Hayatta en güzel intikamın sessizce işine bakmak olduğunu düşünüyorum. Kimseye kendini anlatmayacaksın, kimsenin onayını aramayacaksın, kendini ikincil konuma koymayacaksın. “Bu negatifliğin bende karşılığı yok, değerimin göstergesi hayatımın kalitesidir” diyecek ve kazanacaksın.
giden herkesin ardından uzun bir süre yasını tutan birisinden, kapıları kolaylıkla kapatıp çıkan birisine evrildim. meğer dünyanın en güzel hissi, "gidebilmekmiş." zarar veren bağlardan, sömürüp duran insanlardan kopup gitmek, insanın kendine yenilmediği nadir anlardan biri imiş. nasıl yaptım bilmiyorum. bilinçli bir karar değildi. örselenmek ve incitilmek beni böyle bir insana dönüştürdü diye yorumluyorum.
Artık hayatımın resmi olarak 'tamam' noktasındayım. Benimle aynı fikirde değilseniz, tamam. Beni sevmiyorsanız, tamam. Çok fazla şey yaptığımızı düşünüyorsanız tamam. Benimle bir daha iletişime girmek istemiyorsanız ona da tamam. Tamam yani sorun yok.