Bizi hep maffeden ailelerimiz..dünyaya gelmemize vesile olan annelerimiz babalarımız ilk travmamız.. sonrasında zaten hepsiyle baş edemiyoruz üstüne biniyor birikiyor..
En sinir olduğum şeylerden bir tanesi birine bir şey anlatıyorsun içini aciyorsun benim söyle bir derdim var söyle bir yaram var böyle bir sıkıntım var abi sonra birseyler oluyor zaman geçiyor aran bozuluyor ters düşüyorsun sonra ilk seni orda vuruyor çeviriyor silahi seni ordan vuruyor derdini biliyor o yüzden su çağda ve insanlara dair olan hayal kırıklığım boşuna değilmiş..yüzler yüreklere hiç benzemiyor..