John Williams plays Rodrigo's Concerto De Aranjuez (2nd Movement).
This makes my cry every time it's reached the 8th bar.. and knowing the story behind his grief when writing it.. it's easy to tell the sadness. .. but so beautiful- worth a good cry.
tuba erdem yani armağanın buradaki konuşması o kadar anlamlı ki nedeni de tuba erdemin gerçek hayatıyla yakından alakalı olması... bir röportajında armağan karakterinin kendi hayat hikâyesine çok benzediğini söylemişti o açıdan bu sahne çok derin ve anlamlı.. onu çok seviyorum
Me encanta ser Millenial.
El aura nos la pela, el aura somos nosotros.
Ahora mismo tenemos entre 30 y 44, años, pero seguimos convencidos de que tenemos 25.
Pensamos que las 9 de la noche es demasiado pronto para acostarse, pero demasiado tarde para salir.
Nos alegramos cuando se cancelan los planes.
Tenemos playlists que básicamente son una máquina del tiempo emocional.
Y, definitivamente, necesitamos un día entero de recuperación después de cualquier evento social.
@dredahlia Biz babayla iletişim konusunda şanslı bir nesildik. Asla utanma, çekinme yoktu. Benim babam çok sevinmişti hatta. Ben ağlamıştım beni teselli etmişti :)
Kan bağışından sonra iki kez baygınlık geçirdim. Tam bir bilinç kaybı olmadı, gözler karardı, yarı baygın moddayım, gittikçe daha kötüye gidiyorum yavaş yavaş. Beynim son saniyede “Yahu burası beton, dur şuraya oturayım da öyle devrileyim” dedi. Tansiyon şeker düşmüş. O sırada yengem sınavdan çıkmış, şekerli bir şeyler içermeye çalışıyor, garson çocuk paniklemiş. Neyse ki abim geldi arabayla, jet hızıyla.
Birkaç gün sonra saat sabahın dördü, yine aynı şey... Soğuk terleme, göz kararması. “Zemine düşerim, kafayı yararım” diye kendimi kanepeye attım. Sürünerek ekmek aldım bir parça, yarım saat sonra gözümdeki kararma kalktı. 😂
Экранизацию «Золушки»
должен снять Квентин Тарантино. Кому ещё доверить историю парня, который не запомнил лицо девушки и поехал трогать ноги всех женщин в стране
Paranın satın alamayacağı tek şey gençliktir. Zamanı bir şekilde satın alabilirsin ama gençliği alamazsın, almaya çalışanlar da insanlıktan çıkıyor zaten. Yani gençliğin, senin zengin ya da fakir olmanı umursadığını hiç sanmıyorum.
Klasik bir "ben aslında onu demek istememiştim" kıvraklığı ve üste çıkma çabası. İlk yazdığın o piyasacı, kıtlık ekonomisi masallarını ve kadınları birbirine rakip gösteren satırları savunmaktan vazgeçip şimdi kavramları yumuşatarak durumu kurtarmaya çalışıyorsun. Zaten hayatın kendisi başlı başına yeterince dinamik ve değişkenken, bilinmezliklerle doluyken, bunu illa evlilik kurumunun piyasa değerine, kıtlık senaryolarına ya da koca bulma yarışına bağlamak tam anlamıyla sığ bir ezber. Mesele, yalnızlığı ya da bekârlığı sanki "ileride elde kalacak son mal", "kıtlık dönemi" ya da bir "piyasa değeri" gibi gösterip insanları korkutmaya çalışan o sığ ve piyasacı zihniyet. İnsanların tercihlerini bu tarz tedirginlikler üzerinden okumaya çalışmak işin asıl manipülatif kısmı.
İnsan ilişkilerini ve evlilik kurumunu sanki kıtlık ekonomisi varmış gibi mal veya emtia ticareti gibi ele alan, son derece indirgemeci ve piyasacı bir bakış açısı... Öncelikle şurada bir anlaşalım. Koca istemiyoruz. İkincisi, hayatı bu tür dar kalıplarla okumaya çalışanların reçetelerine muhtaç değiliz. Yani bu tür kalıpların hayatımızda da zihnimizde de hiçbir karşılığı yok. Sağlık istiyoruz, sıhhat istiyoruz, sevdiğimiz bir işi yapıp insanca yaşamak istiyoruz. Hayatımın merkezine evliliği ya da ''koca'' bulma kaygısını koyacak ne lüksüm ne de vaktim var.
“Koca kıtlığı başladığında, bugün burun kıvırdığınız erkekler için birbirinizi yiyeceksiniz!”
Bugün “Ben evlenmem, yalnız da yaşarım” diye konuşanların bir kısmı, yarın karşısına çıkan düzgün bir bekar erkeği kaçırmamak için birbirleriyle yarışacak.
Çünkü o gün geldiğinde mesele “Erkeğin evi var mı, arabası var mı?” olmayacak.
Mesele şu olacak:
“Bekar mı?”
İşte o zaman bugünün evlilik pazarlıkları tersine dönecek. Bir erkeğin gönlünü kazanmak için servetler ortaya konacak, düğün masrafları konuşulmayacak bile. “Ne isterse yaparım, yeter ki evlensin” diyenler çıkacak.
Ve asıl savaş erkeklerle kadınlar arasında değil, kadınların kendi arasında yaşanacak.
Bir kadın diğerine:
“Sen ne teklif ettin?”
diye soracak.
Çünkü bekar erkek sayısı azaldıkça, bugün değersiz görülen şeylerin yarın ne kadar kıymetli olduğu anlaşılacak.
Bugün herkes seçici olabilir.
Ama yarın herkesin seçilecek kadar çok seçeneği olmayabilir.
Hayatın en acı tarafı da şu:
İnsan çoğu zaman elindeki seçeneklerin sonsuza kadar var olacağını sanır.
Sonra bir gün seçenekler azalır…
Ve kıymet bilmenin ne demek olduğunu öğrenir.
Akademide yükselmek istiyorsanız, en güçlü isimleri yanınıza almanız gerekiyor. Dünyanın en prestijli dergisinde makaleniz yayımlansa bile, akademinin önde gelen isimleri istemediği sürece yükselemiyor, hatta en basit örnekle herhangi bir sempozyuma dahi katılamıyorsunuz.