Herkesin dönmek istediği ama penceresinin önünden bile geçemediği bir evi vardır. Herkesin zamanında çok yürüdüğü ama şimdi asla adım atmadığı bir yolu vardır. Herkesin çok sevdiği ama artık asla dinlemediği bir şarkısı vardır. İşte bu hayat böyledir.
Bazı hislerin anlatılır yanı yoktur. İnsanın içinde yaşayarak ayağa kalkmayı öğrenmesi gerekir. Bazı zorlukları atlatabilmen için düşmen, değişmen gerekir. Belki de senin acı çekmeni sağlayan olay büyümen içindir. Her sınanış güzel olgunluk katar insana, kendiyle mücadelesinde.
Dışarı çıkmak istemiyorum, kitap okuyamıyorum, evde bir yerde oturamıyorum. Hiç kimseyle konuşmak da istemiyorum. Bekliyorum, bekliyorum. İşin kötüsü neyi beklediğimi de bilmiyorum.
İpek Ongun
“Buda geçer”..diyeceksin..
Geçecek elbet..
Sonra “Buda geçer” diyeceğin başka şeyler gelecek..
Hayat Bu.
Hepsi geçecek ama..
“Buda geçer’ler”.. hiç bitmeyecek..!
“Birini son kez gördüğünü bilemiyorsun ya hani. Ne acayip bir duygu değil mi? Bildiğini düşünsene, son kez görüyorsun. Son kez gördüğünü biliyorsun...'' (Leyla ile Mecnun)