Bir çiçek büyütmeye, bir kediyle arkadaş olmaya, bir şarkıya bağıra bağıra eşlik etmeye, bir filme deli gibi ağlamaya, bütün mısralarının altını çizebileceğim kadar güzel bir şiire, bir mektup almaya, bir de bir zambağa siz diyen birine ihtiyacım var.
Bir bebeğin adından dahi kin devşiren gönüller varmış. Ne hazin ki insan, bilmediğinden değil, bilmediğini bilmeyişinden bu denli zalimleşiyor.
Melike Şahin bebeğine Ali Robin adını vermiş. Haberde Ali unutulmuş, Robin dillerde dolaşmış. Yorumlarda kimi özentilik demiş, kimi Türklüğünden utanmak… Hiçbiri aklına geleni hakikat sanıp incitmekten çekinmemiş.
Oysa Robin, İngilizcede nar bülbülünün nam-ı diğer kızılgerdanın adı. Hani şu küçücük, nazenin kuşun…
Lakin mesele kuşun adı değil, insanın gönlündeki darlık.
Birini sevmemek başka, sevmediğinin her hâlinden kusur devşirmek başka. İnsan sevmediğine de adaletle bakabilmeli. Zira hakkaniyet, muhabbet duyduğuna gösterdiğin nezaket değil, gönlünün ısınmadığına dahi esirgemediğin insaftır.
Ne gariptir ki bülbülün feryadını şiirine, türküsüne nakşedenler, başka bir dildeki adını işitince hoyrat kesiliyor.
Cehalet bilmemekte değil, bilmediği hâlde hüküm vermeyi marifet saymaktadır.
Kendi öfkesini hakikat, peşin hükmünü feraset, incitici sözünü cesaret sanan insan, evvela kendi gönül aynasına bakmalı.
Zira insanın dili, gönlünün tercümanıdır. Gönülde merhamet yoksa dilde hikmet ne arasın?
Bir yavruya kuş adı verilmiş…
Kuşun adında zarafet varmış da onu yargılayan dillerde bir dirhem letafet kalmamış.
Çok yazık!
Bu sabah bisikletle işe giderken yolda başını öne eğmiş yürüyen bir gençle karşı karşıya geldik. Ben elindekine nasıl şaşkınlıkla baktıysam, elindekinin telefon değil de kitap olduğuna hayret edişimi anlamış olacak ki bana "biliyorum benden çok yok ama azınlık da olsak biz varız" der gibi baktı, selamlaştık. Ben yoluma, o yoluna gitti. Umudum tazelendi.
Bir kadının güzel olmasıyla pek meselemiz yok aslında.
Severiz güzel kadını. Bakarız, konuşuruz; saçını, bedenini, gülüşünü uzun uzun tartışırız.
Yeter ki kendisi bütün bunların farkında olmasın.
Serenay Sarıkaya’nın podyumdaki birkaç adımı üzerine kopan gürültüyü izlerken düşündüğüm buydu.
Bir kadın ne kadar salınabilir?
Ne kadar gülebilir?
Kendi bedeninin içinde ne kadar rahat durabilir?
Ve en önemlisi: Güzel olduğunu ne kadar bilebilir?
Çünkü galiba kadına güzelliği bağışlıyoruz ama güzelliğinin bilincini bağışlamıyoruz.
Bu yeni de değil.
“Kızını dövmeyen dizini döver.”
“Saçı uzun, aklı kısa.”
“Elinin hamuruyla erkek işine karışma.”
“Kız beşikte, çeyiz sandıkta.”
Dilimiz, kadına çizilmiş sınırların küçük mezar taşlarıyla dolu.
Türkülerimiz de başka türlü söylememiş:
“Aşrı aşrı memlekete kız vermesinler.”
Dikkat edin:
Kız gitmiyor.
Kız veriliyor.
Veren var. Alan var. Bir de verilen.
Gesi Bağları’nda ise ses daha da çıplak:
“Atma anam atma şu dağların ardına.”
“Gitmek istemiyorum” bile değil.
Atma.
Yüzyıllardır kadına biraz küçülmeyi öğrettik:
Sesini biraz kıs.
Kahkahanı biraz azalt.
Başını biraz eğ.
İsteğini biraz sakla.
Kendini biraz unut.
Sonra bütün bunların adına “edep”, “terbiye”, “hanımlık” dedik.
Erkeğin özgüveni karizma oldu; kadınınki sınırı aşınca kibir.
Erkeğin rahatlığı “cool”; kadınınki kolayca “hafiflik”.
Serenay’ın yürüyüşünde beni düşündüren, bedeninin ne kadar hareket ettiği değil; o bedenden özür dilemiyor oluşuydu.
İzlendiğini biliyordu.
Ve buna rağmen küçülmüyordu.
Belki bizi rahatsız eden de tam olarak bu.
Bir zamanlar
“Atma anam atma şu dağların ardına”
diye seslenen kadının,
bugün nereye gideceğine, nasıl görüneceğine ve nasıl yürüyeceğine kendisinin karar vermesi.
Biz onun yürüyüşünü konuştuğumuzu sanıyoruz.
Belki de hâlâ bir kadının başını eğmeden yürümesine ne kadar tahammül edebildiğimizdir asıl konuştuğumuz.
Huzurlu insanı nasıl tanırsınız?
- Gece yatağa başını koyunca gecikmeden uykuya dalar.
- Sabah şevkle uyanmasını sağlayan bir işi veya uğraşı vardır.
- İş yerinde iş onu yorabilir ama iş arkadaşları yormaz.
- İşten çıkınca eve dönmekten mutluluk duyar.