เฟย์หยา | ft.มีแฟนเป็นเด็กแมทวิทยา

20 up

[เฟย์หยา | ft.มีแฟนเป็นเด็กแมทวิทยา @doublefayya]

ถ้าอีวานมิจีโคฟบลิ้งกอน เดี๋ยวงอกแฟนอ้าทมาเลย ถ้าอีวานโซโล่ก็ไม่ถือ //กราบสามที

[qt pie , @532am_]

วัยทำงานทำให้กูได้เรียนรู้หลายอย่างมาก อะไรที่ไม่เคยคิดว่าจะมีอยู่บนโลกใบนี้ก็มี เช่น คนแบบมึง

[Blehhh (Comms closed) @hawk_till]

HAPPY PRIDE!!!

[น้องอึ่ง ประเทศไทย @alnstunoffTH]

#แปลคอมิค_alnst

ชมรมผู้ชื่นชมภาพยนตร์แห่งโรงเรียน Anakt
( 1 )

#ALNST_TH #ZOMST_TH

[💽 @nanaenj]

พี่ฮยอนอากับผมทรงนี้ ไม่ตลกจริง ๆ กรุร้องไห้ ไม่ได้โม้ คนอะไรวพ หรือไม่ใช่คน สวยจนฉันหลั้งน้ำตส

[✵•. @Pot_that_wear]

โควทเพิ่ม สมัยแต่ก่อนวิทยาศาสตร์กับศิลปะเป็นของคู่กัน ศึกษาอนาโตมี่ต้องใช้ศิลปะ ทุกการทดลองคืองศิลปะแห่งการค้นพบ การเรียนรู้ ทำไมสองสิ่งที่เคยคู่กันถึงถูกแยกออกจากกันที่ยุคนี้ล่ะ คนในสังคมส่วนใหญ่จะมองว่า เก่งวิทย์=โง่ศิลป์ และเก่งศิลป์=โง่วิทย์ อีสองวิชานี้มันไปหย่ากันตอนไหน

[✵•. @Pot_that_wear]

ทำไมดาวินชี่ถึงวาดรูป ทำไมโฮล์มส์ถูกเขียนให้ชอบฟังเพลงคลาสิคและเล่นไวโอลีน เพราะศิลปะมันไม่ใช่ของไร้มูลค่า แต่มันคือสุทรีย์ มันคือสัญญาณของการเป็นมนุษย์ มันคือทักษะที่พัฒนาสมองมนุษย์ มีแต่พวกโง่เท่านั้นแหละที่ไม่เห็นค่าของมนุษย์ด้วยกัน

[𝐦𝐢𝐧𝐞 @mewithhome]

เต็มสิบไม่หัก

[Decaf @LoveDaisyto]

ชอบคำพูดจากเรื่อง Ratatouille

“ถ้าเรายึดติดอยู่กับอดีต เราจะไม่มีทางเห็นอนาคต”

บางครั้งการยึดติดกับอดีตก็เหมือนการเอาแต่หันกลับไปมองข้างหลัง จนลืมว่าอนาคตกำลังรอเราอยู่ข้างหน้าเหมือนกัน
เราไม่จำเป็นต้องลืมมันก็ได้ แค่ค่อยๆเดินต่อไปก็พอแล้ว

[mute° @demurenon]

โกลเดน รีทรีฟเวอร์ เดินตามช่างภาพของ Google Maps ไป สุดท้ายเลยมีแต่ภาพถ่ายติดน้องเต็มไปหมด

[3•P.H.🥂 @Piyanattha]

เขาบอกว่า เมื่อไหร่ที่รู้สึกเศร้า จงนึกถึงโปรตีนตัวเล็กๆเหล่านี้ที่ยังพยายามสุดตัวเพื่อทำให้เรา happy ให้มากที่สุด

แม้เราจะหดหู่ แต่สิ่งจิ๋วๆในร่างกายยังทำงานหนักไม่หยุด เพื่อให้เรามีชีวิตต่อไปได้ 🥹🫶

เพราะงั้นอย่าเศร้านาน เพราะยิ่งเศร้า เท่ากับร่างกายเรายิ่งทำงานหนักตามไปด้วย

[Flipped Think 🙃 @TaiternFlipped]

ผมจะอธิบายให้ฟังครับ
หลักการของน้ำยาปรับผ้านุ่มคือ มันจะเป็นเหมือนแผ่นฟิล์มบ๊างบาง ไปเคลือบบนเนื้อผ้า
นั่นเลยทำให้เกิดผลที่เราชอบกันคือ ผ้าไม่หยาบ เด้ง รีดง่ายขึ้น หอมนานขึ้น เปื้อนยากขึ้น ยืดอายุเนื้อผ้า อะไรพวกนี้

ทีนี้ด้วยหลักการ “ฟิล์มบ๊างบาง” มันเลยไม่ควรใช้กับชุดกีฬา เพราะฟิล์มมันจะไปอุดรูพรุนๆ ที่เอาไว้ระบายเหงื่อและความร้อนไปด้วย ทำให้เหม็นอับง่าย และไม่สบายตัวตอนออกกำลังกายครับ

[มมม @darlenexxxxxx]

ความสัมพันธ์ที่โคตรน่ารักสำหรับเราคือการมีใครสักคนที่พร้อมแชร์ทุกเรื่องในชีวิตให้ฟังแม้แต่เรื่องไร้สาระที่สุดก็ตาม

[เสียงในหัวคุณนอกอ @PanichaNicky]

มีคนบอกว่า “จงใช้ชีวิตให้เป็นโชคดีของคนอื่น” แบบให้เค้ารู้สึกว่า โชคดีจังเลยที่(เคย)เจอหรือรู้จักเรา ถ้าทำไม่ได้ ก็อย่าเป็นโชคร้ายของใครเลย อย่าให้เค้ารู้สึกว่าการเจอเรารู้จักเรามันเป็นเรื่องแย่หรือเป็นความทุกข์

[Mugi 🐢🐍玄무기 | VTuber Trainee @hyunxmugi]

เคยได้รับน้ำใจ หรือแบ่งปันน้ำใจ
แล้วรู้สึกว่าเป็นเรื่องที่ติดในใจจนไม่ลืมหรือเปล่าครับ?

[🐶 @bb199x_babe]

ปรับค่ะ ปรับให้มันพอดีกัน อย่ามีอีโก้ ชอบไม่ชอบอะไรบอกกัน “อย่าใช้ความเงียบ”

[คุณก็พูดโพดเกินไป🕊️☮️ @goyard234]

ร้ายกาจมากกก พี่สาวคนนี้บอกว่า
" ผู้ชายมองที่ความสวยงามของคุณ บั้นท้ายของคุณ หน้าอกของคุณ ขนาดรองเท้าของคุณ สีของช่องคลอดของคุณ ความร่าเริงของคุณ พลังงานของคุณ อดีตของคุณ การศึกษาของคุณ สกิลการสื่อสารของคุณ ทักษะของคุณในครัวและบนเตียง และมองแม้กระทั่งว่าพ่อแม่ของคุณร่ำรวยแค่ไหนกันนะ แต่พวกเขาไม่เคยคิดจะหันหน้าตัวเองไปมองกระจกเลยสักครั้งเดียว "

555555555555555555 เอ้อเริ่ดดดดด
แล้วแบบจบหลักสูตรเดียวกันหมดเลยเนาะ

[Norman @Johny_Smily]

EP1 —ทำไมรักมากถึงเกลียดมาก?
(The Fine Line Between Love and Hate)

นี้ไม่ใช่หนัง Hollywood อย่าง The Fine Line Between Love and Hate ที่ Martin Lawrence เคยแสดงเมื่อปี 1996 แต่เป็นความจริงที่เกิดขึ้นกับมนุษย์แทบทุกคนบนโลก

หลายครั้ง คนที่เรา “เกลียดที่สุด” กลับไม่ใช่คนแปลกหน้า แต่คือคนที่เราเคยรักที่สุด เคยไว้ใจที่สุด และเคยคิดว่าจะไม่มีวันทำร้ายเรา

เพราะความเกลียดที่รุนแรงที่สุด มักไม่ได้เกิดจาก “การไม่ชอบ”
แต่มาจาก “ความผิดหวัง” จากคนที่เคยเป็นเซฟโซนของหัวใจ

งานวิจัยของ Prof. Semir Zeki และ John Paul Romaya ที่ตีพิมพ์ในปี 2008 ชื่อว่า “The Neural Correlates of Hate” จาก University College London นักวิจัยให้ผู้เข้าร่วม 17 คน เข้าเครื่องสแกนสมองแบบ fMRI พร้อมดูภาพของ “คนที่พวกเขาเกลียดอย่างรุนแรง” ซึ่งส่วนใหญ่คือแฟนเก่า หรือคนที่เคยหักหลัง เปรียบเทียบกับภาพของคนที่ไม่มีความรู้สึกใดเป็นพิเศษ

ผลที่ค้นพบกลับน่าตกใจ

เมื่อมนุษย์เกิด “ความเกลียด” สมองจะเปิดใช้งานวงจรที่เรียกว่า Hate Circuit (วงจรความเกลียด) โดยเฉพาะในสมองส่วน Putamen และ Insula ซึ่งเกี่ยวข้องกับอารมณ์รุนแรง การตอบโต้ และการเตรียมพร้อมทางร่างกาย

แต่สิ่งที่น่าสนใจกว่านั้นคือ…

สมองสองส่วน Putamen และ Insula คือ “ส่วนเดียวกัน” กับที่เวลามนุษย์มี“ความรักแบบโรแมนติก” (Romantic Love)

นั่นหมายความว่า สำหรับสมองมนุษย์แล้ว “ความรัก” และ “ความเกลียด” ไม่ได้อยู่กันคนละขั้วเสมอไป แต่มันอาจอยู่บนเส้นบางๆ เส้นเดียวกัน

จึงไม่ใช่เรื่องแปลกเลย ที่วันหนึ่งคนที่เราเคยรักที่สุด จะกลายเป็นคนที่เราเจ็บที่สุดได้ในพริบตา

ความแตกต่างที่สำคัญอยู่ตรงนี้—

เวลามนุษย์ “รัก” สมองส่วน Frontal Cortex ซึ่งทำหน้าที่คิด วิเคราะห์ และใช้เหตุผล จะลดการทำงานลง นี่จึงเป็นที่มาของประโยคว่า Love is blind “ความรักทำให้คนตาบอด”

แต่เวลามนุษย์ “เกลียด” สมองส่วนนี้กลับยังทำงานได้ดี เราจึงไม่ได้แค่เจ็บ แต่ยังคิดซ้ำ วิเคราะห์ซ้ำ ทบทวนซ้ำ รวมถึงจินตนาการถึงการเอาคืน หรือคำถามว่า “ทำไมเขาถึงทำกับเราแบบนี้”

และนี่ไม่ใช่เรื่องแปลกที่ความรักอันรุนแรงจะเปลี่ยนเป็นความเกลียดชังอันมหาศาลได้ในพริบตา

แล้วสุดท้าย…เราจะลืมได้ไหม?

คำตอบจากทั้งจิตวิทยาและวิทยาศาสตร์สมองคือ

มนุษย์อาจ “ลบ” ใครบางคนออกจากสมองไม่ได้เหมือนกด Delete ในคอมพิวเตอร์ แต่เราสามารถทำให้ความทรงจำเหล่านั้น “หมดอำนาจ” กับชีวิตเราได้

นั่นอาจเป็นความหมายที่แท้จริงของคำว่า “หลุดพ้น”

ไว้มาต่อใน EP2 งานวิจัย “วันแห่งการหลุดพ้น”(Romantic Breakup) เราจะ “ลืม” หรือลดความเจ็บปวดต่อคนรักเก่า นี้ได้อย่างไร?

อ่านเอกสารงานวิจัย The Neural Correlates of Hate ฉบับเต็มที่ลิงก์
https://t.co/KWwYGWBmmY

[Norman @Johny_Smily]

Psychological Test
นี่คือแบบทดสอบทางจิตวิทยาที่เป็นการจำลองสถานการณ์สมมติ (Thought Experiment) เพื่อวิเคราะห์กระบวนการตัดสินใจ ค่านิยมหลัก และวิธีที่คุณจัดลำดับความสำคัญของความเดือดร้อนในสภาวะที่มีทรัพยากรจำกัด (Zero-sum situation)

ในสถานการณ์ที่เก้าอี้มีตัวเดียว แต่ทุกคนมีความจำเป็นทั้งหมด ไม่มีคำตอบไหนที่ “ถูกหรือผิด” อย่างเบ็ดเสร็จ แต่ตัวเลือกที่คุณเลือกจะสะท้อนถึงระบบคิดเชิงจริยธรรม(Moral Dilemma) ที่ซ่อนอยู่ภายในตัวคุณ

① ผู้สูงอายุ (高齢者)
#คุณค่าหลักที่คุณให้ความสำคัญ: ความเคารพ, ความเปราะบางตามวัย, และขนบธรรมเนียม
#การวิเคราะห์ทางจิตวิทยา: การเลือกผู้สูงอายุสะท้อนว่าคุณให้คุณค่ากับระบบระเบียบทางสังคม และตระหนักถึงความเสื่อมถอยของร่างกายตามกาลเวลา คุณมองว่าผู้สูงอายุมีความเสี่ยงสูงมากที่จะสูญเสียการทรงตัว หากรถไฟหยุดกะทันหันอาจเกิดการบาดเจ็บที่รุนแรงและฟื้นตัวยาก การตัดสินใจนี้มักเกิดจากความรู้สึกว่าการดูแลผู้พ้นวัยทำงานเป็นหน้าที่ขั้นพื้นฐานที่สังคมพึงกระทำ

② คุณแม่ที่อุ้มลูกน้อย (子連れの母親)
#คุณค่าหลักที่คุณให้ความสำคัญ: การรับผิดชอบ2เท่า และการดูแลอนาคตของสังคม
#การวิเคราะห์ทางจิตวิทยา: ตัวเลือกนี้แสดงถึงความเห็นอกเห็นใจต่อภาระอันหนักหน่วง (ทั้งทางร่างกายและจิตใจ) ของการเป็นพ่อแม่ คุณมองภาพรวมของสถานการณ์ที่มีความซับซ้อน เพราะคุณแม่ไม่ได้แค่ต้องพยุงตัวเอง แต่ต้องประคองเด็กท็กที่คาดเดาพฤติกรรมไม่ได้พร้อมกับสัมภาระ การสละที่นั่งให้เธอจึงเป็นการช่วยคนถึงสองคนในเวลาเดียวกัน และเป็นการตัดวงจรความเครียดที่อาจส่งผลต่อความปลอดภัยของเด็ก

③ ผู้พิการ/ผู้บาดเจ็บที่ต้องใช้ไม้ค้ำ (足のない障害者)
#คุณค่าหลักที่คุณให้ความสำคัญ: ความเสมอภาคทางกายภาพ และความจำเป็นเร่งด่วนที่สุด
#การวิเคราะห์ทางจิตวิทยา: การเลือกข้อนี้แสดงว่าคุณมุ่งเน้นไปที่ขีดความสามารถทางร่างกาย ณ โมเมนต์นั้นเป็นหลัก คุณมองเห็นความยากลำบากเชิงกลไก (Mechanical disadvantage) การยืนบนรถไฟที่เคลื่อนที่ด้วยไม้ค้ำยันต้องใช้แรงแขนและแกนกลางลำตัวมหาศาล และมีความมั่นคงต่ำที่สุดในบรรดาทุกคน หากรถไฟสะดุด เขาคือคนที่มีโอกาสล้มลงไปบาดเจ็บซ้ำได้ง่ายที่สุด

④ หญิงตั้งครรภ์ (妊婦)
#คุณค่าหลักที่คุณให้ความสำคัญ: การปกป้องชีวิตใหม่ และการบริหารความเสี่ยงขั้นสูงสุด
#การวิเคราะห์ทางจิตวิทยา: การเลือกหญิงตั้งครรภ์สะท้อนถึงสัญชาตญาณการปกป้องที่คำนึงถึง“ผลกระทบที่รุนแรงที่สุดที่เกิดขึ้น” (Worst-case scenario) เพราะหากคนอื่นล้ม อาจแค่บาดเจ็บของคนๆ เดียว แต่หากหญิงตั้งครรภ์ล้ม ความสูญเสียนั้นครอบคลุม ไปถึงอีกหนึ่งชีวิตที่ยังลืมตาดูโลก นอกจากนี้ยังแสดงว่าคุณเข้าใจถึงความเหนื่อยล้าทางร่างกายที่ซ่อนอยู่ภายในของการอุ้มท้อง ซึ่งแม้ภายนอกอาจไม่ได้ดูขยับเขยื้อนลำบากเท่าคนใช้ไม้ค้ำ แต่ร่างกายต้องแบกรับภาระหนักตลอดเวลา

#ในความเป็นจริงของสถานการณ์นี้
ถ้าเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นจริง มนุษย์เรามักจะไม่ได้มองแค่ “ประเภท” ของบุคคล แต่สมองจะคำนวณอย่างรวดเร็วจากปัจจัยแวดล้อมอื่นๆ ด้วย เช่น ใครที่มีสีหน้าเหนื่อยล้าที่สุด? ใครที่ยืนอยู่ห่างจากเสาหรือที่ยึดจับมากที่สุด? เพื่อให้การสละที่นั่งนั้นสร้างประโยชน์และความปลอดภัยสูงสุดแก่ระบบโดยรวม

หากคุณต้องเลือกสละที่นั่งให้คนเพียงคนเดียวในรูปนี้ ลอจิกหรือเหตุผลข้อไหนที่ตรงกับใจคุณมากที่สุดครับ?

[เฟย์หยา | ft.มีแฟนเป็นเด็กแมทวิทยา @doublefayya]

คุ้นๆ

[ที่สุดของแจ้🧋 เรียกป้าก็ได้ @bubupearr]

เคยปะ คือก็ไม่ได้เกลียดหรือไม่ชอบนะ แต่บางคนเวลาคุยด้วยโคตรเหนื่อยคือ คนประเภทเอาตัวเองเป็นจุดศูนย์กลาง เล่าแต่ Achievment ตัวเอง ไม่ฟังเรา ไม่ถามกลับ คือสักแต่จะเล่าๆอย่งเดียว แล้วเล่าแต่เรื่องเดิม จนบางทีมันไม่เหมือนคนมั่นใจในตัวเองละ เหมือนเล่าเพื่อกลบปมอะไรมากกว่า