insanın celladı gerçekten kaygı ya, henüz yaşamadığın, yaşanması muhtemel belki de hiç yaşanmayacak şeyleri düşüne düşüne çürüyorsun, yaşanmamış üzüntünün üzüntüsü bile delip geçiyo
Bir konuya çok sinirleniyorum ve net konuşucam. Yakınını kaybetmiş insanların yas sürecinde ne dediğine, ne yazdığına, ne giydiğine, ne yaşadığına karışma ve yorum yapma haddini kendinde gören herkes su katılmamış orospu çocuğudur.
Kimi iyi giyinmeyi bırakır, kimi bir zamanlar kalıcı olduğuna inandığı arzularını kaybeder. Kimi okulu bırakır. Kimi kendini müziklere boğar. Bazıları fotoğraf çekmeyi bırakır, bazıları erken kalkmayı. Hayal kurmaz artık, kurduğu hayalleri unutur. Kimisi ağlar, kimisi ağlayamaz.
Abisini kaybeden ve 20 gün sonra açan bir çiçeğe mutlu olup bunu paylaşan influencerlara öyle linçler yapıldı ki değinmeden edemeyeceğim.Öyle makaleden kitaptan değil kendimden.
Benim abim de kanserle savaşını kaybetti. Son altı ayında fiziksel ihtiyaçlarını bile karşılayamaz hâle gelmişti. Babam onun bakımını üstleniyordu. Ben de evimi bırakıp onlara yakın bir ev kiraladım; hem abimin yanında olmak hem de babama yardımcı olmak için.
Abimin banyosunu babamla yaptırdıktan sonra dinlenirken burada kahvemi paylaştım. Bütün gün çalışıp eve döndüğümde abimin bir öğün yemeğini yediriyor, sonra sosyal medyada fotoğraf ve şarkı paylaşıyordum.
Abim beslenemiyordu. O yemedikçe ben de yemek yiyemez olmuştum. Hasta olan evde hava hep sisli oluyor. Çok kilo kaybettim.
Ameliyat sonrası aniden yoğun bakıma alındığında doktor, özetle, her şeye hazırlıklı olmamız gerektiğini söylemişti. O an yaşadığım sarsıntıyla kalabalığa karışmamak için asansör yerine merdivenlere yöneldim ve orada bayıldım. Günlerce vücudumdaki ağrılar ve morluklarla dolaştım.
Bütün bunları yaşarken de sosyal medyada güzel, mutlu görünen paylaşımlar yapmaya devam ettim. Bazen sizden burada dua istedim. Sağ olun, var olun.
Abim o yoğun bakım sürecinden sonra sekiz ay daha yaşadı. Onu kaybettiğimde günlerce doğru dürüst uyuyamadım. Gecem gündüzüme karıştı, işime odaklanamadım. Araba kullanırken radyoda çalan bir şarkı beni alıp uzaklara götürüyor, aracımı kenara çekip ağlıyordum. Bazen ağlaya ağlaya eve dönüyordum. Yine de sosyal medyada paylaşım yapıyordum.
Uyuyabilmek için aylarca ilaç kullandım.
Şimdi soruyorum: Bir insanın acısını sosyal medya paylaşımına bakarak ölçmek kimin haddine?
Linç kültürü öyle normalleşti ki insanlar başkalarının yasını nasıl yaşayacağına karar verme hakkını kendilerinde görüyor.
Ne yapalım? Canımızı toprağa verdik diye yanına bizi de gömmediler. Hayat devam ediyor. Evladını kaybetmiş annemizin, babamızın; eşini kaybetmiş bir kadının, babasını kaybetmiş çocukların yanında dimdik durmaya çalışıyoruz. Bazen onlara moral vermek, bazen de kendi aklımızı kaybetmemek için hayata tutunuyoruz. Üstelik çevremizdeki insanların da üzerimizde hakkı var.
Her gün karalar bağlayıp herkese hayatı zehir ederek mi yas tutacağız?
Belki de o insanların sizin görmediğiniz yerlerde nasıl dağıldığını, geceleri başlarını yastığa koyduklarında nasıl için için ağlayarak uykuya daldıklarını bilmiyorsunuz.
Bir fotoğraf, bir şarkı, bir kahve paylaşımı… Bunların hiçbiri insanın içindeki acının ölçüsü değil.
Yasın takvimi, şekli, süresi yok. Kimisi susar, kimisi anlatır; kimisi odasına kapanır, kimisi hayatın içinde kalmaya çalışır.
Biraz merhamet edin. İnsanların acısını yargılamak yerine, bilmediğiniz hikâyelerine saygı duyun.
Haluk Levent’e yapılan operasyonla ilgili biraz şüphem varsa o da şu paylaşımıyla bitti : “Asıl bombayı bekleyin. Yakında yapacağım açıklamalarda göreceksiniz.”.
Açıkça birilerine göz dağı verip pazarlık yapıyor.
Şunları kabullenince hayat daha kolay hale geliyor: Herkes seni sevmek zorunda değil, iyi niyet her zaman karşılık bulmuyor ve her şey senin düzeltmen gereken bir mesele değil. Bazı insanlar iyileşmez, bazı bağlar da bitmek için başlar.