شما خودتو بذار جای این جماعت فاندی و چپول؛
پهلوی برگرده اینا دیگه نه از حقوق زنان، نه از اینترنت، از قوانین ضد حقوق بشر ج.ا و ... نمیتونن فاند در بیارن و ارتزاق کنن
حق بده با چنگ و دندان صدای مردم رو سانسور کنن و با پهلوی دشمنی کنن
دقیقا با چجور معیاری جایزه صلح عن گرفتی که حتی یه کلمه از ک*شتار و ا*عدام هموطنات حرف نزدی!؟ الان اومدی تبلیغ کمپین چپ جهانی رو میکنی و میگی تو اینترنت همو آزار ندید!؟ چقدر بی ربط و اضافه کاری هستی تو زن در این روزهای ایران
به این کار ندارم که #نرگس_محمدی به همون سبک همیشه مظلوم نمایی حالا ادعا میکنه که توسط مخالفینش در اینترنت تهدید به قتل و تجاوز شده است
👈 اما او در این ویدیو برای کمپین Love Only تبلیغ میکنه
👈میدونید این کمپین وابسته به کیه؟
مدیر این کمپین نیکا کواچ Nika Kovač او جزو اعضای رسمی و مهم بنیاد اوباما است او در برنامه Obama Foundation Leaders Europe سال ۲۰۲۰ انتخاب شد و در برنامه Obama Scholars تحصیل کرد.
👈خانم کواچ یک چپ سوسیالیست است که با جرج سورس هم ارتباطاتی دارد
🛑در ۳ اوت ۲۰۲۵، نیکا کواچ مقالهای با عنوان زیر در رسانه Siol منتشر کرد:
O genocidu in stradanju ljudi v Gazi
ترجمه: «درباره نسلکشی و گرسنگی مردم در غزه»
🛑سال 2025 رسانه Nova24TV اسلوونی مطالبی درباره ارتباط احتمالی نیکا کواچ با حماس منتشر کرده بود
حالا نرگس محمدی مشغول تبلیغ کمپین نیکا کواچ فلسطین مال و اسرائیل ستیز است
👯♀️راستی خانم نرگس محمدی یادمون نمیره آخرین باری که شما گفتید شکنجه شدید بعدا معلوم شد بوتاکس کردید و مژگان کشاورز در زندان شما رو لخت ماساژ میداده است
#جاویدشاه
#KingRezaPahlaviForIran
این صحنه از یه سریال فرانسویه به اسم «شادی»: یه دختر ایرانی زار میزنه که «وای، آمریکا و اسرائیل به ایران حمله کردن». این ماجرا مال همون روزهاییه که مردم تو ایران و دیاسپورا برای مرگ خامنهای میرقصیدن.
این دو بازیگر زن، غزل شاکری و یاسمین فتاحی ان، از بازیگرای همون آژانس persanophone & polyglottes. و بامزگیش اینجاس: این واقعاً فقط نقش نیست: غزل شاکری و بهار بیهقی و خیلیای دیگه از هنربندای دایازپورا همون روز که خامنهای رو زدن، تو استوریهاشون همین حرف رو زدن (که وای خدا اسرائیل و امریکا به کشورمون حمله کردن (و احتمالاً شبشم تو گودبای پارتیهای به درک واصل شدن خامنهای یه قر ریزی دادن، چون فان خیلی مهمه به هرحال.) )هر دو تا میشده پهلوی رو زدن؛ وقتی بچههای ما تو ایرانی که نه نیویورکه نه پاریس، داشتن وقتی تیر میخوردن که عکس شاه دستشون بود.
سینا پروانه که در تمام این پروژههای اسرائیلی بازی کرده، روز جنگ ده روزه یه استوری گذاشت که تمام کسایی که باهاش کار میکردن ازش سکرین گرفتن: عکس لگوی تل آویو تو یه جعبه. (دقیقاً همون استوریای که یه بسیجی یا عرزشی اون زمان گذاشت؛ به این معنا که میایم و تل آویو رو با خاک یکسان میکنیم.)
برای کسایی که با این صنعت آشنا نیستن: آژانس بازیگری دروازهی ورود به پروژههاست. کارگردانها و کستینگها معمولاً مستقیم سراغ بازیگر نمیرن؛ از آژانس میخوان که بازیگر معرفی کنه. یعنی آژانس تصمیم میگیره کی دیده بشه و کی اصلاً به اتاق تست نرسه.
پروژههایی که دربارهی ایران و خاورمیانه ساخته میشن هم خیلی کمان. هر نقش یه فرصت نادره.
حالا این آژانس چیکار میکنه؟ مطمئن میشه که بازیگرای ایرانیِ چندزبانهای که ضدرژیم و طرفدار پهلویان رو بهطور سیستماتیک کنار گذاشته میشن: نه معرفیشون میکنه، نه راهشون میده. و سعی میکنه اصلاً به تست نرسن( خیلی وقتها همینا کست هم میکنن!) در عوض، همون چند تا بازیگری که همسو با خودش فکر میکنن بارها و بارها جلو فرستاده میشن.
شرط ورود هم روشنه: عاشق گلشیفته باش، ضد پهلوی باش، «ضد جنگ» باش. (و خیلی lowkey سابقه اصلاحطلبی داشته باش) مثل همین دو نفر.
یه نکتهی دیگه که کسی بهش توجه نمیکنه: آژانسها از درصد دستمزد بازیگر پول درمیارن، معمولاً ۱۰ تا ۲۰ درصد.
ولی خیلی از بازیگرای این آژانس سر بعضی از همین پروژهها خالهبازیطور و بدون دستمزد میرن!! وقتی بازیگر پول نمیگیره، چرا آژانس اصرار داره بفرستدش؟! چه سودی داره واسه آژانس؟! (واسه فیلم مستقل که خیلی مناسبه بازیگر پول نگیره!) پس این آژانس از کجا سر پاست؟! از کجا پول درمیاره؟!
این قدرت ج.ا. س که داره اعمال میشه، فقط این بار پشت دوربین و در تولیدات سینمایی که ادعا دارن نشاندهندهی ایران و خاورمیانهن، با هنرمندهای بومی و «در تبعید»، مث گلشیفته. کسی که این دروازه رو کنترل میکنه، روایت رو کنترل میکنه. این فیلمها با برچسب «ضدرژیم» ساخته میشن، ولی همون روایتی رو که رژیم و چپ اروپایی میخوان به خورد تماشاگر میدن: ایرانیها برای جنگی که خامنهای و سران حکومت رو سقط میکنه گریه میکنن و از اسرائیل پهلوی و امپریالیسم متنفرن.
تو خیابونهای ایران، خیلی از مردم با اسم پهلوی جون دادن. این چیزی بود که ما دیدیم. اما تو تلویزیون فرانسه، کسایی صدای جاویدناما شدن که اون روز علیه پهلوی استوری میذاشتن و سلیقه ، خودخواهی و بیسوادی سیاسی خودشون رو تحت عنوان «واقعیت ایران» به خورد دنیا میدادن.
آیا این هنرمندا و پروژهها صدای شمان؟ یا بلندگوی جمهوری اسلامیان، با زیرنویس فرانسوی؟
آیا اینا هنرمند در تبعیدن، یا بازوهای اطلاعاتی و شبکههای هرمی که بهم وصلن، هنرمندارو شناسایی میکنن و حذف و نصبشون میکنن؟
وقتی از قدرت این رژیم دوزاری در سینما و اکادمیای غرب حرف میزنم، منظورم اینه. اصغر فرهادی رو یادمون نره. کیا در این چنددهه حذف شدن تا اینا موقعیت و فضا بگیرن؟ آیا استعدادها و هنرمندای دیگهای نداشتیم که به این جشنواره ها راه پیدا کنن و اصلاً فرصت فیلمسازی یا ساختن داشته باشن- و البته فرصت دیده شدن؟
پ.ن. منو خیلیای دیگه سالهاست با پوست و استخون مافیابازی اینارو تجربه کردیم و دم نزدیم. اینم فقط یه نقطه از عمق این باتلاقه. هیشکی جرات نمیکنه بیاد یک دهم اینارو هم بگه. متاسفانه/خوشبختانه من بیشتر از این نمیتونم سکوت کنم. و اتفاقاً کاش میشد بیشتر بگم. ولی خب، تا وقتی بازی دست ما نیست و برعلیه ماست، و مخاطب حساسیت نداره به مصرف هنر؛ اوضاع همینه.
#پاينده_ایران
https://t.co/CjvQcJczl5
دلباخته های هاشمی و بیوتی بلاگر و مجاهد و فاندی ها و صادراتی های ج.ا جمع شدن که حقوق مردم ایران رو پیگیری کنن :))) بدون حضور حتی یکی از دادخواهها؛
مردم ایران متنفرن از شما