Ο θρήνος για μια εποχή που δεν υπάρχει πια είναι ίσως ένα απ' τα πιο παράξενα συναισθήματα μεγαλώνοντας. Κάποια στιγμή αρχίζεις να νιώθεις μια βαθιά νοσταλγία για μια εκδοχή της ζωής σου που έχει χαθεί για πάντα, εκεί που δεν μπορείς να επιστρέψεις ποτέ. Είναι ένα είδος σιωπηλής, ανείπωτης λαχτάρας για την οποία δεν σε προετοιμάζει ποτέ κανείς.
Κλωνοποίηση σε αυτό το παιδί!
Ο τύπος είναι η προσωποποίηση του συλλόγου! Η φανέλα με το 41 θα κοσμεί την οροφή του ΟΑΚΑ και αυτό είναι μεγαλύτερο επίτευμα από κάθε τίτλο!
#paobc
Ίσως άσχετο με το επικό momentum της ημέρας αλλά δεν μπορούσα να μην το σχολιάσω... Ακόμα φανέλα δικιά μας φοράει, η ΨΥΧΑΡΑ και ΠΑΙΧΤΑΡΑ η ατελείωτη 🥹☘️ #paobc
Οταν πας με το παιδί σου διακοπές θα κάνεις ότι θέλει εκείνο όχι ότι θες εσυ!Θέλει μαρη το παιδί να κάθεται σε μπαρ κ να πίνεις εσύ τα ποτά σου ΟΧΙ
Μαλακα αφιερώστε 1,2,5,10χρ στο παιδί σας κ μετά ξανά ξεκινάτε τις διακοπαρες σας εξάλλου πλέον δε θα θέλει να σας ακολουθεί
Μου πήρε 44 χρόνια να συνειδητοποιήσω ότι:
Η υγεία είναι πλούτος
Η άσκηση είναι φάρμακο
Ο ύπνος είναι πολυτέλεια
Το αλκοόλ δεν αξίζει τον κόπο
Η μοναχικότητα είναι προνόμιο
Οι ποιοτικές σχέσεις είναι δώρο
Το περπάτημα είναι ψυχοθεραπεία
Το πρόχειρο φαγητό σε αρρωσταίνει
Στο σχολείο, ήταν σίγουρα πιο σημαντικές οι εξισώσεις;