صبح گرسنه شدم، نودلیت آوردم دفتر، درست کردم و خوردم.
بعد یه سوالی ذهنم رو پر کرد: نودِلیت، مگه نباید نودِ طبقه الیت باشه؟
چرا رشته های ساخته شده از خمیر فطیر عملآوری نشده رو به جاش بهمون قالب میکنن؟
باور کنید که بعضیها "ژن عاشق بودن به زندگی" دارن، یعنی شده ۱۲۰ سال هم زندگی کنن باز هم حاضر به ترک زندگی نیستن.
بنده نه تنها دارای این ژن نیستم، بلکه به گمانم جهشیافتهاست و در تلاش به کوتاه کردن زندگانیام هست.
یه چیزی میخوام بخرم، یه مورد مناسب با قیمت خوب پیدا میکنم، بعد میبینم یه مدل بالاترش که یه ذره گرونتره فلان فیچر اضافه رو داره. میگم خب پس اینو بخرم. بعد باز یه مدل بهتر یه ذره گرونتر میبینم. دور باطل همینطوری پیش میره تا این که میبینم حاجی این خیلی گرونه. زورم میاد پول بدم