Ekrem

[Ekrem @ekrem06_]

Saat gece 04.12'ydi. Telefonuma bilinmeyen bir numaradan mesaj geldi.

Mesajda sadece şu yazıyordu:

“Bana neden o gün yalan söylediğini hâlâ hatırlıyorum.”

Önce yanlış kişiye gönderildiğini düşündüm. Cevap vermedim. Birkaç saniye sonra ikinci mesaj geldi.

“Beni tanımadığını söyleyeceksin. Sonra da bu mesajı sileceksin. Her zamanki gibi…”

İçime garip bir his çöktü. Çünkü yıllardır kimseye anlatmadığım bir şey vardı. Geçmişimde kapandığını sandığım, adını bile anmadığım bir olay.

Telefonu kapatıp uyumaya çalıştım.

Tam gözlerimi kapatmıştım ki üçüncü mesaj geldi.

Bu kez tek bir cümleydi:

“Yarın, sana anlattığım kişinin aslında kim olduğunu öğreneceksin.”

Sabah uyandığımda numarayı aradım.

Kullanılmıyordu.

Ama asıl tuhaf olan bu değildi.

Mesajların ekran görüntüsünü almak için galerimi açtığımda, yıllardır görmediğim bir fotoğraf karşıma çıktı.

Fotoğrafta üç kişiydik.

Ben, artık hayatta olmayan bir arkadaşım… ve yüzünü daha önce hiç görmediğime emin olduğum biri.

Fotoğrafın arkasına yıllar önce kendi el yazımla bir cümle yazmıştım:

“Bu sırrı üçümüzden biri mezara götürecek.”

O an anladım…

Sorun, bana kimin mesaj attığı değildi. Sorun, o fotoğraftaki üçüncü kişiyi neden hatırlamadığımdı.

[Ekrem @ekrem06_]

Çok şeye kırılıp hiçbir şeyim yok diyenlerdenim işte

[Ekrem @ekrem06_]

Bazen yapacak hiçbir şey yoktur bir şarkı açarsın ve hayat devam eder

[Ekrem @ekrem06_]

Benimle göz göze gelme elim ayağım titriyor

[Ekrem @ekrem06_]

Çok sigara içiyor dediler,
Çok dik başlı dediler,
Hep susuyor hiç konuşmuyor dediler
Hep siyah hiç gülmüyor dediler
Ama biride çıkıp bu çocuk bu hale nasıl geldi demedi.

[Ekrem @ekrem06_]

Karanlıkta duyduğum ses bana aitti.

Ama ben konuşmuyordum.

Arkamı döndüm. Bodrumda kimse yoktu. Yalnızca duvardaki eski bir ayna ve masanın üzerinde duran küçük bir ses kayıt cihazı vardı.

Düğmesine bastım.

Önce cızırtı duyuldu. Sonra kendi sesim…

“Eğer bunu dinliyorsan, demek ki yine unuttun.”

Nefesim kesildi.

Kayıttaki ben konuşmaya devam ediyordu.

“O gece arkadaşın ölmedi. Herkesin sana söylediği buydu. Ama gerçek şu ki, onu son gören kişi sendin. Ona yardım edebilirdin. Fakat korktun. Ve ertesi sabah olanları hatırlamadığını söyledin.”

Dizlerimin bağı çözüldü.

Sonra kayıtta uzun bir sessizlik oldu.

Ve son cümle geldi:

“Bütün bunları sana başkası anlatmayacak. Çünkü bu sırrı bilen son kişi de artık yok.”

Kayıt bitti.

Cihazı masaya bıraktığımda arkasına iliştirilmiş küçük bir kâğıt fark ettim.

Üzerinde tek bir cümle yazıyordu:

“Kendini affetmek istiyorsan önce gerçeği kabul et.”

O gün evden çıktım. Yıllardır ilk kez geçmişimden kaçmak yerine onunla yüzleşmeye karar verdim.

Ama kapıyı kapatmadan önce aynaya son bir kez baktım.

Yüzümdeki ifadeyi görünce olduğum yerde kaldım.

Çünkü aynadaki ben gülüyordu.

Ben ise gülmüyordum.

Ve o anda anladım…

Bazı sırlar başkalarından saklanmaz.

İnsan bazen en büyük yalanı, kendine söyler.

[Ekrem @ekrem06_]

Saat gece 04.12'ydi. Telefonuma bilinmeyen bir numaradan mesaj geldi.

Mesajda sadece şu yazıyordu:

“Bana neden o gün yalan söylediğini hâlâ hatırlıyorum.”

Önce yanlış kişiye gönderildiğini düşündüm. Cevap vermedim. Birkaç saniye sonra ikinci mesaj geldi.

“Beni tanımadığını söyleyeceksin. Sonra da bu mesajı sileceksin. Her zamanki gibi…”

İçime garip bir his çöktü. Çünkü yıllardır kimseye anlatmadığım bir şey vardı. Geçmişimde kapandığını sandığım, adını bile anmadığım bir olay.

Telefonu kapatıp uyumaya çalıştım.

Tam gözlerimi kapatmıştım ki üçüncü mesaj geldi.

Bu kez tek bir cümleydi:

“Yarın, sana anlattığım kişinin aslında kim olduğunu öğreneceksin.”

Sabah uyandığımda numarayı aradım.

Kullanılmıyordu.

Ama asıl tuhaf olan bu değildi.

Mesajların ekran görüntüsünü almak için galerimi açtığımda, yıllardır görmediğim bir fotoğraf karşıma çıktı.

Fotoğrafta üç kişiydik.

Ben, artık hayatta olmayan bir arkadaşım… ve yüzünü daha önce hiç görmediğime emin olduğum biri.

Fotoğrafın arkasına yıllar önce kendi el yazımla bir cümle yazmıştım:

“Bu sırrı üçümüzden biri mezara götürecek.”

O an anladım…

Sorun, bana kimin mesaj attığı değildi. Sorun, o fotoğraftaki üçüncü kişiyi neden hatırlamadığımdı.

[Ekrem @ekrem06_]

Anahtarı sabaha kadar elimde tuttum.

Üzerinde küçük bir numara vardı: 17.

Ertesi gün eski evimize gittim. Çocukluğumun geçtiği, yıllar önce terk ettiğimiz o eve…

Evin bodrumunda on yedi numaralı bir kapı olduğunu hatırlıyordum. Ama ailem bana oranın yıllardır kilitli olduğunu söylemişti.

Anahtar kilide tam oturdu.

Kapıyı açtığımda içeride eski bir masa, duvarda sararmış fotoğraflar ve üzerinde ismimin yazılı olduğu bir dosya buldum.

Dosyanın tarihi, o gece yaşanan olaydan üç gün öncesine aitti.

İlk sayfada kendi fotoğrafım vardı.

Altında ise şu cümle yazıyordu:

“Hasta, yaşadığı olayın bazı bölümlerini hatırlamıyor. Gerçekle yüzleşmesi durumunda anıların geri dönme ihtimali yüksek.”

Ellerim titremeye başladı.

Sonraki sayfada bir isim vardı.

Yıllardır en yakın arkadaşım bildiğim adamın adı.

Ama dosyanın son sayfasında yazanlar her şeyi değiştirdi.

“Hasta, olay gecesi yalnız değildi. Ancak yanında olduğunu söylediği kişi, o tarihten altı ay önce hayatını kaybetmiştir.”

Dosyayı elimden düşürdüm.

Çünkü o geceyi hatırlamaya başlamıştım.

Ve hatırladığım ilk şey, arkadaşımın yüzü değildi.

Kendi sesimdi.

Karanlığın içinden birine şöyle diyordum:

“Bunu kimseye anlatmayacağına söz vermiştin.”

Arkamdan bir kapı kapandı.

Yalnız olduğumu sanıyordum.

Sonra karanlıktan bir ses geldi:

“Sonunda hatırladın.”

Ve o ses… benim sesimdi.

[Ekrem @ekrem06_]

Fotoğrafa dakikalarca baktım.

Üçüncü kişinin yüzünü tanımıyordum. Ama fotoğrafın arkasındaki yazı benim el yazımdı. Buna emindim.

En yakın arkadaşımı aradım. Fotoğrafı ona gönderdim.

Aradan iki dakika geçti. Telefonum çaldı.

Sesi titriyordu.

“Bu fotoğrafı nereden buldun?” diye sordu.

“Galerimdeydi. Şu üçüncü kişi kim?”

Uzun süre cevap vermedi. Sonra hayatımda duyduğum en tuhaf cümleyi söyledi:

“O adamın kim olduğunu bilmemen gerekiyor.”

Sinirlendim. Üzerinden yıllar geçmiş bir şey hakkında neden böyle konuşuyordu?

Tam telefonu kapatacakken devam etti:

“Çünkü o fotoğraf çekildiğinde üç kişi değildik.”

Donup kaldım.

“Ne demek istiyorsun?”

“Orada dört kişiydik. Ama dördüncü kişiyi hatırlarsan, o gece gerçekte ne olduğunu da hatırlayacaksın.”

O gece…

Yıllardır hatırlamadığım, hatırlamak istemediğim o gece.

Arkadaşım telefonu kapattı.

Beş dakika sonra kapım çaldı.

Dürbünden baktım. Koridorda kimse yoktu. Yerde küçük, siyah bir zarf duruyordu.

Zarfın içinden eski bir anahtar ve tek satırlık bir not çıktı:

“Artık hatırlama sırası sende. — Kendinden.”

[Ekrem @ekrem06_]

Elimde değil bazı şeyler mesela ellerin

[Ekrem @ekrem06_]

Evet bugün doğum günüm. Ölüme 1 yaş daha yaklaştım. Kâh üzüldüm kâh üzüldüm. Yeri geldi üzüldüğüm anlar da oldu. Fakat şunu demeden geçemeyeceğim iyi üzüldüm...

[Ekrem @ekrem06_]

Kaç rüyadır görmüyorum iyimisin

[Ekrem @ekrem06_]

Reflekslerim çok iyidir ama gözümden düşerken tutamadım

[Ekrem @ekrem06_]

Makyajsız da güzel olmak ayrı bir yetenek

[Ekrem @ekrem06_]

Aşkın her halini gördüm artık ne hâli varsa görsün

[Ekrem @ekrem06_]

Bazı şeyler mümkün ama pek de önemi yok artık

[Ekrem @ekrem06_]

Sevmek zaman ayırmaktır. Boş zamanları doldurmak değil.

[Ekrem @ekrem06_]

Sen en güzel hayallerimin katilisin...

[Ekrem @ekrem06_]

Sen çare ararken o bahane arıyorsa bırak gitsin

[Ekrem @ekrem06_]

Reflekslerim çok iyidir ama gözümden düşerken tutamadım

[Ekrem @ekrem06_]

Kırılacak 206 tane kemik varken sen kalbimi seçtin