Δεν ξεκινήσαμε όλοι από την ίδια αφετηρία.. δεν ζηλεύω αυτούς που είχαν βοήθεια στη ζωή τους από τους γονείς τους για να σπουδάσουν να πάρουν σπίτια να πάρουν αμάξια και να ‘χουνε όλα τα καλα ίσα ίσα να ‘ναι γεροι κι ευτυχισμένοι αλλά δεν ανέχομαι να μου κουνάνε και το δάχτυλο..
Περνώντας ο καιρός καταλαβαίνεις πως έχεις ήδη ζήσει μερικές από τις πιο ωραίες στιγμές σου και δεν το κατάλαβες γιατί ήσουν απασχολημένος να κυνηγάς το μέλλον.
Οσο περίμενες γελούσες με ανθρώπους που πια δεν είναι εδώ. Περνας από ορισμένα μέρη & νιώθεις ότι σε «πονάνε» γλυκά.
Υπάρχει μια μικρή λύπη όταν περνάς από ένα σπίτι, που κάποτε είχε ζωή και τώρα έχει, μόνο κλειστά παντζούρια.
Άτιμο πράγμα ο χρόνος ...δεν παίρνει μόνο ανθρώπους.
Παίρνει συνήθειες, γειτονιές, φωνές, μυρωδιές
Είναι ανακουφιστικό να ξέρεις τι δεν μπορείς να κάνεις. Ή να ξέρεις ότι αυτό δεν μπορείς να το κάνεις. Και να σταματάς να προσπαθείς να το κάνεις. Και να κάνεις κάτι άλλο. Ή να μην κάνεις τίποτα.
Πολλοί αναρωτιούνται πότε πραγματικά ενηλικιώνεσαι. Άλλοι λένε στα 18, άλλοι όταν μένεις πρώτη φορά μόνος, κλπ.
Εγώ τις μέρες αυτές συνειδητοποίησα ότι ενηλικιώνεσαι όταν χάνεις γονέα. Τότε συμβαίνει η ενηλικίωση μέσα σου.