Βλέπω τουί που γράφει για την Καρυστιανού, ανεπιθύμητη, είμαστε περισσότεροι. Όχι παιδιά, δεν είσαστε περισσότεροι. Είσαστε, απλά, πολλά απάνθρωπα τομάρια
Βγαίνω μπαλκόνι να πιω τον καφέ μου, ακούω λατέρνα να παίζει και αισθάνθηκα λίγο κυρία Κοκοβίκου που περιμένω τον Αντωνάκη να γυρίσει ξινομουρης να του φέρω τις παντόφλες και να του βάλω να φάει.