Okudunuz mu bilmiyorum ama Gazap Üzümleri’nde şöyle bir cümle geçer: “Ancak yeni doğan bir bebek baştan başlayabilir. Sen, ben… Biz artık geçmiş zamanız.” Geçmişi silmeye çalışma; onu kabul et,anlamlandır ve ondan ders al. Gerçek başlangıç,unutmak değil; bilinçle devam etmektir.
"Tüm bu koca akışta milyarlarca insan arasında iki ayakkabı büyüklüğünde yer kapladığımı, sevdiğim insanların kalbinde de 40 günlük yas miktarı kadar yer kapladığımı fark ettim."
Çocukken hastalanıp okula gidemediğim gün arkadaşlarımın beni çok özleyip günü zor bitirdiğini düşünürdüm, ertesi gün akışta hiçbir problem olmadığını görünce o kadar da matah biri değilmişim hissi oluşurdu. Çünkü bir çocuktum ve hayatımın benmerkezci dönemindeydim. Sonra büyüdüm.
Tüm bu koca akışta milyarlarca insan arasında iki ayakkabı büyüklüğünde yer kapladığımı, sevdiğim insanların kalbinde de 40 günlük yas miktarı kadar yer kapladığımı fark ettim. Ve bunun rahatlatıcı bir yanı var. Değerliyiz ama boşluğu doldurulamaz değiliz. O halde önemli olan yaşadığımız sürece hayat. Burada kalmak ve tebessümle hoş bir koku bırakmak. Büyük anlamlar aramaya gerek yok.
Çocukken ihtiyaç duyduğunuz yetişkine dönüştüğünüzü fark ettiniz mi? Bugün olduğunuz kişiye bir bakın; işte O, çocukken yanınızda olsa, kendinizi güvende hissedeceğiniz kişidir. İçinizdeki çocuğun yaralarını artık siz sarıyorsunuz. Bazen insan, kendini, kendinden yeniden doğurur
@Osman_Batur_HAN@meriizade ABİ bu üslup ve dillle 1000 sayfalık kitap yaz BEŞ SANİYE OLAN ODAK SÜREME RAĞMEN tek solukta bi gün içinde hepsini okumazsam ne olayım
günler, haftalar, aylar geçecek…iyi rüzgar alan bir balkon köşesinde, neyi başarıp başaramadığımı umursamayan insanlarla birlikte gülüp eğleneceğim. öyle ki, beni ilk defa görenler hayatımda hiç mutsuz olmadım sanacak.
her şey gelir geçer önemli olan o zor anlarda yanınızda kimin olduğu. bir mezarın başında ağlarken sırtını kim sıvazladı mesela, hastane koridorunda seninle kim dua etti, yokluğu kiminle paylaştın, her zorluk atlatılır da bunlar unutulmaz. vefa en büyük bağdır.
Velevki yurtlar yapılacak
Velevki amfilerde olacak
Ama bu dayatma niye...
Ben engelli çocuk annesi çalışan biri olarak nasıl tamamına gelebileyim!
Bu okul benim son bir yilimda kendimle barışma sebebimdi..
Memleketimi yazmak suç muydu?
Anam babam çocuğuma bakar bende rahatça sinavima gider gelirim demek sucmuydu...
Elbette dersede gidelim tabiki gidiyoruz da ama devamsızlık sorunu bir kere bir yere girdi mi 90-100 da alsak öğretim görevlisi hocalarinn bir çoğu ben daha çok bıraktım sen az , yada birakmazsam ne der dekanlık diye hissetmez mi!!
Her açıdan iki taraflı sorunlu bu durumdan dönmeli #ebyu
#ebyu