Durk

Ondernemer, oud-docent Economie, dwarsdenker, biljarten, Ajax-fan, anti-woke, pro Nexit, anti WEF, steunt onze boeren, is tegen de Lelylijn

[Els van Veen @veen_els]

Ik worstel nergens mee en heb het abonnement op Trouw al jaren geleden opgezegd. Deugen voor de bühne, dat is wat jullie en die krant doen, en steeds minder mensen hebben behoefte aan dit hypocriete gekwezel. Exact hetzelfde als de kerkelijke elite in de Middeleeuwen, die de mensen aflaten verkocht, zogenaamd om hun zielenheil veilig te stellen, en er zelf rijker van werd. Met je duurzame keuzes. Weet je wat duurzaam is? Vrede met Rusland en stoppen bommen te financieren waarmee Oekraïne platgebombardeerd wordt.

[Georgie @Georgie29964048]

EVEN UITLEGGEN

[Een ex-woke docent @EenExWokeDocent]

Genocide is een begrip dat met een reden is ontstaan. De industriële, systematische vernietiging van het Joodse volk door de nazi’s was iets waarvoor geen woord bestond. Anno 2026 wordt dit begrip gewapeniseerd tegen het volk dat toen werd uitgeroeid. Zieker wordt het niet. Onlogischer ook niet.

Stel: een huis brandt af. Er vallen doden. De eigenaar wordt beschuldigd van moord.

De gevolgen zijn vreselijk. Maar daarmee is niet bewezen dat de eigenaar het doel had om bewoners te vermoorden.

Dan blijkt dat hij zelf de brandweer heeft gebeld.

“Dat sluit moord niet uit,” zeggen de inquisiteurs.

Klopt!

Hij heeft geprobeerd de bewoners uit het huis te halen.

“Ook een moordenaar kan iemand redden om zich in te dekken,” zeggen de inquisiteurs.

Kan!

Er waren rookmelders en brandblussers aanwezig, geplaatst door de eigenaar.

“Een moordenaar kan ook rookmelders plaatsen,” zeggen de inquisiteurs.

Waar!

Wat hier gebeurt, is een perfide omkering. “Al deze ontlastende bewijzen bewijzen niet dat de eigenaar géén moordenaar is” wordt vervolgens “dús de beschuldiging van moord wordt nóg sterker.” Dit is een kwalijke drogreden die zichzelf immuun maakt voor elk tegenbewijs.

Dit is de kern van het betoog van politicoloog dr. Eliyahu Sapir over de genocidebeschuldiging tegen Israël.
Genocide betekent juridisch niet: er zijn veel doden, er is verwoesting, er is veel menselijk leed. Er moet een beslissende factor bij komen: de specifieke bedoeling om een nationale, etnische of religieuze groep geheel of gedeeltelijk te vernietigen.

Als vernietiging van een bevolkingsgroep werkelijk het oogmerk is, mag je verwachten dat dit zich vertaalt in een consistent patroon van beleid en gedrag dat op die vernietiging is gericht.

Het Gazadebat begint één stap te laat. Men vraagt eerst: welke feiten passen bij genocide? Terwijl éérst moet worden vastgesteld óf de feiten überhaupt de noodzakelijke intentie aantonen. Deze omkering is zeer ernstig, want zodra “genocide” eenmaal het frame is, begint dit frame de feiten te ordenen:

Veel doden? Bewijs!
Verwoesting? Bewijs!
Voedseltekort? Bewijs!
Uitspraken van politici? Bewijs!

Maar dan volgen de tegenfeiten: Israël waarschuwt Gazanen voor aanvallen. Israël evacueert hele gebieden. Er wordt voedsel toegelaten. Operaties richten zich aantoonbaar op Hamas, tunnels en commandocentra.

Dan verandert de inquisitie plotseling de norm: “Dat sluit genocide niet uit,” brult men. Nee. Dat niet. Maar iets niet uitsluiten is iets anders dan iets aantonen.

Een militair en een genocidaal doel kunnen theoretisch naast elkaar bestaan. Maar daaruit volgt niet dat beide doelen ook daadwerkelijk bestonden. De genocidale intentie moet afzonderlijk uit het bewijs blijken.

Voor mensen zoals ik, ex-linksen die aan het deugdrogdenken zijn ontsnapt, is het een bekende truc. Eerst bepaalt men het gewenste frame. Daarna wordt alles wat vóór het frame spreekt als bevestiging gebruikt, terwijl alles wat ertegen spreekt, alsnóg binnen hetzelfde frame wordt omgekat:

Je ontkent racist te zijn? Dat kan juist bewijs zijn van onbewust racisme! Er is geen aantoonbare discriminatie? Dan is discriminatie systemisch en daardoor onzichtbaar!

In dit geval: gedrag dat niet past bij een poging een volk uit te roeien? Een genocidale staat kan dat gedrag óók vertonen! Zo wordt een hypothese onweerlegbaar: wat het leed vergroot, wordt in de richting van genocidale intentie uitgelegd, terwijl wat het leed vermindert nauwelijks meer tegen die conclusie mag pleiten.

“Je kunt genocide niet uitsluiten” betekent alleen dat je genocide niet kunt uitsluiten. En wanneer feiten redelijkerwijs te verklaren zijn vanuit andere doelen dan de vernietiging van een bevolkingsgroep, kan genocide niet als vanzelfsprekend de conclusie zijn. Denk bijvoorbeeld ook eens aan de mogelijkheid van een verdedigingsoorlog tegen een barbaarse vijand die zich tussen de eigen burgers ophoudt, om zomaar eens wat te noemen.

Lees. Leer.
Link naar blog in onderstaande tweet.

[Gerard Hendrikzn @GerardVenema]

Waterschappen grijpen pas in als droogte al is begonnen: te laat. Maar droogte is een instrument uit de klimaatactivistische angstpornogereedschapskist.

Mensen verklaarden me voor gek. Dat begrijp ik als je de hele dag wordt overspoeld met droogtepaniek. Daarom nu een droge opsomming van de feiten, uitsluitend uit overheidsbronnen.

Nederland wordt steeds natter.
Ons kleine landje, door mensen gemaakt en veroverd op het water, regent bijna weg. Sinds het begin van de vorige eeuw nam de jaarlijkse neerslag met bijna dertig procent toe. Vooral de winters zijn natter, maar ook in de zomers is er meer regen.

Droge jaren zijn steeds zeldzamer. Vóór 1980 waren er nog acht jaren met minder dan 600 millimeter neerslag, sinds 1980 is dat niet meer voorgekomen. De natste jaren zijn recent. 2023 was het natste jaar sinds het begin van de metingen, gevolgd door 1998 en 2024.

Bovengemiddeld

Nee, ik zit hier geen desinformatie te verspreiden, maar citeer uit het Compendium voor de Leefomgeving, de officiële website waar alle wetenschappelijke feiten en cijfers over milieu, natuur en ruimte in Nederland zijn samengebracht door het CBS, het RIVM, het Planbureau voor de Leefomgeving en Wageningen Universiteit.

Hoe 2026 in de ranglijst komt, hangt af van het najaar. Feit is dat juni bovengemiddeld nat was, net als januari en februari. Nu is het al even droog, maar zoals ik in mijn eerdere column schreef: ’Het IJsselmeer is het grootste zoetwaterreservoir van West-Europa. Dankzij ingenieur Lely beschikken wij over een piekberging als er veel water valt en over een noodvoorraad in droge tijden.’

Ik moet daar een correctie op aanbrengen. De allergrootste noodvoorraad aan zoetwater is niet het IJsselmeer, maar de Veluwe. Ja echt! Je ziet aan de oppervlakte nu vooral droge zandgronden, maar het is er kleddernat. Onder de grond zit een enorme waterbel verstopt van wel vijftig meter hoog. Onder de Veluwe zit zeven keer zoveel water als in het hele IJsselmeer.

Het IJsselmeer wordt onze nationale regenton genoemd. Kennisinstituut Deltares wil van de Veluwe onze Nationale Gieter maken door nog eens 300 miljard liter water uit de rivieren op te slaan in die ondergrondse waterberging, als een appeltje voor de dorst.

We hebben namelijk water in overvloed in Nederland. Jaarlijks komt er via regen en rivieren genoeg binnen om over het hele land een drie meter hoge laag water te leggen. Een halve meter daarvan verdampt, maar dan hebben we nog altijd veel meer dan genoeg over voor droge tijden.

Herverdelen

Daarvoor moeten waterschappen hun werk beter gaan doen: tijdig opslaan en herverdelen door de bestaande infrastructuur beter te benutten. Ze voeren in natte perioden nog steeds te veel water af en grijpen pas in als de droogte al is begonnen. Dan is het te laat. Ook dat is een feit.

- Dries vd Mosch

[Durk @drkprtng]

🎯

[Rinus Jansen @rinusredpill]

Dit fragment tussen Wilders en Baudet is voor mij eigenlijk een röntgenfoto van alles wat er mis is met de Nederlandse politiek, en hoe langer ik ernaar kijk, hoe minder grappig ik het vind. Wilders loopt naar de interruptiemicrofoon, begint zélf over 9/11 en de maanlanding, Baudet antwoordt dat hij het gevestigde verhaal rond 9/11 niet gelooft maar ook niet pretendeert precies te weten wat er dan wel is gebeurd, en vervolgens doet Wilders wat hij zo vaak doet wanneer iemand werkelijk buiten de toegestane politieke kaders stapt: hij weerlegt hem niet, hij maakt hem belachelijk. “Volgens mij bent u al vrij ver op weg naar de maan.” De Kamer begint te lachen en klaar is Kees. Voor veel mensen is dit gewoon een geslaagde grap van Wilders. Ik zie iets heel anders: een politicus die zich al twintig jaar verkoopt als rebel tegen het establishment, maar zodra iemand vraagtekens zet bij een van de heilige huisjes van datzelfde establishment ineens zelf als poortwachter optreedt.

En precies daarom heb ik zo weinig met wat tegenwoordig voor “rechts” doorgaat. VVD, PVV, BBB, JA21 en een groot deel van de conservatieve commentatoren kunnen verschrikkelijk veel lawaai maken over immigratie, islam, woke, criminaliteit en links, maar het interessante is niet hoe hard partijen binnen een bepaald debat tegenover elkaar staan. Het interessante is welke uitgangspunten door vrijwel iedereen worden geaccepteerd voordat dat debat überhaupt begint. Daar zit voor mij de werkelijke scheidslijn. Niet links tegen rechts, maar mensen en partijen die binnen het toegestane kader blijven tegenover mensen die het kader zelf ter discussie stellen. Je kunt eindeloos ruzie maken over hoeveel immigratie Nederland aankan, maar zodra je zegt dat Nederland zijn volledige soevereiniteit terug moet nemen, verdragen moet opzeggen en uiteindelijk uit de EU moet stappen, verander je het debat zelf. Je kunt eindeloos discussiëren over de kosten en snelheid van klimaatbeleid, maar zodra je, zoals FVD, het fundament onder dat beleid zelf aanvalt, klimaatverandering is volgens de partij van alle tijden, FVD “gelooft niet in het klimaatprobleem”, verwerpt de noodzaak van de huidige CO₂-doelen en wil daarom de Klimaatwet intrekken en het Parijsakkoord opzeggen, stap je uit het speelveld. Dan discussieer je niet meer over hoeveel miljard er naar klimaatbeleid moet of hoe snel Nederland zijn uitstoot moet reduceren, maar stel je de veel fundamentelere vraag waarom die hele politieke operatie überhaupt noodzakelijk zou zijn. Dat is overigens iets anders dan beweren dat het klimaat letterlijk niet verandert; FVD erkent juist dat klimaatverandering bestaat, maar bestrijdt de politieke interpretatie en urgentie die eraan worden gekoppeld.

Je kunt discussiëren over lockdowns, mondkapjes, avondklokken, vaccinaties, QR-codes en de timing van maatregelen, maar FVD zei tijdens corona uiteindelijk iets fundamentelers: volgens ons klopt het uitgangspunt waarmee jullie deze uitzonderlijke machtsuitoefening over de gehele bevolking rechtvaardigen niet. Het risico van corona bleek namelijk extreem ongelijk verdeeld: voor jonge en gezonde mensen lag het overlijdensrisico zeer laag, terwijl het vooral sterk opliep bij hoge leeftijd en kwetsbaarheid. Juist daarom verzette FVD zich niet alleen tegen afzonderlijke maatregelen, maar tegen het idee dat de gehele bevolking onder één uitzonderingsregime van lockdowns, avondklokken, toegangsbewijzen en steeds verdergaande vaccinatiepolitiek moest worden geplaatst. Daarmee betwistte de partij niet een detail van het coronabeleid, maar de proportionaliteit en uiteindelijk het fundament waarop dat hele beleid werd gebouwd.

Hetzelfde met stikstof. Niet “een iets hogere grenswaarde” of “de boeren wat meer tijd geven”, maar: volgens ons bestaat die zogenaamde stikstofcrisis in deze vorm helemaal niet. En dat is hier niet eens een parafrase die je FVD in de mond moet leggen: de partij schrijft tegenwoordig letterlijk dat het stikstofbeleid volgens haar is gebaseerd op computermodellen en Kritische Depositiewaarden die geen goede weergave van de werkelijkheid geven en stelt vervolgens: “In de praktijk is er echter geen stikstofprobleem.” FVD wil daarom het bestaande stikstofbeleid volledig schrappen en natuurbeleid baseren op empirische waarnemingen van de daadwerkelijke toestand van natuurgebieden. Ook hier zit dus hetzelfde mechanisme: je discussieert niet langer over welk stikstofdoel in 2030 of 2035 moet worden gehaald, maar betwist de probleemdefinitie waarop het hele politieke debat rust.

Dat is waarom ik die eeuwige links-rechtspolarisatie steeds meer als een vorm van politieke gijzeling ben gaan zien. Twee kampen worden aangemoedigd elkaar de hersens in te slaan over de uitvoering, terwijl de fundamentele premissen nauwelijks nog onderwerp van discussie zijn. Noem het een Hegeliaanse dialectiek, noem het problem-reaction-solution, noem het gecontroleerde polarisatie; het effect is hetzelfde. De burger krijgt voortdurend de indruk dat hij uit twee totaal verschillende werelden kan kiezen, terwijl de werkelijk systeemdoorbrekende derde positie al buiten beeld is geplaatst. Bij migratie is de keuze dan tussen ruimhartiger of strenger beleid binnen dezelfde internationale en Europese juridische architectuur. Bij klimaat tussen sneller of langzamer richting dezelfde CO₂-doelen. Bij Oekraïne tussen meer wapens of nog meer wapens, terwijl iemand die de fundamentele geopolitieke lezing betwist of voortdurend op onderhandelingen hamert onmiddellijk als Poetinversteher kan worden behandeld. Bij corona mocht je discussiëren over hoe de crisis moest worden bestreden, maar als je de aard en proportionaliteit van die crisis zelf betwistte, veranderde je van opponent in “wappie”. Dat is een cruciaal verschil: zolang je over de oplossing ruziet, hoor je erbij; zodra je zegt dat het probleem anders in elkaar zit dan ons wordt verteld, word je een bedreiging voor het kader.

Daarom vond ik FVD rond Oekraïne ook zo interessant. Niet omdat iedere analyse van Baudet automatisch juist zou zijn, maar omdat de partij opnieuw weigerde mee te doen aan het ritueel waarbij eerst politieke en morele unanimiteit wordt geproduceerd en daarna alleen nog over de details mag worden gesproken. Dat zag je symbolisch toen Zelensky de Kamer toesprak en FVD als fractie niet meeging in het politieke ceremonieel eromheen. Precies hetzelfde mechanisme zie ik terug bij klimaat, stikstof, corona en uiteindelijk ook bij 9/11: er ontstaat een morele consensus waarbinnen afwijking niet langer alleen als een verkeerd standpunt wordt behandeld, maar als een karakterfout. Dan ben je niet iemand die ongelijk heeft; je bent gek, gevaarlijk, extreem, een complotdenker, een wappie, een Poetinversteher, een fascist. En rond Israël zie je een vergelijkbaar risico wanneer fundamentele kritiek op de Israëlische staat, zijn regering, zijn oorlogvoering, zijn lobby's of zijn veiligheidsindustrie zonder onderscheid wordt verschoven naar “antisemitisme”. Werkelijk antisemitisme bestaat natuurlijk, maar als je iedere scherpe politieke kritiek op Israël langs Auschwitz en de jaren dertig probeert te leiden, gebruik je de geschiedenis niet meer om antisemitisme te bestrijden maar als morele chantage om een hedendaagse staat tegen kritiek te beschermen.

En daar komt voor mij Wilders weer terug in beeld. Zijn politieke verbondenheid met Israël is uitzonderlijk en bestaat al veel langer dan zijn PVV. Tegelijk is zijn politieke identiteit enorm verweven geraakt met de wereld die na 9/11 ontstond: islam versus Westen, jihadisme, terrorisme, veiligheid, grenzen, radicalisering en de steeds hardere tegenstelling tussen moslims en het Westen. Dat betekent niet automatisch dat Wilders daarom bewust namens een verborgen macht opereert, maar het betekent voor mij wel dat ik zijn optreden rond 9/11 niet als neutraal beschouw. 9/11 was immers niet zomaar een aanslag waarna de wereld weer verderging. Het werd het legitimatiemoment voor de War on Terror, de Patriot Act, enorme uitbreiding van surveillance- en intelligencebevoegdheden, Guantánamo, militaire interventies en een veiligheidsarchitectuur waarvan we ruim twintig jaar later nog altijd de gevolgen zien. Daarom vind ik het volstrekt legitiem om niet alleen de officiële reconstructie van 9/11 kritisch te onderzoeken, maar ook serieus te kijken naar afwijkende stemmen die spreken over intelligence failures, mogelijke voorkennis en mogelijke Israëlische betrokkenheid. Dat is iets anders dan doen alsof iedere alternatieve theorie al bewezen is. Maar juist daarom is Wilders' reactie zo veelzeggend: hij voert dat inhoudelijke gesprek helemaal niet. Hij zorgt ervoor dat de persoon die de vraag stelt sociaal wordt gedegradeerd tot dorpsgek.

De maanlanding lijkt op het eerste gezicht een totaal ander onderwerp, maar politiek gebeurt daar hetzelfde. Natuurlijk hangt de maanlanding niet rechtstreeks samen met de Patriot Act of digitale surveillance. Het interessante is de epistemologische reflex: “dit is vastgesteld, hierover stel je geen vragen meer, en wie dat toch doet plaatsen we buiten de gemeenschap van redelijke mensen.” Dat is bijna religieus geworden. Niet religieus omdat een officiële lezing daarom automatisch onwaar zou zijn, maar omdat twijfel niet meer met argumenten wordt begroet maar met morele of sociale uitsluiting. En dat is precies het patroon dat mij interesseert. Je mag binnen het dogma discussiëren, maar het dogma zelf niet aanraken. Klimaatbeleid kan slecht worden uitgevoerd, maar zeg niet dat het uitgangspunt niet klopt. Coronabeleid kan te streng zijn geweest, maar zeg niet dat de crisis fundamenteel verkeerd is voorgesteld. NAVO-beleid kan fouten bevatten, maar betwist niet de morele architectuur van de oorlog. Israël mag volgens die logica “kritiek krijgen”, zolang je niet begint over macht, lobby, geopolitieke invloed of de verwevenheid van de Israëlische veiligheidssector met westerse surveillance. En over 9/11 kun je tientallen documentaires uitzenden, zolang je uiteindelijk maar binnen dezelfde afbakening blijft.

Daarom stoort dat gelach in die Kamer mij misschien nog wel meer dan Wilders zelf. Het heeft iets van een roedel die onmiddellijk begrijpt wie op dat moment buiten de groep staat. Niemand hoeft inhoudelijk uit te leggen waarom Baudet ongelijk heeft; het sociale signaal is voldoende. Kijk allemaal eens hoe gek hij is. Lach erom. Zorg dat de volgende politicus twee keer nadenkt voordat hij zo'n vraag stelt. Dat is veel effectiever dan censuur, want zodra mensen zichzelf gaan censureren omdat ze bang zijn hun carrière, reputatie of sociale positie kwijt te raken, heb je geen verbod meer nodig. De grenzen van het debat zitten dan in de hoofden van de deelnemers zelf.

En precies daarom heb ik de afgelopen periode ook met argwaan gekeken naar de pogingen van FVD om weer toegang te krijgen tot delen van het medialandschap die de partij jarenlang hebben gedemoniseerd, belachelijk gemaakt of doodgezwegen. Ik snap de strategie volledig. Als Baudet alleen nog tegen zijn eigen achterban spreekt, krijg je nooit meer voldoende electorale massa om iets te veranderen. Dus natuurlijk moet je naar podcasts, praatprogramma's, journalisten en mensen die ideologisch niet bij je horen. Mijn zorg begint pas wanneer toegang tot die wereld afhankelijk wordt van het verzachten van precies datgene wat FVD ooit onderscheidend maakte. Daarom keek ik kritisch naar wat er in oktober 2025 gebeurde rond Lidewij de Vos in Portugal. Ze vloog naar Portugal voor een uitgebreid gesprek met Erik de Vlieger; vrijwel tegelijkertijd hield FVD een verkiezingsbijeenkomst op het terras van Edd's Beach in Ferragudo, in de Algarve, waar Arthur van Amerongen zelf beschreef hoe hij naast De Vos aan tafel terechtkwam. Van Amerongen maakte achteraf zelfs grappend het beeld dat hij en zijn buurman De Vlieger ineens als haar “schildknaapjes” werden gezien.

Een paar dagen later, op 21 oktober 2025, zat De Vos bij Nieuws van de Dag tegenover onder anderen Wierd Duk om over Nexit te spreken. En op 31 januari 2026 zat ze tijdens het Hendriks & Hendriks Podcast & Gala Event in het GelreDome in een panel met opnieuw Wierd Duk en Johan Derksen. Daar werd precies zichtbaar waar mijn ongemak zit: Derksen kon andere FVD-Kamerleden als “gekkies” wegzetten, terwijl Duk van De Vos verlangde dat zij zich zou distantiëren van wat hij als extreemrechtse elementen binnen FVD beschouwde; De Vos weigerde daarin mee te gaan en verdedigde haar partijgenoten. Niet omdat een FVD'er nooit met zulke mensen aan tafel zou mogen zitten, integendeel, maar omdat ik niet wil zien dat FVD uiteindelijk zoveel energie kwijt is aan bewijzen dat het “heus niet antisemitisch”, “heus niet extreem” en “heus wel fatsoenlijk” is, dat de fundamentele inhoud waarvoor de partij ooit werd uitgesloten langzaam verdwijnt.

Hetzelfde ongemak had ik bij de toenadering tot Peter Thiel en andere delen van de internationale techwereld. Juist wanneer je zegt je zorgen te maken over technocratie, digitale identiteit, surveillance, CBDC's, Big Tech en de concentratie van macht, moet je extra kritisch zijn op iedere miljardair of technologisch netwerk dat toegang zoekt tot jouw politieke beweging. Niet omdat iedere ontmoeting bewijs is van corruptie of overname, maar omdat je anders precies het risico loopt waar je jarenlang anderen voor hebt gewaarschuwd: je denkt het systeem binnen te dringen, terwijl het systeem ondertussen jou absorbeert.

Daarom vind ik de richting die Baudet de laatste tijd weer lijkt te kiezen, met scherpere en soms subtiele kritiek op Israël, interessanter dan de strategie om koste wat kost door “net rechts” geaccepteerd te worden. FVD hoeft voor mij helemaal niet de zoveelste partij te worden die op migratie harder klinkt dan de VVD maar bij ieder werkelijk fundamenteel onderwerp uiteindelijk binnen dezelfde intellectuele vangrails blijft rijden. Nederland heeft al genoeg van dat soort rechts. Wilders beheerst dat kunstje als geen ander: maximale retorische rebellie gecombineerd met opmerkelijke trouw aan bepaalde fundamentele geopolitieke uitgangspunten. Daarom noem ik dat Israël-rechts of systeemrechts. Veel theater tegen links, veel polarisatie rond islam en immigratie, veel spierballentaal, maar zodra iemand een fundamentele premisse raakt waarop het grotere politieke systeem rust, zie je ineens waar de grens ligt.

En dat is waarom dat ogenschijnlijk lullige maanlandingsfragment voor mij zoveel groter is dan een grap tussen twee politici. Het laat in acht minuten zien hoe het mechanisme werkt. Baudet stapt buiten het toegestane kader, Wilders bewaakt de grens, de rest van de Kamer beloont hem met gelach en de kijker thuis krijgt de boodschap mee dat je zo iemand niet serieus hoeft te nemen. Vanaf dat moment hoef je zijn argumenten over EU, oorlog, surveillance, digitale controle, klimaat of corona niet meer te beantwoorden; je hebt hem al in het hokje “gek” geplaatst.

Mijn belangrijkste politieke tegenstelling is daarom steeds minder links tegen rechts. Het is de tegenstelling tussen politiek die ruziet over de inrichting van het systeem en politiek die bereid is de fundamenten van dat systeem zelf ter discussie te stellen. Daar begint werkelijk dissidentschap. En daarom moet FVD wat mij betreft oppassen dat het zijn scherpte niet inruilt voor uitnodigingen, respectabiliteit en een paar vriendelijke knikjes van dezelfde mensen die jarenlang klaarstonden om de partij buiten de orde te plaatsen. Zodra de poortwachters je ineens allemaal acceptabel beginnen te vinden, moet je jezelf misschien niet feliciteren. Misschien moet je je afvragen welke vraag je niet meer stelt.

[Durk @drkprtng]

Dan hebben ze het over demografie en noemen ze niet de olifant in de kamer: de omvolking. Want als de bevolking alleen maar groeit door immigratie en de kinderen daarvan wordt de autochtone bevolking uiteindelijk vreemdeling in eigen land. @itgirlloops
@WNLVandaag

[Durk @drkprtng]

@SanderSassen De trias politica bestaat uit de wetgevende, de uitvoerende en rechterlijke macht. Aangezien links bij de eerste twee niet genoeg voeten aan de grond krijgt zijn ze geïnfiltreerd in de rechterlijke macht. Samen met de linkse NGO'S kunnen ze dan toch veel voor elkaar krijgen.

[Durk @drkprtng]

@TadekSolarz Wat ik dan weer niet begrijp is dat bij heel veel artikelen steeds terugkomend 1 + 1 gratis of de 2e 50% korting wordt aangeboden. Kennelijk kan dat vanwege de marges of we worden opgelicht met B-keuze artikelen.

[Wim den Oudsten @WimdenOudsten]

Macht zonder mandaat…(The Dutch Deepstate)

Je kent ze waarschijnlijk niet. Je hebt nooit op ze gestemd. Hun gezichten hangen niet op verkiezingsposters en ze staan zelden tegenover elkaar in televisiedebatten. Toch oefenen zij volgens critici steeds meer invloed uit op hoe we wonen, werken, rijden en welke politieke keuzes uiteindelijk worden gemaakt.

Welkom in een bestuursmodel waarin de macht zich niet alleen bevindt in de Tweede Kamer of het kabinet, maar ook bij een groeiend netwerk van NGO’s, zelfstandige bestuursorganen (ZBO’s), Europese instellingen en professionele lobbyorganisaties. Niet allemaal nemen zij zelf politieke besluiten, maar gezamenlijk kunnen zij wel een aanzienlijke invloed uitoefenen op beleid.

Neem de NGO’s. Niet-gouvernementele organisaties die zich inzetten voor onderwerpen als milieu, ontwikkelingssamenwerking of vluchtelingenbeleid. Organisaties zoals Milieudefensie, Greenpeace, Oxfam Novib, VluchtelingenWerk en Natuur & Milieu voeren campagne, lobbyen bij overheden en starten soms rechtszaken om beleid af te dwingen of te veranderen. Veel van deze organisaties ontvangen inkomsten uit donaties, fondsen, subsidies of Europese programma’s. Voorstanders zien hen als een belangrijke stem van het maatschappelijk middenveld; critici vinden dat hun politieke invloed niet in verhouding staat tot hun democratische legitimiteit.

Daarnaast bestaat er een uitgebreid stelsel van zelfstandige bestuursorganen. Organisaties zoals het UWV, het COA, de IND, de Nederlandse Zorgautoriteit en de Autoriteit Persoonsgegevens voeren wettelijke taken uit en nemen besluiten die grote gevolgen kunnen hebben voor burgers. Juist omdat zij op afstand van de politiek opereren, ontstaat regelmatig discussie over de vraag wie uiteindelijk politiek verantwoordelijk is wanneer beleid verkeerd uitpakt.

Daarboven speelt de Europese Unie een steeds grotere rol. Een aanzienlijk deel van de Nederlandse wet- en regelgeving komt voort uit Europese afspraken of wordt sterk beïnvloed door Europees beleid. Daarnaast verstrekt de EU subsidies aan uiteenlopende maatschappelijke organisaties, die vervolgens deelnemen aan beleidsvorming, overleg of juridische procedures. Critici spreken daarom van een systeem waarin overheidsgeld indirect wordt gebruikt om meer overheidsbeleid te stimuleren.

Het bijzondere aan deze ontwikkeling is dat macht steeds minder zichtbaar is. Ze manifesteert zich niet alleen via verkiezingen of ministers, maar ook via adviescommissies, uitvoeringsorganisaties, subsidieregelingen, overlegstructuren en juridische procedures. Formeel heeft iedere speler zijn eigen rol, maar gezamenlijk kunnen zij grote invloed uitoefenen op de richting van beleid.

De burger stemt eens in de vier jaar op volksvertegenwoordigers. Maar wie bepaalt uiteindelijk de koers? Zijn dat uitsluitend de gekozen politici, of spelen ook organisaties zonder direct democratisch mandaat een steeds grotere rol?

Dat is een vraag die in een democratische rechtsstaat gesteld mag worden.

Want democratie verdwijnt zelden met veel kabaal.

~Meestal verandert zij stap voor stap.

~Vergadering na vergadering.

~Subsidie na subsidie.

~Procedure na procedure.

~Tot burgers zich afvragen:

Wie bestuurt Nederland uiteindelijk echt?

[Durk @drkprtng]

@WimdenOudsten Weten we toch al lang: er is alleen sprake van racisme als links dat vindt. Andere meningen doen er niet toe. Kenmerk van links is dat de vrijheid van meningsuiting stopt op het punt dat je het niet met hen eens bent.

[Durk @drkprtng]

🎯

[Sander Sassen @SanderSassen]

Ceuta, een masterclass in collectief zelfbedrog

De afgelopen 24 uur hebben we een masterclass in collectief zelfbedrog meegemaakt. Een kleine Spaanse enclave in Noord-Afrika werd overspoeld door tienduizenden jonge Marokkaanse mannen, sommigen daarvan zijn dezelfde dag vrijgelaten uit Marokkaanse gevangenissen, en de reactie is er niet één van schok, niet één van woede, niet een schreeuw om strengere grensbewaking, maar een stortvloed aan bizarre tweets die je bijna komisch zou kunnen vinden, als ze niet zo gevaarlijk waren.

De absolute topper is de claim dat Ceuta bij Marokko hoort en dat Spanje de stad koloniseert en dus bevrijd moet worden. U leest het goed, de troefkaart is kolonialisme, een inmiddels bekend links paradepaardje. Het feit dat Ceuta al sinds pakweg 1400 bij Spanje hoort, eeuwen voordat Marokko überhaupt bestond, doet er dan kennelijk niet toe? En op nummer twee de claim dat Ceuta in Afrika ligt, dus het is ‘niet echt Spanje’, lezen we hier op X. Alsof Pearl Harbor in de Stille Oceaan lag en daarom niet tot de Verenigde Staten behoorde. Territorialiteit is voor de linkse goegemeente blijkbaar een optioneel concept geworden?

En op nummer drie de constatering dat ‘Veel van hen alweer terug zijn’. Dat klinkt geruststellend. Of toch niet? Pakweg zestigduizend mannen stormden de grens over, sloegen aan het plunderen, vielen huizen en winkels binnen, staken auto’s en huizen in de fik, intimideerden de bevolking, en zorgden voor chaos en anarchie. Dan is het inderdaad beter dat ze niet permanent blijven. Maar het verandert niets aan het feit dat ze zijn binnengevallen.

En dan de meest absurde claim: het zijn ‘klimaatvluchtelingen’, ja u leest het goed, klimaatvluchtelingen. Echt? Als u vlucht voor een klimaatcrisis, neemt u uw vrouw en kinderen mee, toch? Niet 59.999 andere jonge mannen die samen met u voor chaos en anarchie zorgen.

En dan de verzuchting bij de linkse media dat ze ‘toch niet naar het vasteland van Europa kunnen’, omdat er water en een Europese grens tussen zitten. Alsof Europa de afgelopen jaren niet dagelijks boten vol illegale migranten heeft binnengelaten. Alsof er niet wekelijks pakweg 1000 van deze gelukszoekers in Ter Apel voor de poort staan. Alsof er ergens, waar dan ook, serieuze politieke wil is om grenzen daadwerkelijk te verdedigen. De pretentie is absoluut lachwekkend.

En tenslotte de meest cynische draai: ‘het is geen migranteninvasie, Marokko doet dit expres.’ Ah. Dus het is een georganiseerde invasie, gecoördineerd door de Marokkaanse regering? Da’s equivalent aan een oorlogsverklaring. Wat een opluchting. Nu voelen we ons meteen veiliger!

Dit soort reacties staan symbool voor een Europese politieke klasse, en een groot, voornamelijk progressief links, deel van de bevolking, die weigert te erkennen dat soevereiniteit geen abstracte term is, maar de keiharde voorwaarde voor een leefbare samenleving. Elke keer dat op deze manier de grenzen letterlijk een beetje verder worden opgeschoven en we het bagatelliseren, laten we aan de rest van de wereld zien dat Europa een soft target is. Elke keer dat we de daders herdefiniëren als slachtoffers, ondermijnen we het recht om nee te zeggen. En dat volste recht hebben wij, grenzen zijn er immers niet voor niets.

Gisteren en vandaag was het Ceuta. Morgen is het een andere enclave, een andere kust, een andere stad. De gaslighting is niet alleen moreel laf. Het is strategisch suïcidaal. En wie dat nog steeds niet ziet, leeft in een parallelle realiteit, een realiteit die snel, heel snel, zal convergeren met de bittere realiteit dat als onze politici dit oogluikend blijven toelaten wij alles, ja, alles, verspelen wat de generaties voor ons hebben opgebouwd.

[Durk @drkprtng]

@RSchiltmans Dat is Marco van Basten niet. Is iemand anders die volgens mij nooit aanvoerder is geweest. Lijkt eerder op een rouwband.

[Durk @drkprtng]

Trump voert dus gewoon Democratisch beleid uit. Die mensen hebben tonnen boter op hun hoofd. De hypocrisie van de politiek blootgelegd.

[Stephan (1) @springfield1952]

Elon Musk deelt deze video opnieuw met zijn 241 miljoen volgers van Bill Clinton. Valt het kwartje ?

[Durk @drkprtng]

🎯

[Madame Susanne @Susanne30521946]

Nicklas Nilsson förklarar skillnaden mellan höger och vänstermänniskor i klockren text på Facebook:

"Om en högerpolitisk person är bög, så är han det, och bryr sig inte om vad andra tycker.
Om en vänster är bög, så kräver han lagändringar, protesterar mot allt och alla, och gör det till en politisk kamp.

Om en höger är vegan, så äter han helt enkelt inte kött.
Om en vänster är vegan, så vill han förbjuda kött, stoppa matproduktionen och protestera utanför bondgårdar och hönsfarmer.

Om en höger inte gillar vapen, så köper han inga.
Om en vänster inte gillar vapen, så försöker han förbjuda dem, hindra alla andra från att äga ett, och hatar dem som har.

Om en höger oroar sig för klimatet, så flyger han mindre, kör elbil om det passar honom och sorterar sitt avfall.

Om en vänster oroar sig för klimatet, så vill han förbjuda fossilbilar, flygresor och kött för alla andra, protestera utanför fabriker och kräva att staten tvingar fram förändringen.

Om en höger vill ge sina barn en bra skolgång, så flyttar han till ett område med bra skolor, eller väljer en privatskola eller engagerar sig själv.
Om en vänster vill ge sina barn en bra skolgång, så kräver han mer skattepengar från alla, lika resultat för alla, förbud mot friskolor och protesterar mot varje skillnad.

Om en höger klagar på sitt jobb eller arbetsplats.. det gör han det inte. Han byter jobb eller startar ett eget företag.
Om en vänster klagar på sitt jobb – så är det chefen, företaget eller kollegorna det är fel på. Han kräver kollektivavtal, strejk, förändringar för hela orten och protesterar mot företaget så att det ska passa honom.

Om en höger är missnöjd med sin bostad eller hyra, så flyttar han, renoverar eller köper något annat.
Om en vänster är missnöjd med sin bostad eller hyra, så kräver han hyresstopp, mer bidrag, regleringar för alla och protesterar mot hyresvärdar och politiker.

Om en höger misslyckas med en affär eller en investering som går snett, så reser han sig upp, dammar av sig och försöker igen imorgon.
Om en vänster har slut på pengar den 24:e, så skyller han på att de rika har för mycket och måste bidra mer, skyller på att lotterivinsten inte gick hem förra veckan och muttrar att han har så himla otur.

Om en höger ser det här – så skickar han det till några kompisar för ett gott skratt.
Om en vänster ser det här – så försöker han argumentera emot, få det bortplockat och radera mig från Facebook."

[Durk @drkprtng]

@violettspark 0838

[Durk @drkprtng]

@HenkSpruijt Toetsenbord slaat op hol. Dolberg ligt binnenkort in Denemarken. 😉

[Durk @drkprtng]

Domburg maar gauw terug naar Denemarken. De man doet alleen nog maar walking voetbal.
#vojaja

[Durk @drkprtng]

Zet die nieuwe spits er maar in. Scoren kunnen ze niet
#vojaja

[Durk @drkprtng]

🎯

[Susanne @suusonline]

Uit het feit dat Omtzigt zijn eigen treffende tekst weer retweet over dit 'schandaal binnen het schandaal', maak ik op dat de aandacht van andere media beperkt blijft, behalve dus door Trouw en Geen Stijl.
Waarom is dit niet trending? Hoe de fck is het mogelijk dat dit geen hoofditem is van elk kanaal en elke talkshow dat zich met nieuws bezig houdt? Het schandaal wordt alleen maar groter door de stilte eromheen. Blijkbaar is de belastingdienst de meest onaantastbare 'dienst' van ons land. Ik weet nog goed dat er jaren geleden debatten waren waarin Kamerleden van bijvoorbeeld FVD met termen gooiden als 'corruptie', en dat andere Kamerleden interrumpeerden met de boodschap dat dat wel een zeer grove aantijging was die alleen via de rechtbank kon worden vastgesteld. Nou, ik durf die term nu ook wel te gebruiken. Corruptie. Dat is wat er speelt bij de belastingdienst. En élke serieuze journalistieke redactie die hier NIET bovenop springt om tot op de bodem verder uit te zoeken wie allemaal verantwoordelijk en aansprakelijk zijn, houdt deze corruptie mee in stand. #MijnMening #Belastingdienst #Toeslagenschandaal

[Durk @drkprtng]

Laat ze eens ivermectine proberen. Ruimt alle parasieten op: geen ziektes meer!

[Max von Kreyfelt @MaxVonKreyfelt]

Column: De Haagse Ziekten
Max von Kreyfelt

Er is goed nieuws uit de medische wereld.

Na jarenlang onderzoek hebben artsen eindelijk vastgesteld waarom zoveel beleidsmakers, bestuurders en opiniemakers zich zo opvallend hetzelfde gedragen. Het blijkt geen ideologie te zijn. Geen opleiding. Zelfs geen karakter.

Het is een ziekte.

Sterker nog: een complete verzameling zeldzame aandoeningen die vrijwel uitsluitend voorkomen tussen het Binnenhof, de ministeries, bestuurskamers, universiteiten, redactielokalen en Hilversum.

De bekendste is Consensusitis.

De patiënt is ervan overtuigd volledig zelfstandig te denken, maar produceert opvallend vaak exact dezelfde mening als alle andere patiënten. Besmetting vindt meestal plaats tijdens netwerkborrels, conferenties of talkshows.

Daarna volgt vaak Machtsmyopie.

Hoe hoger de functie, hoe kleiner de burger lijkt. Uiteindelijk verdwijnen complete bevolkingsgroepen uit het gezichtsveld. Alleen collega-bestuurders blijven nog scherp zichtbaar.

Een gevorderd stadium leidt tot Narratiefitis.

De patiënt ontwikkelt een allergische reactie op feiten die niet passen binnen het officiële verhaal. Bij blootstelling aan afwijkende informatie ontstaat onmiddellijk Factcheckfobie gevolgd door acute Dissidentenallergie.

Sommigen ontwikkelen Framingitis.

Iedere criticus verandert vanzelf in extremist, populist, complotdenker of gevaar voor de democratie. Het opmerkelijke is dat de diagnose altijd bij de ander wordt gesteld.

Ook Morele Hoogteziekte komt veel voor.

De patiënt kijkt permanent neer op de samenleving en ervaart dat als een verheven uitzicht.

Na enkele jaren ontstaat meestal Pluchekoorts.

Loslaten van functies wordt vrijwel onmogelijk. Het lichaam ontwikkelt een natuurlijke afweer tegen vertrekpremies, verkiezingsuitslagen en democratische wisselingen. In ernstige gevallen volgt Carrouselitis: de patiënt verdwijnt uit de ene topfunctie om enkele weken later vanzelf weer op te duiken in een andere.

Vrijwel iedere Haagse bestuurder lijdt bovendien aan Ministeriële Amnesie.

Besluiten verdwijnen uit het geheugen zodra een parlementaire enquête begint. Artsen spreken inmiddels van de Ruttiaanse variant. Buiten Nederland komt deze nauwelijks voor.

Andere veelvoorkomende aandoeningen zijn Vergaderitis, Rapportverslaving, Lobbylupus, Persberichtsyndroom, PR-psoriasis, Bureaucratose, Regeltjesdwang, Controlecompulsie, Veiligheidsobsessie en Toezichtdwang. De patiënt gelooft oprecht dat ieder maatschappelijk probleem oplosbaar is met een extra commissie, een protocol of een toezichthouder.

In het laatste stadium openbaren zich Transparantie-intolerantie, Woo-allergie, Integriteitseczeem, Reputatiepaniek en Verantwoordelijkheidsallergie. Dan weet iedereen dat er iets mis is gegaan, behalve degene die ervoor verantwoordelijk was.

De ernstigste complicatie heet echter Democratische Immunodeficiëntie.

Dat is het moment waarop een bestuurslaag niet langer weerstand opbouwt tegen kritiek, maar tegen burgers.

Gelukkig bestaat er een eenvoudige behandeling.

Een half jaar buiten de Haagse kaasstolp. Zonder dienstauto. Zonder woordvoerder. Zonder beleidsnota. Gewoon tussen de mensen wier leven zij zeggen te verbeteren.

De prognose is voorzichtig optimistisch.

Al waarschuwen artsen dat sommige patiënten na enkele dagen alweer hevige aanvallen van Consensusitis krijgen zodra zij de eerste vergaderzaal binnenlopen. In Den Haag noemt men dat geen terugval.

Daar heet het: goed bestuur.

📌
Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY
📌
Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1