Tabii ki uzunca bir süre bu amacıma ulaşmış olsam da bi süre sonra anonimlik yalan oldu. Aslında bunun iyi yanları da oldu, çok güzel arkadaşlar ve dostlar edindim. Bir yandan da bir rumuz ile yarattığı karakteri anonim olarak hala yaşatan kişiler görmek de güzel.
Aslında Twitter'a ilk geliş amacım sadece kendi karakterime bir rumuz ile hayat vermekti. Bir nevi soyutlama yaparak kendimi rahatça ifade etme yolu bulmaktı. Böylece kimse beni fikirlerim dışında bir özelliğim ile ne etiketleyebilecek ne de yargılayabilecekti. Ana fikir buydu.
Spellbreak oynarken, fireball'ların tornado'lara çarpmadan çok yaklaştıklarında rotalarının eğildiğini gördüğümden beri bunun nasıl mükemmel bir oyun mekaniği olduğunu düşünmediğim bir an yok.
Sırf dramatik bir şekilde senaryoyu uzatmak için yapılıyor gibi geliyor bana bu olay. Sen o kadar şey yap, sonra devam etme. Finish çizgisine gelip geri dönmekle aynı kafa.
@evedbremin https://t.co/nZR00PbvnX
O zaman şunu dolaştıralım elden ele. Hedeflenen kişi sayısı kadar bile imzalanmamış. Şikayet etmeyelim, oy verelim! :/
Yakın arkadaş olsun olmasın gelip size egolu bir tutum sergiliyorsa direkt gözden çıkartmak en temizi. Sonradan kendisi gelir zaten -ki genelde geliyorlar-, gelmezse de bir kayıp olmaz.
Açık konuşmak gerekirse karantina dönemi benim çok işime geldi ve pandemi öncesi sosyal biri olmama rağmen hiç özlemiyorum. Sosyalleşmeden arınıp insan detoksu yapmış oldum, kendime ayıracak zaman dilimi buldum.
Problemin kökenini bilerek ve isteyerek, ortadan kaldırmayan ve çeşitli politikalar ile zenginleşmek için, vatandaşlarını bunların etrafından dolandıran tüm sistemler zaman kaybıdır. O yüzden bilim insanları nadiren yönetici sınıfında yer alıyorlar.