Sağımız savaş, solumuz savaş. Bize sıçramasın diye dua ediyoruz resmen. Peki biz neden kadınlarımızı, gençlerimizi, çocuklarımızı, bebeklerimizi gömüyoruz abi?! Madem sulh içindeyiz, neden askerlerimize, itfaiyecilerimize, madencilerimize ağıt yakıyoruz? Savaşa girdik de bomba mı attılar ormanlarımıza? Neden yanıyoruz abi!? Sava�� yok diye şükrediyoruz. Şükrediyoruz da… Hangi düşman, hangi bayrağın altında saf tutsa bize biz kadar zarar verebilirdi acaba? Savaş olsa, düşman tankla, topla, uçakla gelse… Şanlı şerefli tarihin mirasçılarıyız, elbette dimdik dururduk karşılarında. Neden öldüğümüzü bilirdik en azından... Şimdi cephe yok, taraf yok, savaş yok. Peki biz sulh içindeyken, yürürken, çalışırken, tatildeyken hatta… Neden ölüyoruz abi?
Allah sonumuzu hayır etsin.
Kimisi 70 yaşında yaşlanır, kimisi 50, kimisi 30, kimisi 20 yaşında yaşlanır. Yaşlanmanın kesinlikle kimlikteki tarihle ilgisi yok, ne yaşadığınla ve nerede yaşadığınla ilgisi var.
İyi biri olduğunuz için başınıza iyi şeyler gelmez ve sırf eziyet çektiğiniz için dünya sizi ödüllendirmez, dünya bunlarla ilgilenmez. Aklınızı nasıl kullandığınızla ilgilenir.