Annemin sağlık durumu nedeniyle geçici yuva olduğum Peri için acilen güvenli bir geçici veya kalıcı yuvaya ihtiyacım var. Kendisi 4,5 aylık ve tüm aşıları tamamlanmış bir bebek . Yer: İstanbul
Ne aşıları yapılmış, ne bir kaliteli mama alınmış. Oradan oraya istenmeyerek sürüklenmiş.
Artık çok sevileceği ve iyi bakılacağı ömürlük yuvasını arıyorum. 7 aylık erkek Üsküdar İstanbul
Bu kız devamlı hayvan kurtarır. Ne yaşıyor da şu hayvanı barınağa bırakmak zorunda kaldı bilmiyorum. Ama durum çok ciddi belli ki. Süre, sıfır. İstanbul'da yaşayanlardan, hiç değilse geçici yuva olacak biri çıksın n'olur.🙏🏻
(Not: İstanbul'da yaşamıyorum ve 3 köpek+6 kedimiz var.)
Burası akp değil sizin barınağınız @herkesicinCHP İktidara gelince yapacaklarınızı anlatıp duruyorsunuz ama şu an gücünüz yettiğine yapılanlar bu şekilde. @eczozgurozel bu kaçıncı ve umrunuzda bile değil, ne farkınız var?
Şimdi bu çocuk babasız büyüyecek. Filinta gibi babası toprağa girecek. Neden biliyor musunuz? Namussuz bir galerici,sitenin otoparkını iş yerine çevirdiği için park yeri bulamayan Hüseyin kendisine “arabaları ne zaman alacaksınız” dediği için 11 kurşunla, 11 yaşındaki kızının gözleri önünde öldürüldü… insan hayatı bu kadar mı ucuz bu kadar mı önemsiz ya?
Hala sokakta, onu korumaya alacak dernek ya da birilerine ulaşmayı bekliyor. Max 7 aylık erkek. Çok ürkek henüz insanlarla temas etmiyor. Yer bulunması halinde nakil işlemlerini sağlayacağım. Istanbul pendik
Mochi’nin dünyasında her şey oyuncak gibi gözüküyor olabilir. Cam Sil şişesi, yorgun düşmüş bir peluş fil, hatta bir dal … Ama aslında Mochi’nin en sevdiği şey o eşyalar değil. o oyuncağın diğer ucundaki el.
Birinin oyuncağa uzandığını gördüğü an dünyalar onun oluyor. Koşuyor, saklıyor, sonra büyük bir gururla geri getiriyor…Sanki “Bak buldum!” der gibi.
Çünkü bazı çocuklar oyuncağa değil, o oyunu onunla paylaşan kalbe bağlanır.
Mochi tam olarak böyle bir kız. En tuhaf oyuncaklarla bile dünyanın en tatlı oyununu kurabilir… yeter ki karşısında gülümseyen ve onu seven biri olsun. Ve emin olun, Mochi’nin yanında gülümsememek mümkün değil.
Evet bazı köpekler oyuncaklarını sever.Mochi ise o oyuncağın diğer ucundaki insanı. 🐾 Eğer o diğer insan olmak isterseniz lütfen DM
Not: Yer İstanbul
Samanlıkta başlayan zorlu bir hayat, erken gelen bir terk ediliş ve küçücük kalbine sığdırdığı devasa bir bağışlama gücü... İşte karşınızda Mochi. 🐾
İlk yuvasını bulduğunda hepimiz çok sevinmiştik. Ama ne yazık ki o mutluluk yalnızca bir ay sürdü ve biliyorsunuz Mochi geri getirildi. O günden beri yaklaşık 3,5 haftadır geçici yuvasında yani benimle.
Bu sürede onunla ilgili fark ettiğim en önemli şey şu: Mochi başına gelenlere rağmen, sanki inadına gibi herkese sevgiyle yaklaşıyor.
Bazı köpekler böyle bir başlangıçtan sonra içine kapanır. Mochi tam tersi... Tanımadığı birini görse anında kuyruk sallamaya başlıyor, kendini sevdirmek için yanınıza geliyor.
Pahalı oyuncaklar yerine bahçeden bulduğu bir ağaç dalıyla saatlerce mutlu olabilen, havuç görünce gözleri parlayan, agresiflik nedir bilmeyen sadece sevgi dolu bir ruh Mochi.. Yemeğini yerken elinizi uzatsanız gıkı çıkmaz. Gece gelir boynunuza sokulur ve sabahları sizi neşeyle uyandırır. Uyurken sık sık yataktan düşüp düştüğü yerde uyumaya devam eder😃
Yaklaşık 4,5 aylık. Tüm aşıları tamamlandı. Çocuklarla, diğer hayvanlarla ve yabancılarla — kısacası hayatın içindeki herkesle — çok kolay uyum sağlayan nadir karakterlerden biri.
Her şeye rağmen hâlâ sevgi dolu, hâlâ meraklı ve hâlâ her önüne gelene güvenmeye hazır.
Eğer evinizde ona yer varsa lütfen DM atın. Paylaşmanız bile Mochi’nin gerçek ailesine ulaşmasına yardımcı olabilir. 🤍
Bugün samanlık bebeklerinden ilk sahiplendirdiğim, eski adıyla Badi yeni adıyla Mochi bana geri döndü.
Gerekçe; toxocara (iç parazit) ihtimali, ortaya çıkan kansızlık ve bundan dolayı gelişen “çocuğa bulaşır mı” korkusu. Şunu herkes bilsin: korkuyu anlayabilirim ama bir canın geri getirilmesini kabul edemem.
Çünkü çözüm vardır. Tedavi vardır. Destek vardır. Sahiplenmek, işler zorlaşınca vazgeçmek değildir.
Mochi’yi ilk teslim ederken iç–dış parazit uygulamaları ve puppy dp aşısı yapılmıştı. Destek tedavileri, bağışıklık güçlendiricileri, kan destekleri verilmişti ve klinikte veteriner hekim kontrolünde aileye teslim edildi. Bu yavruların ne kadar yoğun iç parazitle savaştığı, 2 gün gecikilse ölebileceği herkesle de paylaşıldı, saklanmadı.
Yavrularda bazen tekrar eden kürler gerekir; bu, “hasta hayvan verildi” demek değildir. Ben bugüne kadar sahiplendirdiğim hiçbir canı kaderine bırakmadım ya da sağlıklı olduğuna emin olmadan da sahiplendirmedim. Her zaman yetişebildiğim kadar Sahiplendirme yaptığım /yapmadığım herkesin yanında oldum.
Ama şunu da unutmayalım: Ben bu süreçte aynı anda 7 canın tüm sorumluluğunu taşıyordum. Sahiplenmeyle birlikte de günlük bakım ve takip sorumluluğu yeni ailesine geçer.
Beni en çok yaralayan şey hastalık değil; emeklerimin, niyetimin ve mücadelemin sanki yokmuş gibi anlatılması. Bugün itibarıyla Mochi yeniden benim korumamda. Üzgün ama onu yine ayağa kaldıracağız.
Ama kimse beni, sanki sağlıksız bir yavruyu bilerek vermişim ya da verecekmişim gibi hedef göstermesin. Buna izin vermem.
Ben bu çocukları sokaktan almadım.
Ölümün kıyısından aldım. Ve yine bırakmayacağım.
Mochi’me de hep beraber yuva bulabilir miyiz lütfen ? ❤️
Not: Hastalık denilen şey de kancalı kurt yani iç parazit ve buna bağlı kansızlık , tekrar ediyorum. Parvo değil, distemper değil …
Lily 8 aylık, orta/küçük ırk, kısır, aşıları tam, tuvalet eğitimi olan bir kız.3 aydır bizimle geçici yuvasında.Bizdeki iki köpek ve bir kediyle gayet iyi anlaşıyor.Lily’e köpek bakımı konusunda tecrübeli ömürlük yuva arıyoruz.İletişim için @minkominkom ya da bana ulaşabilirsiniz
Bayrakları asabiliriz artık, Purple'ı Antalya'daki yakın arkadaşım sahipleniyor ancak 3. Karma aşısı yapılmadığı için toplu nakillerle gönderemiyoruz. Bugünlerde İzmir'den Antalya'ya gidecek ve giderken Purple'ı o ömürlük ailesine kavuşturabilecek var mıdır?
Samanlıktan kurtardığımız bebeklerin en hassasıydı Purple… Bir ay önce bir aile geldi. Kaybettikleri köpeklerinin anısına, “Sonuna kadar yanındayız” diyerek yuvasını açtılar.
Kapıda annesi Vino’ya sarılıp, “Kızın bize emanet” diye söz verdiler.
Purple belki de o sözü ciddiye aldı.
Hemen bağlandı.
Kokularına alıştı.
Orayı evi sandı.
Bir ay sürdü.
Aile için bu bir karar değişikliğiydi.
Belki sadece “olmadı” demekti.
Ama Purple için… giden insan, yuva ve terk edilmekti.
Bize geri geldiğinde gözlerinin içi değişmişti.
Sessizleşmişti.
Yemeden içmeden kesilmişti.
O bakışı hâlâ içimde.
Tam toparlanmaya çalışırken İzmir’den bir el uzandı.
Yine her şey en baştan anlatıldı.
Yine “hazırız” denildi.
Bir hafta.
Yine vazgeçildi.
İnsanlar için bu bir süreç.
Bir deneme.
Ama bir yavru için her bağlanış gerçek. Her kopuş da gerçek.
Bir yerden bir yere gönderilmek,
tam alışmışken yeniden vazgeçilmek…
Bunun ağırlığını en hassas olanlar taşıyamıyor.
Purple artık o ilk günkü gibi bakmıyor.
Işığı biraz azaldı.
Bir köpeği sahiplenmek sizin için bir tercih olabilir.
Ama vazgeçmek, onun kalbinde silinmeyen bir iz bırakıyor.
Onlar eşya değil.
Deneme süreci hiç değil.
Purple için bu kez geçici bir heves değil, ne olursa olsun kalacak bir insan arıyorum.
Eğer zor zamanlarda da duramayacaksanız,
lütfen yaklaşmayın.
Çünkü Purple bir kez daha toparlanamayabilir.