در نیمه آبان ماه ۱۴۰۴، وقتی که فیلمبرداری فیلم «دادگاه تاریخ» را به پایان بردیم، هرگز گمان نمیبردیم که تنها دو ماه بعد، جمهوری اسلامی دست به جنایتی چندان بزرگ خواهد زد که نه تنها بر جنایتهای گسترده و فراوانش در نیم قرن گذشته سایه اندازد، بلکه حتی نظیری برایش در تاریخ ایران و جهان نتوان یافت.
جمهوری اسلامی در ۱۸ و ۱۹ دی ماه، فقط در چند ساعت دهها هزار تن از شهروندان ایرانی را کشت، دهها هزار نفر را مجروح و دهها هزار نفر دیگر را بازداشت کرد تا اندکی بعد به اسم اعدام و در لباس بیقوارهای به اسم قانون، دست به قتل آنان در زندانها بزند.
این کشتار و سپس جنگی که جمهوری اسلامی بر ایران و ایرانیان تحمیل کرد، نمایش این فیلم را که قرار بود در فروردین ۱۴۰۵ در حاشیه نشست شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد در ژنو انجام گیرد، بهناگزیر به تاخیر انداخت.
با این همه، تداوم جنایت و سوء استفاده از قوه قضاییه بهعنوان بازوی اجرایی بیداد و سرکوب و قتل، حتی بیش از گذشته، مسئولیت جمعی ما برای اندیشیدن به نحوه اجرای عدالت در فردای پس از جمهوری اسلامی را سنگینتر کرده است.
چگونه میتوان و باید هم به اجرای عدالت برای ملتی دادخواه متعهد ماند و هم، چرخه خشونت را در هم شکست و سرانجام به یکی از اصلیترین خواستههای مردم که از انقلاب مشروطه تاکنون عملا تحقق نیافته، دست یافت و دستگاهی دادگستر بنیان نهاد که در آن، دادرسی در نهایت انصاف و عدل، شفافیت و با رعایت حقوق همگان، از شاکیان تا متهمان، و براساس قوانین پذیرفتهشده جهانی و مبتنی بر اعلامیه جهانی حقوق بشر و کنوانسیونهای بینالمللی صورت گیرد.
دادگاه تاریخ، تلاشی برای به تصویر کشیدن چنین دادگاهی در ایرانِ رها شده از چنگ جمهوری اسلامی است؛ دادگاههایی که میتوانند تضمینکننده مسیر جمعی مردم ایران برای رسیدن به دموکراسی و آزادی و عدالت باشند و همچون فانوسی در طوفان حوادث، ساحلی را به ما نشان دهند که در آن ما یک بار برای همیشه از چرخه خشونت و تکرار آن رهایی یافتهایم.
همه امید ما این است که این فیلم مستند و داستانی، گامی در راستای تقویت همه تلاشها در این جهت و کمکی به جنبش بزرگ دادخواهی مردم ایران باشد.
ساخت این فیلم بدون مشارکت بیدریغِ همه عوامل فیلم و یاری و مشورت بسیاری از حقوقدانان، کنشگران مدنی و سیاسی، سینماگران و هنرمندان و از همه مهمتر دادخواهانی که در همه این سالها با همه دشواریها، سوگ و اندوه و خشم و امید خود را نیروی برافراشتن پرچم دادخواهی کردند و این جنبش را به یکی از پایههای اصلی دموکراسیخواهی و پایبندی به حقوق بشر بدل ساختند، ممکن نبود.
دست همه این یاران را میفشاریم و امید آن داریم که این فیلم توانسته باشد بخشی از تلاش و نیز امید و رویای آنان را به تصویر کشیده باشد و تاکیدی دوباره بر این واقعیت باشد که بدون یک دستگاه قضایی مستقل، رسیدن به آزادی و عدالت، همچنان رویایی دوردست باقی خواهد ماند.
#جمشید_برزگر و #سعید_دهقان @vakilroaya
#دادگاه_تاریخ
#TheCourtOfHistory
این صحنههای مضحکه، این ابتذالِ مبارزه، این واپسگرایی محض در فکر و رفتار سیاسی و این بلاهتِ مزین به هنگامهطلبی را میبینم و شرمسار میشوم.
شرمسارِ آن ایرانی داخل ایران که با زیستِ هر روزهاش و با هر نفسی که میکشد در حال هزینه دادن در برابر حکومت جمهوری اسلامی است؛ هزاران خانوادهی دادخواه که عزیزانشان در این مبارزه جان خود را فدا کردهاند بماند!
شرمسارِ شماییم. شرمساریم که مبارزهی شریفِ شما را به چنین سیرکِ خجالتآوری بدل کردهاند.
شما هموطن ما نیستید!
روند مذاکرات در اسلامآباد در جریان است
در میان انبوه حضور خبرنگاران از سراسر جهان، مواجهه جالبی میان کسری ناجی خبرنگار بیبیسی و خبرنگاران ایرانی صورت گرفت
کالبدشکافی آمار بمبارانها؛ ايران ركوردار جنگ هاي جهان
بررسی تطبیقی حجم آتش در منازعات عراق، لیبی و ایران
در دکترینهای نظامی، «حجم آتش»
(Volume of Fire) تنها یک عدد ریاضی نیست، بلکه تابعی از لجستیک، توان پدافندی حریف و اهداف سیاسی-نظامی است. انتشار آماری مبنی بر شلیک ۳۰,۰۰۰ بمب و موشک طی ۲۶ روز علیه ایران، نیازمند مقایسه با الگوهای کلاسیک قرن ۲۱ (عراق و لیبی) است.
۱. الگوی عملیاتی «شوک و بهت» (عراق ۲۰۰۳)
در ماه نخست تهاجم به عراق، ائتلاف به رهبری آمریکا از ۲۹,۰۰۰ پرتابه استفاده کرد.
هدف: فروپاشی کامل ساختار فرماندهی و کنترل (C2) در یک جغرافیای نسبتاً مسطح.
• پیششرط: برتری کامل هوایی و نابودی پدافند در ساعات اولیه.
• واقعیت فنی: این حجم از آتش، زیرساختهای حیاتی عراق را در کمتر از یک ماه به سطح "پیش از صنعتی شدن" بازگرداند.
۲. الگوی مداخله محدود (لیبی ۲۰۱۱)
در عملیات ناتو علیه لیبی، طی ۷ ماه مجموعاً ۷,۷۰۰ مهمات هدایتشونده استفاده شد.
• تحلیل: این آمار نشاندهنده یک جنگ فرسایشی با اهداف نقطهای (Targeted Killing) و حمایت از نیروهای زمینی بود، نه یک بمباران فرشبافی (Carpeting Bombing).
۳. واکاوی بمباران ایران (سناریوی ۲۶ روزه)
در کمتر از یک ماه، ۳۰,۰۰۰ بمب (بیش از کل جنگ عراق و ۴ برابر کل جنگ لیبی) علیه ایران استفاده شده است.
• لجستیک هوایی: برای رهاسازی این حجم از مهمات، نیاز به انجام روزانه بیش از ۱,۱۰۰ سورتی پرواز جنگنده است. چنین ترافیک هوایی عظیمی در فضای راداری خاورمیانه، نيازمند درگیر شدن تمام پایگاههای منطقهای و ناوهای هواپیمابر است.
• پدافند غیرعامل و فعال: ایران دارای یکی از متراکمترین شبکههای پدافندی یکپارچه در منطقه است. عبور این حجم از پرتابه از سد سامانههای باور، سوم خرداد و اس-۳۰۰، مستلزم یک جنگ تمامعیار هوایی است که در جنگ ١٢ روزه و حمله قبلي اسراييل به رادارهاي ايران انجام شد.
• تخریب فیزیکی: برخورد ۳۰,۰۰۰ بمب و موشک به ۱۰,۰۰۰ هدف، به معنای محو شدن کامل چندین کلانشهر از نقشه جغرافیایی است. اين موضوع نشان دهنده حجم گسترده حملات است.
طبق این آمار، شدت بمباران در ایران ۲۰٪ شدیدتر از جنگ عراق و حدود ۳۲ برابر متراکمتر از جنگ لیبی بوده است. این یعنی سیستم لجستیک مهاجم (آمریکا و اسرائیل) توانسته است رکوردی بیسابقه در تاریخ جنگهای مدرن از نظر سرعت پرتاب مهمات ثبت کند.
تخصیص ۳ بمب/موشک برای هر هدف (Ratio 3:1) نشاندهنده يك نکته فنی است:
استفاده از چند پرتابه برای یک هدف نشان میدهد که اهداف در ایران به شدت مستحکم (Bunkerized) بودهاند، برخلاف لیبی که اکثر اهداف با یک ضربه منهدم میشدند.
تفاوت ماهوی در «ژئوپلیتیک اهداف»
• در عراق: تمرکز بر مراکز شهری و گارد ریاست جمهوری برای فروپاشی سریع سیاسی بود.
• در لیبی: تمرکز بر تجهیزات متحرک و تانکهای قذافی در جادهها بود.
• در ایران (بر اساس مستندات ارائه شده توسط مهاجم): حجم ۳۰,۰۰۰ تنی نشاندهنده هدفگیری «زیرساختهای تولید قدرت» (پایگاههای موشکی، مراکز هستهای و بنادر) است. بمبارانی با این حجم، فراتر از یک تنبیه نظامی و در سطح یک «#فلجسازی_ملی» تعریف میشود.
براساس مستندات وزرای دفاع و خارجه آمریکا مبنی بر شلیک ۳۰,۰۰۰ پرتابه، جهان شاهد «#متراکمترین_کارزار_هوایی تاریخ» بوده است.
این حجم از آتش در ۲۶ روز به معنای آن است که:
۱. نیروی هوایی اسرائیل و آمریکا به سطحی از هماهنگی رسیدهاند که هر ۸۰ ثانیه یک بمب/موشک وارد حریم هوایی ایران کردهاند.
۲. تابآوری ساختاری ایران در برابر این حجم از آتش (که ۳۲ برابر شدیدتر از مدل لیبی است) نشاندهنده تفاوت بنیادین در مهندسی دفاعی و عمق استراتژیک این کشور نسبت به نمونههای قبلی است.
این آمار نشان ميدهد، ما با یک "جنگ تمامعیار هوایی" روبرو هستیم که تمام معادلات نبردهای کلاسیک را جابهجا کرده و ایران را به رکورددار تحمل حجم آتش در کوتاهترین زمان ممکن تبدیل کرده است.
این حاصل ۴۷ سال حکمرانی جا خارج از نظم جهانیه
حاصل توهم رهبریت مسلمین جهان
البته فراموش هم نکنیم مردمانی از سرزمین پارس یک ماه تمام در جای جای دنیا خالصانه برای این روز تلاش کردند… آنها حتی امروز هم جلوی سفارتهای آمریکا و اسرائیل رفتند تا با تقدیم گل از آنها تشکر کنند
هی میام یه چیزی بنویسم بعد ویدیو خوشحالیهارو میبینم و میگم شاید من دارم اشتباه میکنم… شاید واقعا قراره اینجوری دموکراسی برای ایران بیاد…. شاید این تنها راهه
ولی هرچی نگاه میکنم نشانهای از رفتن جا نیست… شاید تهش بشه یه ریبرند قهرمانانه
ببخشید که نمیتونم با هر بمبی هورا بکشم
در مورد ماجرای کنسرت همایون شجریان نظری دارم که جرات گفتنش رو ندارم حقیقتا ولی محض احتیاط فحشتونو بدین چون اگه نظرمو میشنیدین خیلی شاکی میشدین خدا وکیلی :))
شوهر عمهی من برای مادر و برادر 16 سالهاش از ایتالیا دعوتنامه فرستاده بود. اونها برای سفارت و گرفتن ویزا به تهران اومده بودند. دیروز برادرش رو در مترو پلیس گرفته و با ویزای معتبر، پاسپورت و همهی مدارکش که ویزای شنگن هم داشت رو پاره کردن و بچهی شونزده ساله رو تنها دیپورت کردن
همخونه ونزوئلایی از بیرون اومد خونه و داشت تو گوشیش سریال میدید. بدو بدو اومد گفتش اینترنت وصل شده؟ گفتم آره.
گوشیشو داد کانکتش کردم بعد سریع دوباره نشست با هیجان پای ادامه سریالش… حالا سریاله چی بود؟
یوزارسیف!
اپوزیسیون بودن یک شغل است و عدهای از طریق آن درآمد دارند. آنها با درآمدشان در کشورها و شهرهای مختلف خانه خریدهاند و بچههایشان را به مدرسه فرستادهاند و عروس و داماد گرفتهاند. شکست حکومت به معنی از دست دادن شغل است
- #ابراهیم_نبوی