📌Η συγκεκριμένη φωτογραφία φαίνεται πως προκάλεσε εμφανή αμηχανία στη γειτονική χώρα. Τουρκικά μέσα ενημέρωσης σχολιάζουν ήδη ότι η Άγκυρα απουσιάζει από τη νέα εξίσωση που διαμορφώνεται στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο.
Γιατί τελικά, στην πολιτική και στη διπλωματία, σημασία δεν έχει μόνο ποιος μιλάει. Σημασία έχει ποιος κάθεται στο τραπέζι όταν χαράσσονται οι νέες ισορροπίες. Και στο Χιούστον, η Ελλάδα ήταν εκεί στο κέντρο του τραπεζιού , στο επίκεντρο των εξελίξεων για τη νέα ενεργειακή αρχιτεκτονική στην Ανατολική Μεσόγειο.
Το μήνυμα που έστειλαν οι 4 χώρες από το Χιούστον είναι ότι η Ανατολική Μεσόγειος προχωρά μέσα από τη συνεργασία, τις διασυνδέσεις και τα κοινά συμφέροντα. Όσο αυτή η πραγματικότητα εδραιώνεται, τόσο δυσκολότερο γίνεται για όσους επενδύουν στις απειλές, την ένταση και τις μονομερείς πρακτικές να ανακόψουν την δυναμικη. https://t.co/xkwOO2TTZc
12 Ιουνίου 1958
Η σφαγή των Κοντεμενιωτών στο Κιόνελι.
Ήταν Πέμπτη, 12 Ιουνίου 1958, όταν, γύρω στο μεσημέρι, έφτασε στον Κοντεμένο ένα μήνυμα, που έλεγε: «Τρέξετε για βοήθεια των κατοίκων της Σκυλλούρας, οι οποίοι σφάζονται από τους Τούρκους!..»
Η Σκυλλούρα ήταν τότε μεικτό χωριό και απέχει λίγα μόνο χιλιόμετρα από τον Κοντεμένο. Με τη λήψη του μηνύματος, οι Κοντεμενιώτες κινητοποιήθηκαν. Κάπου 30 πήραν ξύλα, σίδερα και ό,τι άλλο επιθετικό όργανο βρήκαν μπροστά τους, μπήκαν σε αυτοκίνητα και ξεκίνησαν για τη Σκυλλούρα. Όμως, πριν φτάσουν, ανακόπηκαν και συνελήφθησαν από Άγγλους στρατιώτες, οι οποίοι, αφού τους είπαν πως τίποτε δεν συμβαίνει σε βάρος των Ελλήνων της Σκυλλούρας, τους μετέφεραν στη Λευκωσία, στον αστυνομικό σταθμό Αγίου Δομετίου, για ανάκριση. Κρατήθηκαν για ώρες και μετά, αντί να τους αφήσουν να επιστρέψουν στο χωριό τους, τους έβαλαν σε στρατιωτικά αυτοκίνητα και τους οδήγησαν προς το τουρκικό χωριό Κιόνελι. Επί κεφαλής του κονβόι, ο συνταγματάρχης Ρέντγκρεϊβ.
Τότε ακριβώς, αποκαλύφθηκε πλήρως η συνωμοσία των Αγγλοτούρκων σε βάρος των Κοντεμενιωτών, όπως και η απόλυτη συνεργασία που είχαν, για εγκλωβισμό και εξόντωσή τους. Συγκεκριμένα, λίγο έξω από το Κιόνελι, οι Άγγλοι σταμάτησαν και είπαν στους Έλληνες ομήρους τους, να κατεβούν από τα οχήματά τους και να πάνε με τα πόδια στο χωριό τους, ενώ οι ίδιοι παρακολουθούσαν. Την ώρα εκείνη έκαναν την εμφάνισή τους 200 περίπου Τουρκοκύπριοι, οι οποίοι παραμόνευαν κρυμμένοι, φέροντες όπλα και χασαπομάχαιρα. Επρόκειτο, σίγουρα, για μια καλοστημένη παγίδα.
Με πρωτοφανή μανία και απέραντο μίσος, άρχισαν αμέσως να πυροβολούν και να σφάζουν τους ανυπεράσπιστους Κοντεμενιώτες, οι οποίοι, έξαλλοι καιπανικόβλητοι, άρχισαν να τρέχουν στα χωράφια, για να διαφύγουν. Δεκατρείς απ’ αυτούς βρήκαν φρικτό θάνατο, από τα πυρά και τα μαχαίρια των αιμοβόρων διωκτών τους. Νεκροί ήσαν οι Χριστόδουλος Σταύρου, 34 χρόνων, Πέτρος Σταύρου, 21 χρόνων, Ιωάννης Σταύρου, 31 χρόνων, Γεώργιος Σταύρου, 17 χρόνων, Χαράλαμπος Σταύρου, 34 χρόνων, Ευριπίδης Κυριάκου, 24 χρόνων, Κώστας Μουρρή, 34 χρόνων και Σωτήρης Χατζηβασίλη, 17 χρόνων.
Εξαιτίας της σφαγής, ο Κοντεμένος ντύθηκε στα μαύρα και βυθίστηκε σε ανείπωτο πένθος. Ιδιαίτερα οι οικείοι και συγγενείς των θυμάτων ζούσαν πλέον σε εφιάλτες. Χαρακτηριστική η αφήγηση του, μετέπειτα στην προσφυγιά, κοινοτάρχη Κοντεμένου Άθου Μιραχή, συγγενούς των ηρώων, που έζησε σε πολύ μικρή ηλικία την τραγωδία, αλλά τη βιώνει από τότε καθημερινά, αφού μεγαλώνοντας έμαθε τις λεπτομέρειες, που δεν παύουν ποτέ να γυροφέρνουν στη σκέψη του:
«12 Ιουνίου 1958. Ήμουν παιδάκι τεσσάρων χρόνων με σχισμένα κοντοπαντέλονα, αλλά θυμούμαι έντονα την ημέρα εκείνη, αφού κάτι ήταν διαφορετικό στο χωριό μου, τον Κοντεμένο. Τους έβλεπα όλους να κλαίνε, να τρέχουν πάνω κάτω σαν τρελοί… Θυμάμαι που ρωτούσα τη μητέρα μου «γιατί κλαίνε όλοι στο χωριό;» χωρίς να παίρνω απάντηση. Άλλωστε, τι να μου’ λεγαν σε τέτοια ηλικία και να καταλάβαινα; Θυμάμαι την καμπάνα του χωριού, που έπαιζε πένθιμα, θυμάμαι τη μακαρίτισσα τη θεία μου Χαριθέα να θρηνεί κι αυτή γοερά και δεν καταλάβαινα γιατί. «Να μη φύγεις από το σπίτι, ο θείος σου ο Γιαννής πέθανε!..» θυμάμαι να μου είπε κάποια στιγμή η μητέρα μου, η οποία, ντυμένη κι αυτή στα μαύρα, έφευγε την ώρα εκείνη κλαίγοντας για την εκκλησία. Αργότερα, όταν μεγάλωσα, άρχισα να μαθαίνω την ιστορία του χωριού μου. Την ιστορία εκείνης της μέρας, που μαυροφόρεσε όλο τον Κοντεμένο και άλλαξε τη ζωή και τις συνήθειες των κατοίκων του…»
Το πιο πιθανό, ήταν πως οι Άγγλοι είχαν ειδοποιήσει έγκαιρα τους Τούρκους, οι οποίοι και ήσαν πανέτοιμοι για τη σφαγή. Καθόλου δεν αποκλείεται ακόμα, το μήνυμα που στάληκε στον Κοντεμένο για σφαγή Ελλήνων στη Σκυλλούρα, να ήταν τουρκικής έμπνευσης και εκτέλεσης, για να γίνει η σφαγή.
Ενισχυτική της συνενοχής των Άγγλων μαρτυρία, αποτελεί και το γεγονός ότι οι αποικιοκρατικές αρχές δέησαν να δώσουν στη δημοσιότητα το πόρισμα της Επιτροπής, η οποία ανάλαβε να διερευνήσει το θέμα, μόλις τον Δεκέμβρη του 1958, παρόλο που αυτό είχε παραδοθεί στον Κυβερνήτη Φουτ, στις 2 Ιουλίου 1958. Στο πόρισμα της Επιτροπής, της οποίας προήδρευε ο αρχιδικαστής σερ Πάκετ Μπουρκ, επισημαινόταν ότι, «στην περίπτωση του Κιόνελι, ο τρόπος δράσεως των δυνάμεων ασφαλείας ήταν παράνομος».
Αγανάκτηση, προκαλεί, επίσης το γεγονός, το ότι και οι 13 Τουρκοκύπριοι, που κατηγορήθηκαν για τη σφαγή, αθωώθηκαν από το αποικιακό «ειδικό δικαστήριο», γιατί, δήθεν, «οι μαρτυρίες των αυτοπτών μαρτύρων δεν ήταν έγκυρες και τεκμηριωμένες!» Τι άλλο, όμως, από την απόλυτη τεκμηρίωση πρόσφεραν οι καταθέσεις ενώπιόν του των Κοντεμενιωτών, που γλίτωσαν από τη σφαγή;
«Θα σας σκοτώσουμεν ούλλους δαχαμαί!..»
Συγκλονιστική ήταν η κατάθεση του Κοντεμενιώτη ράπτη Χρίστου Κυριάκου, ο οποίος δέχτηκε την επίθεση δυο Τ/κ δολοφόνων, τους οποίους και ρώτησε:
– Τι σας εκάμαμεν ρε τζιαι θέλετε να μας σκοτώσετε;
Η απάντηση από τον έναν ήταν: «
– Θα σας σκοτώσουμεν ούλλους δαχαμαί!..
– Γιατί θέλετε να μας σκοτώσετε; Τα παιδκιά μας εν να μείνουν ορφανά!..
Ο Τούρκος τότε φώναξε «έτον» και άρχισε να σφυρά. Ο Κυριάκου άρχισε να τρέχει προς αγγλικό τεθωρακισμένο, καθ’ οδόν δε είδε τον Μουρρή – τον ένα από τους οκτώ νεκρούς – σφαγμένο και χωρίς κεφάλι!..
Βεβαίως, το δικαστικό αυτό αίσχος δε μπορούσε να μειώσει καθόλου την πραγματικότητα, που ήταν ότι επρόκειτο για ανήκουστο έγκλημα, που εκτελέστηκε με κανιβαλικό τρόπο, προκαλώντας την οργή των όπου γης Ελλήνων, ακόμα και την απόσυρση του κλιμακίου, που διατηρούσε η Ελλάδα στη Σμύρνη, στα πλαίσια του ΝΑΤΟ. Επίσης, η Ελλάδα προειδοποίησε πως θα προσέφυγε στο Συμβούλιο Ασφαλείας, σε περίπτωση που θα συνεχίζονταν οι τουρκικές βιαιότητες. Κι όμως συνεχίστηκαν…Αξιοσημείωτο, πάντως, είναι το γεγονός, ότι το αμερικανικό Υπουργείο Εξωτερικών απέδωσε στην Άγκυρα τις τουρκικές θηριωδίες στην Κύπρο.
ΤΑ ονόματα των οκτώ σφαγιασθέντων:
Κωστάκης Ν. Μουρρής 34 χρ.,
Ευριπίδης Κυριάκου 24,
Πέτρος Σταύρου 21,
Γεώργιος Σταύρου 17,
Σωτήρης Λοΐζου 17,
Ιωάννης Σταύρου Παρπέρης 31,
Χαράλαμπος Σταύρου 34
Χριστόδουλος Σταύρου 34.
Άλλοι εννέα τραυματίες επέζησαν τελικά.
Oπως σας είχα ενημερώσει πριν αρκετές ημέρες,συστήνεται θέση μόνιμου υπηρεσιακού υφυπουργού στο υπουργείο Εξωτερικών.
Αυτό προβλέπεται σε τροπολογία που κατατέθηκε στο νομοσχέδιο για τους περιφερειακούς τηλεοπτικούς σταθμούς.
Ως μόνιμος υπηρεσιακός υφυπουργός θα τοποθετηθεί εν ενεργεία πρέσβης ή πρέσβης εκ προσωπικοτήτων που έχει διατελέσει μόνιμος διπλωματικός υπάλληλος με βαθμό πρέσβη.
Ο μόνιμος υπηρεσιακός υφυπουργός προβλέπεται ότι θα έχει τις αρμοδιότητες που του ανατίθενται με κοινή απόφαση του ΠΘ και του ΥΠΕΞ.
Εύγε!
The sound of a trireme could be heard from a great distance. It had a rhythmic, measured quality, resembling a distant drum. Each stroke produced two distinct sounds: a deep, percussive thud of wood hitting water, followed by a rushing surge. Whumpff! Whroosh! These sounds were so familiar to the Greeks that they had specific names for them. They referred to the splash as pitylos and the rush as rhothios. The beat reverberated across the water, drawing the ships nearer. The steady, pulsating rhythm, was akin to the heartbeat of a giant.
Soon, other sounds emerged in sync with the oar strokes: the shrill, musical notes of pipes, the rhythmic commands of the coxswain encouraging the crew, and the deep chants of the rowers. The ship itself added to the cacophony, with its lumber and rigging creaking and groaning. As the triremes surged ahead, the steering oars and bronze rams hissed like snakes as they cut through the water. In the final moments, as the red-rimmed eyes on the prow fixed their gaze on you, the oar strokes resembled thunder. Then, the ship either bore down on you or veered away in search of other targets.
Για όσους δεν τον γνωρίζουν, ο Οζγκιούν Εμρέ Κοτς είναι ένας από τους πιο σοβαρούς και ανεξάρτητους Τούρκους πολιτικούς επιστήμονες της νέας γενιάς, ο οποίος ανήκει στην κοσμική και αντιπολιτευόμενη πλευρά των διανοουμένων της χώρας του.
Στο κείμενό του αναλύει με εξαιρετική ακρίβεια κάτι που στην Ελλάδα συχνά αρνούμαστε να καταλάβουμε, εγκλωβισμένοι στην επικίνδυνη ψευδαίσθηση ότι αν κάποια στιγμή φύγει ο Ερντογάν, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις θα ομαλοποιηθούν αυτόματα.
Ο Κοτς προειδοποιεί ότι η Τουρκία έχει αλλάξει οριστικά κατεύθυνση, έχοντας αφήσει πίσω της την παραδοσιακή, εσωστρεφή εξωτερική πολιτική του παρελθόντος, προκειμένου να λειτουργήσει ανοιχτά ως μια περιφερειακή ιμπεριαλιστική δύναμη. Η συστηματική στρατιωτική και οικονομική της επέκταση στη Λιβύη, τη Σομαλία και το Κατάρ δεν αποτελεί μια πρόσκαιρη τακτική, αλλά ένα βαθύ, οργανωμένο κρατικό σχέδιο.
Το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο της ανάλυσής του είναι ότι πολιτικοί αρχηγοί που δημόσια εμφανίζονται ως ορκισμένοι εχθροί, όπως ο Ερντογάν, ο Μπαχτσελί και η παλιά ηγεσία της αντιπολίτευσης υπό τον Κιλιτσντάρογλου, στην πραγματικότητα υπηρετούν στο παρασκήνιο το ίδιο ακριβώς επεκτατικό όραμα. Πρόκειται για ένα πρότζεκτ του τουρκικού κατεστημένου που έχει σχεδιαστεί για να συνεχιστεί αυτούσιο και στη μετά-Ερντογάν εποχή.
Μάλιστα, ο Κοτς εξηγεί ότι όποιος Τούρκος πολιτικός, όπως ο Ιμάμογλου ή ο Οζέλ, προσπαθεί να προτάξει μια ατζέντα εκδημοκρατισμού και καλών σχέσεων με τη Δύση, θεωρείται πλέον ασύμβατος με το νέο επιθετικό DNA του κράτους. Το τουρκικό βαθύ σύστημα εργάζεται ήδη για την πολιτική τους εξουδετέρωση, καθώς θεωρεί ότι στη σημερινή διεθνή πραγματικότητα δεν μετράνε οι συμμαχίες βασισμένες σε αξίες, αλλά η καθαρή ισχύς.
Το μάθημα για την Ελλάδα είναι ξεκάθαρο. Η Γαλάζια Πατρίδα και ο αναθεωρητισμός της Άγκυρας δεν είναι οι ιδιοτροπίες ή τα επικοινωνιακά παιχνίδια ενός συγκεκριμένου ηγέτη, αλλά η νέα, μόνιμη γεωπολιτική ταυτότητα της Τουρκίας. Όποιος κι αν βρίσκεται στην εξουσία αύριο, η στρατηγική επιδίωξη ελέγχου της περιοχής δεν πρόκειται να αλλάξει. Όσοι στην Αθήνα εξακολουθούν να πιστεύουν σε παράθυρα ευκαιρίας και καλοπροαίρετες προσεγγίσεις, απλώς εθελοτυφλούν μπροστά σε μια απειλή που είναι δομική, υπαρξιακή και μόνιμη.
There’s a pattern among North European leaders who push hardest for Turkish membership: none of them pay the price.
Stubb wants Turkey in the EU.
Turkey doesn’t claim Finnish islands. Doesn’t occupy Finnish territory. Doesn’t challenge Finnish borders. Doesn’t dispute Finnish waters.
For Finland, Turkish membership costs nothing. For Greece and Cyprus, it costs everything.
If joining the EU “gains you power” and stabilizes the neighbourhood, why stop at Turkey?
Apply the same logic to Russia. Let’s hear Stubb explain, slowly, why one works and the other doesn’t.
@alexstubb