Çinli Komünistlere Açık Mektup
Değerli arkadaşlar,
son Çin-Türk tartışmalarına ilişkin görüşlerimi kısa notlar halinde yazmak istiyorum.
1. 50 yıldır Çin hakkında okuyan ve yazan bir Türk Maocusuyum.
Bundan 14 yıl önce Sun Yat-sen hakkında bir kitap yazdım. Kitapta Sun Yat-Sen'in konuşma ve yazılarının yanı sıra 200 yıllık Çin tarihi, Lenin'in Çin hakkındaki birkaç makalesini de çevirerek yayımladım.
Yine Dünyayı Değiştiren Düşünürler kitabımın 1. cildinde Çin felsefesi ve bu felsefeyi mümkün kılan tarihsel koşullar hakkında çok uzun bir bölüm yazdım, Lao Tse ve Konfüçyüs'ın metinlerinden çeviriler yaptım.
Önümüzdeki birkaç hafta içinde yayımlanacak olan "Çin Yüzyılına Doğru" başlıklı 550 sayfalık kitabımda Çin'in 5000 yıllık tarihini, Xia, Shang, Chou devletlerinin kuruluşunu, felsefesini, mitolojisini, edebiyatını, savaş sanatını, mimarisini, coğrafyasını, savaşan devletler dönemini, imparatorluk altında birleşmesini, Tang ve Ming dönemini, Afyon Savaşlarını, Taiping Devrimini, Sun Yat-sen ve Çin halkçılığını, ÇKP ve Mao'nun devrimci savaş teorisini, sosyalizmin kuruluşunu, Kültür Devrimini ve Den Xiaping'ten günümüze kadar Çin'in gelişmesini, şu anda Çin'in neden ve nasıl yükseldiğini, insanlık tarihine katıklarını yazdım.
Kısacası bunlar Çin tarihini ve Mao'yu çocukluğundan bu yana okuyan ve araştıran bir Türk arkadaşınızın notlarıdır.
2. Çin bugün mevcut topraklarında herhangi bir ayrılıkçı harekete izin vermemesinde çok haklıdır. Hatta Tayvan'ın da barışçıl yollarla anavatan topraklarına katılması gerekir.
3. Eski Türk tarihinin Çin tarihiyle iç içe olduğu bazı dönemlerin olduğu doğrudur fakat, Turancılık üzerinden Uygurları Çin'den koparmak veya Çin'in iç işlerinde karışıklık çıkarmak ne yazık ki Batıcı ve komünizm düşmanı Türk hükümetlerinin politikaları olagelmiştir.
4. Türkiye'de Modern Cumhuriyet kurulduğunda Atatürk, Anadolu ve Trakya üzerinde yaşayan herkesi, etnik kökenine bakmadan Türk ulusundan saymış ve bunu tarihsel olarak da temellendirmek istemiştir.
Henüz yeni kurulmakta olan bir cumhuriyetin yöneticileri kendilerine kültürel açıdan tarihsel bir kök aramışlardır. Bu arayış kuşkusuz zikzaklı olmuştur. Bazen bu kök Orta Asya'da bazen de Anadolu'nun kadim kavimlerinde -Hititlerde, Sümerlerde, Troyalılarda- aranmıştır.
Hatta 1930'lu yıllarda henüz yeni gelişen canlılar biliminden (biyoloji) hareketle iskeletlerde boy, kafa tası vb bulgulardan hareketle Anadolu'da yerleşik halkın kökleri aranmıştır. DNA biliminin henüz gelişmediği dönemde, bu türden araştırmalara girişilmesi olağandır. Çinlilerin de kendi köklerini ararken arkeolojik bulguları, iskeletler üzerinden araştırması gayet doğaldır.
Atatürk bir süre sonra Türk ırkı temelinde tarihsel-kültürel bir kökenin mümkün olmadığını, eğer bir kök aranacaksa da bunun Anadolu topraklarında aranması gerektiğini söyleyerek konuya nokta koymuştur. Nitekim Atatürk konuşma ve yazılarında dil birliğine sahip olduğumuz halklarla yakınlaşmayı savunmakla birlikte, bunu bir Çin veya Rus düşmanlığına götürecek Turancılık akımı olarak düşünmemiş ve bu yüzden de hem Pan-İslamizmi hem de Pan-Türkizmi reddetmiştir.
Dünkü paylaşımımda Atatürk'ün bir konuşmasını aktarmıştım.
5. Türkiye, bir imparatorluk geleneğinden gelmektedir. Bu yüzden de bağrında birbirinden farklı inanç ve etnik yapıdaki birçok topluluklar barındırmaktadır. 1950'lerden sonra Türkiye'yi NATO'ya bağlayan gerici iktidarlar, etnikçilik ve İslamcılıkla oynayarak Türkiye'yi hem Amerika'nın dümen suyuna sokmuş hem de içte etnik ve mezhepsel çatışmaları ırkçılık ve mezhepçilik temelinde körüklemiştir. Bu politikanın sonucunda 1950'lerden sonra bazı acı olaylar yaşanmıştır. Bu acı olaylardan nasibini alanlardan biri de bir Kahramanmaraşlı olarak benim.
Batı hem gerici iktidarları desteklemiş hem de içteki bazı etnik milliyetçilikleri destekleyerek iç karışıklığı ve istikrarsızlığı körüklemiştir. Ermeni ve Kürt meselesi emperyalist Batı'nın bize dayattığı sorunların bir parçasıdır. Birleşik bir şekilde ülkemizi emperyalizmden kurtarıp, halkçı bir iktidar kurmaktansa içimizdeki bazı Türkçü, Kürtçü, Ermenici, İslamcı vb akımlar bu politikaların sonucunda ortaya çıkmış ve hala emperyalizmin dümen suyunda toplumu ayrıştırmaktadırlar.
6. Bazı kendini bilmez Türklerin ırkçılık yaparak Çinlileri küçümsemesi, aşağılaması, Uygur meselesini kışkırtması kabul edilemez, ama aynı şekilde bazı Çinlilerin de Türkleri aşağılayan, içteki Kürt ve Ermeni ayrılıkçılığını kışkırtan paylaşımları kabul edilemez. Her iki kesim de emperyalizmin dümen suyundadır.
6. Dikkat ederseniz son günlerde Türk düşmanı ne kadar insan varsa, bazı Çinlilerin hakaretlerine destek vermekte ama bu onların Çin'in dostu olduğunu veya sosyalizmi benimsemediklerinin kanıtı olamaz.
Bunlar, bizim bir deyimimizle "bulanık suda balık avlamaya çalışan" bilgisiz, cahil veya emperyalist ajanlardır. Bunların tuzaklarına düşmeminizi özellikle öneririm.
7. Asya'nın doğu ucundaki Çin ile batı ucundaki Türkiye dosttur, ortak çıkarları vardır ve ortak gelecekleri de parlaktır.
İlişkilerimizi dostluk temelinde derinleştirmeli ve emperyalist kışkırtmalara set çekmeliyiz. "Düşmanımın düşmanı dostumdur" ilkesinden hareket eden pragmatistler, en sonunda emperyalizmin oyununa gelmiş olurlar.
Bu konuda sizi aydınlatmak istedim.
Devrimci ve dostluk duygularımla...
🚨Bernardo Silva on his altercation with Bruno Fernandes after Portugal’s 4-1 defeat to Denmark:
🗣️ “After the final whistle, I was angry.
Not because we lost.
Because of the way we lost.
And when I walked towards Bruno, I wasn’t going there to have a friendly conversation.
I said to him, ‘Bruno, this is what you wanted, isn’t it?’
He looked at me and said, ‘What are you talking about?’
I said, ‘Cristiano is gone. You wanted this. You wanted the team to move forward without him. You wanted the younger players to take responsibility.’
‘So where is that responsibility now?’
He didn’t answer immediately.
I told him, ‘You were one of the people pushing for this new Portugal. Fine. Cristiano stepped away. Now we are losing 4-1 to Denmark and everybody is looking around for someone to save us.’
That made him angry.
He said, ‘Don’t put this on me.’
I said, ‘Why not?’
Then things became heated.
Because I’m the captain.
I’m not injured.
I’m not unfit.
Nobody has told me I’m incapable of playing.
But somehow, suddenly, at Portugal, I’m second best.
I’m supposed to start on the bench and watch my teammates get destroyed for most of the game.
I don’t understand how a captain starts a match on the bench, watches his team concede four goals and then gets told to come on when everything is already finished.
What exactly was I supposed to do?
Come on at 4-0 and save Portugal?
I came on.
I scored one.
But one goal isn’t enough.
Not against Denmark.
Not when you’re already 4-0 down.
I told Bruno, ‘You wanted responsibility to be shared. Fine. But when the responsibility arrived, where were you?’
He said, ‘I was trying to help the team.’
I said, ‘Then help us before the game is dead.’
He didn’t like that.
He pushed me.
I pushed him back.
At that point, it wasn’t even about football anymore.
It was about frustration.
Because we had just suffered the biggest defeat in Portugal’s history.
And I’m standing there thinking about everything that has been said over the last few months.
Cristiano is too old.
Cristiano needs to step aside.
Portugal needs a new generation.
Portugal needs new leaders.
Fine.
But leadership isn’t something you inherit because Cristiano leaves.
You have to earn it.
And tonight, nobody earned it.
Not me.
Not Bruno.
Not anybody.
I told Bruno, ‘You cannot celebrate the end of one era and then complain when nobody knows how to carry the responsibility that came with it.’
He said, ‘Don’t blame me for Cristiano leaving.’
I said, ‘I’m not blaming you for him leaving. I’m blaming you for acting like Portugal would automatically become better without him.’
That’s the difference.
Cristiano isn’t here anymore.
So there are no excuses.
Nobody can say, ‘Give the ball to Cristiano.’
Nobody can wait for him to produce a moment.
Nobody can hide behind his reputation.
This is our team now.
Our responsibility.
And against Denmark, we failed.
I came on when we were losing 4-0 and managed to pull one goal back.
But what does that prove?
Nothing.
One goal doesn’t erase four.
One goal doesn’t change the result.
One goal doesn’t suddenly make the performance acceptable.
So yes, I was angry with Bruno.
And I was angry with myself.
Because I’m the captain.
If I’m supposed to lead this team, I have to ask myself why I wasn’t on that pitch from the beginning.
I don’t want to sit on the bench while Portugal falls apart and then be handed the responsibility when the damage is already done.
If I’m fit, I play.
If I’m captain, I lead.
And if Portugal wants this new generation to succeed without Cristiano Ronaldo, then everyone has to understand one thing.
You don’t get to push the old leader out and then discover that leadership is difficult.
You asked for this responsibility.
Now carry it.”