doktorların yıllar geçmesine rağmen bu kadar iz bırakmasında dizinin müziklerinin payı o kadar büyük ki mesela bu şarkı girdiği an bile farklı bir boyuta geçiyor insan hissettirdikleri bambaşka
Çocukken mahallede kavga ettiğimizde annemiz babamız gelir, önce bizi azarlar, sonra barıştırırdı. Asayiş önce ailede başlardı. Şimdi "eli silahlı, bıçaklı, ailelerin toz kondurmadığı çocuklar" var. Bunlar çocuk değil, facia. Toplumun başına bela edilmiş sorunlu insan.
Yeni bir ebeveyn tarzı çıktı:
Biz ona hayır demiyoruz, her şeyi keşfetmesine izin veriyoruz.
Sevgili anne babalar, bu gerçek değil. Böyle bir sistem yok.
Çocuk arkadaşının oyuncağını
alıyor, sizden ses yok.
Yeni girdiği evi dağıtıyor, tepki yok.
İstediği olmadı diye ortalığı yıkıyor, yine sessizlik.
Hayvana vuruyor, gülerek "yapma oğlum" diyorsunuz.
Ama böyle bir hayat yok. Çocukluk sınırsız değilse, yetişkinlik de değil.
egitim ailede baslar lafini cok hafife aliyosunuz cidden evinde merhamet gormemis empati duygusundan mahrum yetismis herhangi bi varligi okula adam olsun diye salmamayi ve tum sorumlulugu ogretmenlere birakmamayi ogrendiginizde bi seyler degismeye baslicak