من که جدیدا به شدت آدما رو بر اساس قیافه و نوع پوشش و نوع صحبت کردن و نوع نگاه به زندگی و حل مشکلات و سطح دغدقه و هر چیز بزرگ و کوچیکی قضاوت میکنم.
فقط نکتش اینه سعی میکنم این قضاوت فقط برای خودم باشه و برای خودم نگهش دارم.
خیلی هم از نتیجش راضیام.
زمانی که معیارهای کمّی آدمها برای گیر دادن تموم میشه میرن سراغ معیارهای کیفی.
تو هر نوع ارتباطی هم این صدق میکنه. چه کاری چه غیرکاری.
و بدیش اینه که معیارهای کیفی دیگه قابل اندازهگیری نیستن و محلدعواست.
به معنای واقعی کلمه ادما کار نمیکنن.
با هر کس میخوای پروژه پیش ببری جلو کمترین میزان انرژی و انگیزشو خرج میکنه.
استدلال هم این هست که مگه چقدر حقوق میگیرم.
توف تو این طرز تفکر و زندگی آدمای این جامعه تخمی.
به نظر من درس گرفتن قشنگه
اما من احساس میکنم اونقدر نمی ارزه
و یه چیزایی همیشه باهات میمونه
در مجموع درسته یه سری اتفاقا باعث بلوغ آدم میشه ولی دردش به آوردش نمیچربه.
هر لحظه كه تسليمم در كارگه تقدير
آرامتر از آهو ،بي باك تر از شيرم
هر لحظه كه مي كوشم در كار كنم تدبير
رنج از پي رنج آيد ،زنجير پي زنجير
+منتسب به مولانا.