امشب کهولت سن رو با تمام وجود درک کردم. یه دستمال کاغذی گذاشته بودم اونجایی که مامان بزرگا به عنوان انباری استفاده میکنن (سوتین)، الان که تو رختخواب عطسه کردم و حال نداشتم پاشم از جام به دردم خورد. آفرین که انقد آیندهنگر و کون گشاد و پیری.
سال اول دانشگاه یه پسری رو برای چند ثانیه تو محوطه دیدم، نگاهی که بینمون رد و بدل شد هنوز قلبم رو به تپش میندازه. انقدر درگیر افسردگی و اعتماد به نفس پایین بودم، وقتی دیدم اونم حواسش به منه سریع برگشتم خوابگاه. نمیدونم، کاش تصمیم دیگهای میگرفتی اون روز عزیزم.
آقا اینجا انقدر بی در و پیکره من باورم نمیشه! همکارم الان قهر کرد چون با چهارمین مرخصی این ماهش موافقت نکردم و گفت من که میرم به هر حال. بعد همه براشون عجیبه که من چرا به ساعت رفت و آمد و روزای مرخصی گیر میدم؟ میگه ما تا الان برگه مرخصی نمینوشتیم:)))
رفتارای همکارم خیلی چیپه. هر روز حداقل دو سه مورد از رفتارای اشتباهشو بهش تذکر میدم و چه واکنشی داره؟ یه موردش امروز غش کرده از خنده میگه با این سینی میزنم تو سرتا، چقد حساسی! یا مثلا اومده لپمو کشیده میگه ببخشید به دل نگیر.
نمیدونم چیکار کنم واقعا.
اگه قرار نبود اون زندگی رو داشتهباشم، کاش هرگز تجربهش نمیکردم. اون مدت کوتاهِ داشتنش باعث شد نتونم از زندگی الانم لذت ببرم و همیشه تو خیالاتم اون روزا رو مرور کنم تا بتونم دووم بیارم.
باورم نمیشه دوستم، و یکی از اعضای صمیمی خانواده مدام ازم انتظار دارن بهشون پول قرض بدم و براشون وام جور کنم. چون مجردم و شاغل از نظرشون اینجوریه که پس پولاتو میخوای واسه چی؟