«Δάσκαλε, έχω διαβάσει τόσα βιβλία.. κι όμως έχω ξεχάσει τα περισσότερα. Ποιο είναι τότε το νόημα της ανάγνωσης;»
Ο γέροντας δεν απάντησε. Τον κοίταξε μόνο σιωπηλά.
Λίγες μέρες αργότερα περπατούσαν δίπλα σε
ένα ποτάμι. Ξαφνικά
ο δάσκαλος σταμάτησε.
Τελικά...
Όλοι είμαστε φτιαγμένοι από στιγμές...
Χέρια, που δεν κρατήσαμε αρκετά...
Λόγια,που δεν είπαμε όταν έπρεπε...
Αγάπη, που νομίζαμε θα κρατήσει για πάντα...
Oidhche mhath mò charaidean ❤️