gerçekten bu bir tek bende mi oluyor çok merak ediyorum ortada hiçbir sebep yokken o kadar içme kapanıyorum o kadar mutsuzlaşıyorum o kadar duygusallaşıyorum ki böyle hayatım bitmiş etrafımda hiç iyi bir şey kalmamış artık hiç güzel şeyler olmayacakmış gibi hissediyorum
Şimdiki aklım olsaydı sadece mezun olduktan sonra iş garantisi verebilecek bir meslek seçerdim. Yok mesleğini severek yapmak falan hikayeymiş. Ne polyanna hayallerim varmış. İş ararken mental falan kalmadı ama mesleğimi seviyorum aynen merve.
Malum müjdeli haber aldık diye attım kendimi sokaklara. En son yoruldum bir parka oturdum. Yanıma da teyze geldi. Ne okudun falan dedi. Dedim teyze öğretmenim. "Canın sağ olsun." Dedi. Bilmiyo ki bir tek canımı almadılar kaç yıldır verdikleri "müjde"lerle...