Hayatımız hep bir şeylerin peşinde koşmakla tükeniyor. Nihayet şu zaman rahatım diyorsun, o zaman asla gelmiyor. Ben de bıraktım artık koşmayı, yürüyorum. Madem bahtı insana öyle ya da böyle varacaktır, koşmakla yorulmuyorum.
Kendi ikliminde yetişmeyen kimselerle bir arada olmak; sen gibi düşünmeyen sen gibi hissetmeyen kimselerin arasında kalmak. Nasıl bir zindan değil mi? Fakat kalbi uyarıyor insanı; içinden bir his, sen buraya ait değilsin, diyor. Sen buraya ait değilsin; ayrıl yoksa solacaksın..
"Uzağa gidiyorum, bir daha buralara gelecek değilim. Temelli gidiyorum artık.. Boyuna acı çekmek istemiyorum.. Hoşçakalın.. Bana o kadar bilinçle acı çektirdiniz ki şu anda sizi bağışlamak elimden gelmiyor. "
Dostoyevski
Eskiden kavuşmalar ne kadar zormuş. Artık kavuşmak kolay, bu nedenle ayrılıklar da kolay. İnsan çaba sarfetmediği, ızdırabını yaşamadığı şeyin kıymetini bilmiyor.
Zamanından evvel açan çiçek kuruyor. Fakat semadan birkaç damla tenine değmeseydi, güneş hani okşamasaydı başını, o da vaktini beklerdi elbet. Yanlış zamanda veya yanlış yerde olmak da kaderin bir parçası. Sürüklenmesen, kendi ayaklarınla gitmezdin.
Bir gün, bir evde, bir kedi Vardı. O gün, bir evde, o kedi Benden sıcaklığını esirgemedi. O gün, o evdeki o kedi Beni bana götürdü getirdi.
#özdemirasaf
“Fakat neyi anlatabilirdim, kime neyi anlatabilirdim?
İnsan neyi anlatabilir?
İnsan insana ,insanlara hangi derdini anlatabilir?
Yıldızlar birbiri ile konuşabilir,
İnsan insanla konuşamaz.”