29 yaşındayım. Atandım. 6 yıldır tek başıma yaşıyorum. Evime yemek masası alacağım diyorum, şimdilik idare et, kendi evine geçince alırsın diyor. Kendi evinden kastı "evlilik". Ebeveynimin bilinçaltında evlenmediğim için hâla birey olamadığımı farkettim. Savaşamazsın..
Şimdi kitapta okudum "Azıcık umudu üzüldü. " diyor. Bana da bundan oluyordu da adını koyamıyordum. Meğer umudum üzülüyormuş her seferinde... Umutsuzluk ölüm, umut ise zehir... İkisi arasında, insan olduğunu unuttuğun duygusuzlukta yaşayıp gitmek en iyisi.
Dün maddi kaygımı dile getiren bir dua etmiştim. Bugün sabah hiç beklemediğim bir yerden ihtiyacım olan miktar kadar para geldi... Başlamışım dini sorgulayan kafama... Allah gerçekten var ya..