Deniz manzaralı diye alınmış, denizi görmek için balkon kıyısında kırk takla attığın, en az ben kadar sıska ve uzun binaların arasında sıkıştığında; pek yüz de bulamıyosun derilmeye.
İzbe memleket oldum, ben de denk düşmüyorum kendi sesime.
Konuşmadan istişare ediyorum halimi.
Hayalim yokmuş, derilemiyorum.
Yeni anlıyorum;
yaşamak, elifi elifine buymuş.
Yoksunluk krizini çeyrek geçe vuruyor, sonsuzluk ilgisi.
Sessizlik, sert olduğunu ancak düştüğünde anladığın zemin misali çöküyor tepene.
Çökse ne? Toprak da küsmüş sana, "siktir git" diyor evinden.
Dese ne? Can denen şey, çekilen bir deniz gibi çoktan silinmiş yüzünden.
Karanlık, migrenle dolu odamda,
kendi sesimi de unutmaya yüz tuttuğum anlarda; kulağımda kılcal damarların boşlukta çıkardığı okyanus sesi.
Sesindeki o ince kasvetten ekilenmişim herhalde ki, eşlik ediyosun lirik soprano sesinle okyanusa.
Ben de dinliyorum.
Yaz bir şeyler.
Yaz, hayat bulsunlar.
El, ayak ver onlara.
Sonra;
gönder üstüme, bana saldırsınlar.
Kaçarsam Allah çarpsın.
Beni yazdığın gibi, bana da yaz yeter.
Dokuz yüz bin küsur metre ötede,
biraz ve yarım kalan birisiyim.
Aslında mesafeleri sorun etmem de,
yine kızarım. Biraz asabi birisiyim.
Ben benimle yalnız kalınca,
eğer yarım bile kalabilirsem; birisiyim.