Üniversitede bir abi vardı; gülünce 'kığğğh kığğğh kığğğh' diye gülüyordu. Biz komik olan mevzuya değil, abinin gülüşüne gülüyorduk. Ben artık o abi gibi gülüyorum...
ben yaşamadım kızım yaşasın,
ben yaşamadım oğlum yaşasın diye diye, koca bir nesli hiçbir değer tanımayan, hiçbir sınır bilmeyen, ruhu çekilmiş zombilere çevirdi anneler, babalar.
Yedi yıl önce bugün, final haftasında ders çalışırken hikâye paylaşmışım; aklım almıyor, zaman nasıl bu kadar çabuk geçmiş olabilir? Vallahi bu dünya boş. 🥲