از جایی که هستم راضیم، خیلی زود و خوب ادغام شدم، هیچ جایی تو خیالپردازیهام نیست که توش بخوام یک روز هم که شده ایران باشم ولی بازم هیچکدوم از اینا باعث نمیشه هر از چند گاهی دلم از مهاجر بودن نگیره.
من با این قضیه که آدما فقط وقتی کارشون بهت گیر میکنه پیداشون میشه کاملا اوکیم و اصلا بهم برنمیخوره. پذیرفتم که دنیا همینطوری میچرخه و اتفاقا منطقی هم هست. اصلا چرا باید یه غریبهای که هیچ کاری باهات نداره وقت بذاره احوالت رو بپرسه و بخواد بدونه روزت چطور گذشته؟
دختره وسط دیت یهو گفت چنتا مقاله داری؟ گفتم انقدر! گفت خب ببینم!
گوشیمو گرفت (دقت کنید که با گوشی خودم) نزدیک یه ربعی تو گوگل اسکولارم داشت دونه دونه عنوان مقاله هامو میخوند!
شاید با خودتون بگید ریدم تو طرز فکرا بهتر نیست به جاش مردا خیانت نکنن؟
که جواب نه هست یک چون مردا آدم نمیشن و دو چون چند قرن پدر زنا رو در آوردن، همشون یک شبه هم فرشته بشن این همه سال سرکوب و آزار پاک نمیشه.
یه مشکلی که ماههای اول مهاجرت داشتم این بود که نمیتونستم تشخیص بدم چی گرونه چی ارزون. به همین دلیل اولش یه سری چیزایی میخریدم که الان به نظرم خیلی گرون میان. :))