Ve bekledik!
Bir mucizeyle güneşin doğuşunu
Fırtınalar geçti üstümüzden
Sonra bir aydınlık doğdu gökyüzünden
İçimizden birini alan şimşeği güneş sandık
Eksildiğimiz için biraz ağladık
Yağmurlarla aktı gözyaşlarımız
Güneşin bir mucizeyle doğacağına inandık
Ve biz yine bekledik.
Hayat, insanı çoğu zaman değiştirmiyor; kim olduğunu ortaya çıkarıyor. Kiminin kırgınlığı merhametini büyütüyor, kimininki kalbini sertleştiriyor. Mesele yaşadıklarımızdan ne kadar yara aldığımız değil, o yaralardan nasıl biri olarak çıktığımız.
+Kimsin sen Babalu?
Bir kukla! Düşüncesi olmadığı halde anlam arayışında olan bir gölge değil misin sen.
-Ben hem kendinden kaçan hem kendini arayanım. İnsanlar geceleri derin boşluklara dalar Marika. Zifiri gecenin kuytularında bir anlam arar. Ruhunu yani kendini arar.
Kelimeler kaçın!
Henüz fırsat varken, bu yorgun yürek size tutulmadan, bir gözyaşı düşmeden üzerinize, bir yaralı sitem değmeden teninize mutlu dudaklara kaçın var gücünüzle kaçın bu illet yaşamdan.
İnsan sabahtan akşama kadar bir şey olmasını bekler ve hiçbir şey olmaz. Bekleyip durur insan. Hiçbir şey olmaz. İnsan bekler, bekler, bekler, şakaları zonklayana dek düşünür, düşünür, düşünür. Hiçbir şey olmaz. İnsan yalnız kalır. Yalnız. Yalnız.
-Stefan Zweig-
@Zehradmrkan Maalesef yine unutcağız tüm yaşananları ve yine ölümden emin olarak rahat bir şekilde koyacağız başımızı yastığa çünkü bu dünya yarın afyonuyla bizleri aldatıp uyutmada çok mahir