικό παρελθόν του που είναι γεμάτο από ήττες και όνειρα που χάθηκαν στα ηρωικά βουνά της πατρίδας μας..!
Του Δημήτρη Καμπουράκη (από Liberal):
Το παραπάνω 500άρικο.
Δείτε πώς έχει το πράγμα. Όσο καιρό το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ τάιζαν τον ελληνικό λαό με δανεικό χρήμα και με διορισμούς στο δημόσιο, εκείνος ψήφιζε υπερηφάνως τα δύο κόμματα.
Όταν η πολιτική των δανεικών οδήγησε στη χρεωκοπία, ο λαός στράφηκε στον Αλέξη που του ’λεγε όσα ήθελε ν’ ακούσει:
«Δεν φταις εσύ, θα σου δώσω πίσω το χρήμα που έχασες κι ακόμα περισσότερο».
Όταν ο Αλέξης τα ’κανε μαντάρα, πηγαίνοντάς μας αρχικά ως την άκρη του γκρεμού κι ύστερα ξεπουπουλιάζοντάς μας, ο λαός έτρεξε μαζικά στον Μητσοτάκη και του φώναξε «σώσε με».
Τώρα που το πράγμα ισορρόπησε και εξομαλύνθηκε, μόλις νιώσαμε ασφαλείς, θ�� διαολοστείλουμε τον Μητσοτάκη και θα ξαναστραφούμε σε κείνον που πάλι μας υπόσχεται ότι θα μας ταΐσει με χρυσά κουτάλια. Αυτή είναι η προδιαγεγραμμένη πορεία μας, μην αμφιβάλετε.
Ενδεχομένως να τη γλυτώσουμε στις επόμενες εκλογές, αλλά οι ράγες του τραίνου μας προς τα κει είναι στρωμένες. Μην βαυκαλίζεστε.
Οπότε ασχοληθείτε με τον Αλέξη που είναι ο επικίνδυνος κι αφήστε την Καρυστιανού να μαραζώσει μόνη της. Μην ασχολείστε μαζί της, έτσι κι αλλιώς για τον Τσίπρα δούλεψε.
Του ’φτιαξε ένα τσούρμο συνωμοσιολόγους και αντισυστημικούς, που σιγά-σιγά κατευθύνονται προς την ΕΛΑΣ επειδή θεωρούν τον ηγέτη της ικανότερο απ’ όλους να τα ξανακάνει μαντάρα. Να διώξει τον Κούλη.
Μετά, όλοι τούτοι κάπ��υ θα ξαναβρούν να φωλιάσουν όταν ο Αλέξης τους βρωμίσει για δεύτερη φορά, επειδή δεν θα τους δώσει εκείνα που τους υποσχέθηκε.
Και μην εκπλήττεστε που η RealPoll έδειξε την ΕΛΑΣ στο 21,4%, ο «πάντα προδομένος» λαός μας θα προτιμά αιωνίως αυτόν που του υπόσχεται άκοπο χρήμα από κείνον που του λέει να προκόψει δουλεύοντας. Στο τέλος-τέλος, κακώς θεωρούσαμε σκαλοπάτι του Αλέξη το 17,8%, στις πρώτες εκλογές του ’23 πήρε 20,07%.
Στο μεταξύ, ο καταφερτζής αποτολμά το αδιανόητο. Μαζεύει γύρω του κανονικές και συστημικές φάτσες, τις οποίες βάζει να παριστάνουν τους αντισυστημικούς και τους αριστερόστροφους. Ετοιμάζει ήδη την επόμενη κωλοτούμπα του.
Δείτε τη σκιώδη κυβέρνησή του και θα καταλάβετε. Οι μισοί είναι επιχειρηματίες.
Δεν μπορεί ένας επιχειρηματίας που έχει ��ουλέψει στην πιάτσα, να μην καταλαβαίνει ότι τα κότερα, τα μερίσματα και οι καταθέσεις φεύγουν μ’ ένα κλικ στο πληκτρολόγιο του laptop, μόλις υποψιαστούν ότι μια κυβέρνηση θα τους βάλει άγαρμπα στο στόχαστρο.
Επίσης δεν γίνεται να μην καταλαβαίν��υν τι σημαίνει «αύξηση του μισθολογικού κόστους» για μια επιχείρηση ή για ένα κράτος.
Ότι δεν γίνεται να αυξήσεις 500 ευρώ τον μισθό ενός εργαζόμενου (των γιατρών του ΕΣΥ ας πούμε, που τους το υποσχέθηκε ο Τσίπρας), στηριγμένος σε κάποιο έκτακτο έσοδο (π.χ. φορολογία στα σκάφη αναψυχής)
. Ο αυξημένος μισθός θα τρέχει και όταν ο σκάφος θα ’χει σηκώσει σημαία Τουρκίας ή Κροατίας, πλην τότε από πού θα αντληθεί το παραπάνω 500άρικο;
Άρα αύξηση θα κάνεις όταν αποκτήσεις κάποιο μόνιμο έσοδο.
Τα ξέρουν, δεν μπορεί. Οπότε, είτε κοροϊδεύουν εμάς, είτε κοροϊδεύουν τ��υς εαυτούς τους.
Δεν εκπλήσσομαι, η χώρα παρήγαγε πάντα περισσότερους πολιτικούς απατεώνες απ’ όσους μπορεί να καταναλώσει.
Το θέμα είναι ότι ο περήφανος λαός μας θα πηγαίνει πάντα με το παραπάνω 500άρικο. Ώσπου να ξανατρακάρει στον τοίχο μετωπικά και να ξανατρέξει σε κάποιον «λογικό» να τον σώσει.
Κι ύστερα να ξαναβγεί σεργιάνι στον δρόμο με τα λεφτόδεντρα.
Κοιτάξτε πώς τα κατώτερα στρώματα της κοινωνίας αισθάνονται ηθικά ανώτερα, υποβιβάζοντας τους ανωτέρους τους.
Δεν είναι τυχαίο ότι η πλειοψηφία τέτοιων συμπλεγματικών μπολσεβίκων είναι άτομα χαμηλού διανοητικού επιπέδου, με καταστροφική μαρξιστική κριτική για την λειτουργικότητα της κοινωνίας, της αριστείας και της ιεραρχίας. Κάθε τους λέξη στάζει και φυτεύει το μπολσεβικικό δηλητήριο της αναρχίας μέσα στην κοινωνία και το προάγει
Ο μεγαλύτερος ξεφτίλας της ελληνικής τηλεόρασης.
Κράξτε τον.
ΜΗΝ Πηγαίνετε στις παραστάσεις του.
Παράσιτο, ψεύτης, λασπωλόγος.
Καμιά σάτιρα. Μόνο προ��αγάνδα.
#cancel_Λαζόπουλος
αυτό γιατί βγήκε στο δάσος μες στη μαύρη νύχτα να μας μιλήσει για τις κοστολογημένες προτάσεις του Τσίπρα λες και είναι ο Jason Voorhees στο Παρασκευή και 13;;
@EuanthiaA Ευανθια τα έχω πάρει Είμαι στο ταξίδι της επιστροφής Καναδά από Ελλάδα και αναρωτιόμουν ότι μετανάστευσα το 2011 για να μείνουν πίσω αυτά τα σούργελα Αλήθεια γιατί δεν φεύγουν αυτοί που δεν τους αρέσει το σύστημα για να γυρίσουμε εμείς