San Cibrao, Península da Paz ata que chega o verao. Non se durmiría mellor escoitando o vaivén do mar ca certas músicas? En fin, xa o dicía Xuvenal: panem et circenses.
“Soluitur acris hiems grata uice ueris et Fauoni”
Estudando para métrica polo menos atópase algún verso bonito. Con todo, unha merda. Deixai ir. Deica sempre.
“Si tu pouvais lire dans mon coeur, tu verrais la place où je t’ai mise” Desde logo, non naceu, nin creo que naza, ninguén que escriba máis fermoso ca Flaubert.
Declárome absolutamente en contra da Maruxaina, do concello de Cervo, da meirande parte da provincia de Lugo e de moitas máis innumerables cousas que non vou escribir debido ao reducido espazo que brindan os chíos
«Lo que siento por ti es tan difícil.
No es de rosas abriéndose en el aire,
es de rosas abriéndose en el agua.»
~ Idea Vilariño
🎨 Francisco de Zurbarán (1598-1664)
Esta es nuestra condición: todo es efímero. Tomar conciencia de ello nos embarga y el dolor que se desprende lo tiñe todo. «Sunt lacrimae rerum et mentem mortalia tangunt» (Virgilio, Aen. I, 462).
Nesta Semana Santa tan literaria cheguei á conclusión de que non avanzamos nada en canto ao que literatura se refire. Escribiu Garcilaso o verso máis fermoso que puideron percibir os meus sentidos e desde esa non hai máis aló a onde ir. “Yo no nací sino para quereros”