«Δεν θέλω να με διαβάσεις./ Ούτε να με θυμάσαι./ Θέλω να με ξεχάσεις σωστά/ όπως ξεχνάμε τον ήχο που κάνει το σώμα/ όταν σταματά. // Δεν υπήρξα συγγραφέας/ Δεν ήμουν Ρεμπώ./ Ημουν κάποιος/ που έγινε λέξη / κι ύστερα χώμα».
Εις μνήμην - Αλέξης Σταμάτης
Η Ιακωβάκη πήγε σε κανονικό αγώνα και κέρδισε το Χρυσό. Για την μέλλουσα Υπουργό Αθλητισμού στήθηκε τουρνουά τένις, το οποίο το έχασε και αυτό.
Με την Ιακωβάκη.
Φλέρυ Νταντωνάκη | 11 Μαΐου 1937 - 18 Ιουλίου 1998 |
"Το εσωτερικό ταξίδι το ξεκινάς όταν σε βρίσκουν τα προβλήματα και είσαι ήδη θεομόναχος. Κι εγώ πάντοτε ήμουν μελαγχολική και μόνη. Έτσι, με πήρε η κατηφόρα της εσωτερικής τελειοποίησης, αλλά αγνοούσα τότε ότι αργά ή γρήγορα θα οδηγηθώ στο να τελειοποιούμαι 100 φορές και 100 φορές να χάνομαι.
Έψαχνα να βρω την ευτυχία. Δεν υπάρχει όμως ευτυχία στον κόσμο. Υπάρχει μονάχα μια ζωή που πρέπει να τη ζήσεις, θαρραλέα, χωρίς δειλίες… Κι έπειτα, ήθελα να γνωρίσω τους ανθρώπους. Να γνωρίσω άλλους τρόπους, άλλα χρώματα, άλλες μυρωδιές – άλλες αισθήσεις. Ήταν κάτι αδιανόητα θαυμαστό για το οποίο τιμωρήθηκα. Ήθελα να δω τι συμβαίνει, αν υπάρχει ιερός χώρος απόλυτης ομαλότητας και ειρήνης – ήθελα να δω τι τρέχει στον κόσμο. Δεν έχω ελευθερωθεί σεξουαλικά, δεν έχω ποτέ συναντήσει έναν άντρα που να μ΄ ερωτευτεί, που να μ΄ αγαπά. Δεν έχω ακριβώς ενοχή – είμαι απλώς διστακτική, γιατί δεν ξέρω αυτόν τον χώρο, τη συνύπαρξη ανδρός και γυναικός.
Δεν έχω ζυμωθεί σε κάποια σχέση, αλλ’ ούτε και είδα με την περιορισμένη μου ματιά ζευγάρια που να ’ναι αληθινά μαζί. Υπάρχει καμιά φορά σεβασμός, αλλά, πώς να το πω – δεν βλέπω απόδοση, ούτε ευτυχία. Είμαι απόλυτα εγκαταλειμμένη. Δεν βλέπω, βλέπεις, σε όσους ζουν χαριτωμένα και ψάχνουν πάνω μου τα υλικά σημάδια της επιτυχίας – λεφτά, οικογένεια, βεντετιλίκι… Είμαι μια ψυχή που αμφιβάλλει κι αυτό μπορεί να συγκινεί, αλλά βαραίνει κιόλας τους επιφανειακούς ανθρώπους.
Δεν πιστεύω στους μύθους. Όταν φτιάχνεις έναν μύθο, καταστρέφεις έναν άνθρωπο. Τον ξεχνάς, τον αφήνεις μόνο του. Όμως ο καλλιτέχνης πρέπει με τόνα πόδι να πατάει στην καθημερινότητα και με το άλλο εκεί που οι άνθρωποι ποτέ δεν συλλαμβάνουν... Αρκεί, ξέρεις, ένα τηλεφώνημα τριών λεπτών μονάχα –σαν βελονιά στο κέντημα της μέρας–, αρκεί ένας άνθρωπος να θυμηθεί αυτόν που έχει λησμονηθεί στο βάθος της ψυχής του".
| Αποσπάσματα από συνέντευξή της που δόθηκε το καλοκαίρι του 1986 και δημοσιεύτηκε στο βιβλίο «Αντίο Παλιέ Κόσμε» του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου. Πηγή: Lifo |
Η γυναίκα που γεννήθηκε για να φανερώσει το αληθινό πρόσωπο των τραγουδιών, όπως έλεγε ο Μάνος Χατζιδάκις, τέτοιες μέρες, πριν 26 χρόνια, ολοκλήρωνε την υπαρξιακή της Οδύσσεια,
μόλις 61 ετών...
Το παλικαράκι αυτό σύμφωνα με ανακοινώσεις αστυνομικών, δημάρχων, κυβερνητικών στελεχών & φιλοκυβερνητικών ΜΜΕ ήταν επικίνδυνος εγκληματίας.
Δίπλα στο σημάδι που άφησε μιά από τις σφαίρες η εικόνα του, να την βλέπουν οι Κυρ Παντελήδες, να γεμίζουν ενοχές.
Κι ήτανε μόνο 20 χρονών.
Αυτά τα άχρηστα ζώα θα γκρεμίσουν την Αθήνα για να περάσει το Μετρό. Κανείς δεν αποζημιώνεται κανείς δεν τιμωρείται. Η "χώρα" της ντροπής. #Κυψελη#κτιρια#μετρο#αθηνα