Een economieprofessor vertelde dat hij ooit een hele klas had laten zakken. Die klas hield vol dat socialisme functioneel was, dat niemand arm en niemand rijk zou moeten zijn, dat iedereen gelijk was...
De docent zei: "Oké, we gaan een experiment met socialisme doen in deze groep.
Alle cijfers worden gemiddeld, en iedereen krijgt hetzelfde cijfer, dus niemand zakt en niemand haalt een 10."
Na de eerste toets werden de cijfers opgeteld en gedeeld door het aantal studenten, en iedereen kreeg een 8.
De studenten die hard hadden gestudeerd waren teleurgesteld, maar degenen die minder hadden gestudeerd waren dolblij.
Toen de tweede toets naderde, leerden de studenten die wat hadden gestudeerd nog minder, en degenen die harder hadden gestudeerd zeiden tegen zichzelf dat ze ook wel een "makkelijke oplossing" wilden, dus studeerden ze ook minder.
Het gemiddelde van de tweede toets was een 6.
Toen de derde toets werd afgenomen, was het gemiddelde een 4. Tot grote verbazing van alle studenten zakten ze allemaal.
De leraar vertelde hen dat het socialisme uiteindelijk zal mislukken, omdat wanneer de helft van de bevolking inziet dat ze niet kunnen werken, omdat de andere helft voor hen zal zorgen, en wanneer de helft die wel werkte beseft dat werken geen zin meer heeft, omdat anderen de begunstigden van hun arbeid zijn, dat dan het einde is van elke natie.
Het verhaal is misschien een fabel en geen feit, maar de moraal is wel reëel.
Begrijpen jullie het?
Μέρα του πατέρα σήμερα. Πατέρα δεν έχω πια να ευχηθώ και πατέρας δεν είμαι να μου ευχηθούν. Ας αφήσω ένα κοινωνικό μήνυμα, δοθείσης ευκαιρίας, να μην αμελείτε την πολύ απλή εξέταση αίματος για τον καρκίνο του προστάτη. Ο Κλάρκσον τη γλίτωσε γιατί το πρόλαβε νωρίς. Ο πατέρας του παιδικού μου φίλου πληροφορήθηκα χθες ότι είναι σοβαρά με μεταστάσεις. Να έχετε πάντα την υγεία σας και να μην πρήζετε τ'αρχίδια των άλλων 🫶🏻
Σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα του Πατέρα.
Και θέλω να πω κάτι που σπάνια ακούγεται πια.
Οι πατέρες, από την αρχή των χρόνων, δεν ήταν ποτέ αδιάφοροι ούτε τεμπέληδες απέναντι στην οικογένειά τους. Αυτή η εικόνα είναι ένας σύγχρονος μύθος που προσβάλλει τη μνήμη εκατομμυρίων ανδρών που έδωσαν κυριολεκτικά το κορμί και την ψυχή τους για τους ��ικούς τους.
Για αιώνες κατέβαιναν στα σκοτεινά ορυχεία, δούλευαν ατελείωτες βάρδιες σε εργοστάσια, πολεμούσαν σε μάχες, χτίζανε δρόμους, σχολεία και γέφυρες. Δεν το έκαναν για δόξα ή προσωπική καταξίωση. Το έκαναν από αγάπη, από καθήκον και από την ανάγκη να ξέρουν ότι η οικογένειά τους είναι ασφαλής.
Κι εγώ, όπως χιλιάδες πατέρες σήμερα, έζησα αυτή την πραγματικότητα.
Όταν η κόρη μου ήταν μωρό, δούλευα πολλές ώρες. Ήμουν νέος, στα τριάντα, και έλειπα σχεδόν όλη μέρα. Δεν είχα την πολυτέλεια να είμαι συνεχώς παρών.
Φρόντιζα όμως, μέσα από αυτή την κούραση, να είναι η οικογένειά μου οικονομικά ασφαλής και να μην τους λείψει τίποτα.
Το μόνο που περίμενα κάθε μέρα ήταν εκείνες οι λίγες, πολύτιμες στι��μές το βράδυ.
Γυρνούσα σπίτι εξαντλημένος και έπαιζα μαζί της όσο άντεχα. Την έκανα μπάνιο, της χτένιζα τα μαλλιά – ακόμα το θυμάται – της διάβαζα ιστορίες και την φιλούσα καληνύχτα.
Ήταν λίγες στιγμές. Πολύ λίγες.
Αλλά ήταν οι δικές μας. Αυτές οι λίγες στιγμές μου έδιναν κουράγιο να σηκώνομαι την επόμενη μέρα και να συνεχίζω.
Σε όσους πατέρες νιώθουν σήμερα ακριβώς όπως εγώ:
Δεν είστε μόνοι. Δεν ήσασταν «απόντες». Ήσασταν εκεί, με τον τρόπο που μπορούσατε – με κούραση, υπευθυνότητα και αγάπη που δεν φωνάζει.
Και σε όσους συνεχίζουν να απαξιώνουν α��τή την προσφορά: Σταματήστε. Η θυσία του πατέρα δεν είναι λιγότερο σημαντική. Είναι απλά διαφορετική, είναι εξίσου βαθιά, εξίσου αληθινή, εξίσου απαραίτητη.
Σε εκείνους τους πατέρες εκεί έξω – αυτ��ύς που δουλεύουν σκληρά, που κουράζονται, που γυρνάνε σπίτι σπασμένοι αλλά δεν χάνουν στιγμή να δείξουν την ανιδιοτελή πατρική αγάπη τους στα παιδιά τους – Χρόνια μας Πολλά.
Ο ατζέντης του είπε να κρύψει τον γιο του για να σώσει την καριέρα του. Εκείνος τον πήρε μαζί του στα κόκκινα χαλιά.
1997. Ο ηθοποιός Τζον Σι ΜακΓκίνλι γίνεται πατέρας. Ο γιος του, Μαξ, γεννιέται με σύνδρομο Down. Λίγο μετά, ο ατζέντης του τον συμβουλεύει:
Ο Αλεξαντερ Σβερεφ ζει με τον διαβητη Ι απο 4 ετων. Αυτο δεν τον εμποδισε να γινει κορυφαιος τενιστας
Εδω σε ενα διάλειμμα του Ρολαν Γκαρος, κανει την ενεση του on camera, δινοντας παραδειγμα σε ζητηματα που αφορουν την υγεία, σε μια κοινωνια που δεν εχει εκπαιδευτει επαρκώς
Είναι απόλυτα φυσιολογικό να σου αρέσουν ταυτόχρονα οι Metallica, η Γιουροβίζιον, ο Βασίλης Καρράς κι ο Μότσαρτ. Αφύσικο είναι να προσπαθήσεις να το εξηγήσεις, σε κάποιον που δεν το καταλαβαίνει από μόνος τους
''Δε θα σας στοιχήσω τίποτα!..''
απάντησε στην πρόσκληση για γεύμα.
''Δυστυχώς δε βγαίνω από το σπίτι..''
Η συνάντηση πρωινή,
στο διαμέρισμα της οδού Ηπείρου, στην Αγία Παρασκευή,στον 4ο όροφο.
Την πόρτα ανοίγει
ο Θανάσης Βέγγος
και με αργά προσεκτικά βήματα,
"- Δίνεις μια μπουκιά από την τυρόπιτα σου σε ένα κοκαλιάρικο αδέσποτο σκυλί και σκάει μύτη ο " εδώ πεινάνε παιδιά κι εσείς ταΐζετε τα ζώα".
- Βοηθάς μια φτωχή οικογένεια και σκάει μύτη ο " ναι, αλλά αυτή έβαψε τη ρίζα της, δεν έχουν ανάγκη, στα ψέματα το κάνουν"
- Βοηθάς αλλοδαπή οικογένεια " εδώ πεινανε οι Ελληνες,
αυτοί μας μάραναν"
-Βοηθάς ανάπηρο άνθρωπο " Αυτόν μωρέ που παίρνει την αναπηρική; Τόσοι άνεργοι υπάρχουν".
-Βοηθάς άνεργο "Να πάει να δουλέψει το ρεμάλι"
-Βοηθάς πρεζάκι " Επιλογή του είναι, τί τον ταίζεις, βόηθα
κανέναν με καρκίνο"
- Δίνεις σε γυφτάκι " θα του τα φάνε αυτοί που το βάλανε"
-Δίνεις στο "χαμόγελο" είναι απατεώνες. Αυτό κολλάει παντού.
Η απάντηση προς τα κακιασμένα αυτά όντα που ποτέ δεν έχουν δώσει τίποτα σε κανέναν, ούτε από την τσέπη ούτε και από την ψυχή τους ( όταν φυσικά έχουν την δυνατότητα! ) είναι το:
" Σήμερα έχω άπειρο χρόνο. Πάμε μωρέ σε αυτούς που βοηθάς εσύ να τους γνωρίσω, άμα είναι να δώσω κι εγώ".
- ........... (σιωπή).
Δοκιμάστηκε σήμερα στις 7 το πρωί με απόλυτη επιτυχία.."
Σάκης Μπουλάς
Mi mamá no le gustaba la chica con la que me iba a casar.
Después de 4 meses, nos divorciamos.
Perdí:
50% de mis ingresos
El sueño de ser padre
El respeto de toda la familia
Cuando le pregunté a mi madre cómo sabía que nos íbamos a divorciar...
Esto es lo que dijo:
This was actually said in court and taken from a transcript:
Lawyer: "Doctor, before you performed the autopsy, did you check for a pulse?"
Witness: "No."
Lawyer: "Did you check for blood pressure?"
Witness: "No."
Lawyer: "Did you check for breathing?"
Witness: "No."
Lawyer: "So, then it is possible that the patient was alive when you began the autopsy?"
Witness: "No."
Lawyer: "How can you be so sure, Doctor?"
Witness: "Because his brain was sitting on my desk in a jar."
Lawyer: "But could the patient have still been alive nevertheless?"
Witness: "Yes, it is possible that he could have been alive and practising law somewhere."