deli gibi sevilmek isteyen, hep ilgi bekleyen şımarık bir kız çocuğuyla; tek başına savaşmaya hazır, kendi ayaklarının üstünde durma çabasında güçlü ve hırslı bir kadının tek bedendeki çatışmasından tüm bu dengesizliklerim
Hayat bana şunu öğretti: Kimi gerçekten sevdiysem anlamadı, kimi hayatıma alıp değer verdiysem kıymet bilmedi. Doğrusunu anlattım, yanlışından döndürmeye çalıştım, elinden tuttum. Düştüğü değersiz yerlerden çıkmasına yardım ettim ama sonunda yine nankörlükle karşılaştım. İnsan, kendini görmek istemiyorsa kimse ona ayna olamıyor. Sen ne kadar iyi niyetli olursan ol, karşındaki değişmek istemiyorsa emeklerin boşa gidiyor. O yüzden artık herkesi kurtarmaya çalışmıyorum. Değerimi bilene sevgimi veriyorum, bilmeyene ise sadece yol veriyorum. Çünkü bazı insanlar iyiliği hak olarak görüyor, fedakarlığı ise zayıflık sanıyor. En büyük ders de bu oldu.
Evet manifestliyorum. İlgi gösteren, sorumluluk alan, sevgisini dile getirmekten korkmayan, kıyamayan, bir sorun olduğu zaman geldim hadi çözelim diyen, küs uyumama izin vermeyen o kişi var ve beni bulacak.
Hayatından bir Yengeç gider, sen evsiz barksız kalırsın.
Limanın yoktur artık. Fırtınada savrulan bir kayık gibi dolaşırsın. Sen her fırtınada hayatta kalabilen demirden, güçlü bir gemiydin ya hani..
Evet, Yengeç varken Titanik’tin; “batmam ulan, Tanrı bile batıramaz beni” diyordun. Bak şimdi… artık bir dalga bile yetecek batmana…
Bir Yengeç giderse, bir daha o şekilde sevildiğini, korunduğunu hissedemezsin. O dalgalı ruh halleri var ya, hani hep şikayet ettiğin, onlar aslında uyarıydı sana. “Sahip çık sevgine” diyordu. Ama sen anlamadın, o ağlarken sen daraldın, gökyüzüne bakıp söylendin durdun...
Yengeç’in isyanı sessizdir ama gittiğinde evsiz, yurtsuz kalırsın.
Gitmekle tehdit etmez, bir gün gerçekten gider. Ne bağırır, ne kapı çarpar ama bir daha da dönmez.
Çünkü o seni cezalandırmak için değil, kendini korumak için gider. Sen onu fazla duygusal sandın; oysa senin yerini bile hissetti. Senin bastırdığın her duyguyu, senin yerine de yaşadı.
Ama kimse iki kalbi birden taşıyamaz ki…
Sonra gitti mi, bir sessizlik gelir.
Ev aynı evdir ama ruhu yoktur, soğuktur.
Kahve acı gelir, hava ağırdır, evin sıcaklığı kaybolur. Yuva değil artık dört duvardır orası. Çünkü Yengeç sadece bir insan değil; ev hissidir, yuvadır, sevgisi varlığı, ısıtan bir battaniye gibi…
O giderse, hiçbir yer ısınmaz. Sen halâ aynı koltukta oturursun ama o koltuk artık buz gibidir.
Ve fark etmeden o limanı, seni hayatta tutan tek şeyi,
kendi ellerinle yaktığını anlarsın.💔
evet manifestlliyoruz… ilgi gösteren, sorumluluk alan, sevgisini dile getirmekten korkmayan, iyi giyinen,kıyamayan, bir sorun olduğu zaman geldim hadi çözelim diyen, küs uyumama izin vermeyen o kişi var ve seni bulacak...