Ben bi omuzda yük değil,bir yüzde gülümseme olunabileceğine,insanlarında çiçek açabileceğine,sevginin koşulsuz olanına,içten söylenilen cümlelerin çok kötü giden bi günü güzelleştireceğine,
“İnsan insanın şifasıdır”sözüne gönülden inanıyorum.
Sana affedemediğim insanı anlatıp seni nasıl affettiğimi gör istemiştim, şimdi seni de o affedemediğim insanın yanına koydum. Katilini affeden ölmeye mahkummuş, bunu da sende ögrendim.
duysam ki kötüsün, cayarım bütün yeminlerden, dönerim bütün tövbelerden, alır karşıma herkesi, koşar varırım yanına ama sen iyiyken sana gelmenin bir yolunu bulamam artık
Dizlerimde derman gözlerimde uyku yok isterdim ki şu yürüdügüm yolların sonu sana çıksın ama sen o yollara taş,gözüme yaş oldun bazı vedalara sebeb aranmaz