یهسریا میگن بین کودکان میناب، مسافران هواپیمای اوکراینی یا هر ایرانیِ بیگناهی که کشته میشه با جاویدنامان ۱۸ و ۱۹ دی نباید فرقی گذاشت.
فرق دارن عزیز، قدر زمین تا آسمون فرق دارن.
همهی کشتهشدهها برای ما عزیزند، اما همهی اونها در یک جایگاه نیستن: «عدهای قربانی بودن، عدهای قهرمان.»
کودکان میناب، مسافران هواپیمای اوکراینی و هر انسان بیگناهی که جونش رو جمهوری اسلامی گرفته، قربانیان جنایتهای این حکومتان و داغشون تا همیشه بر دل ماست، اما جاویدنامان دیماه فقط «کشتهشده» نبودن،
اونها آگاهانه ایستادن، خطر رو دیدن، سکوت نکردن و جون عزیزشون رو برای ایران ما دادن.
با چه منطق و چه شرافتی میشه کسی رو که قربانیِ ظلم شده با کسی که آگاهانه برای مقابله با ظلم جون داده، در یک دسته قرار داد؟
باز هم میگم، برای ما هر دو عزیزن،
اما یکی نماد رنج تحمیلشدهست و دیگری نماد شرافت، شجاعت و ایستادگی.
تصورم از بیست و چند سالگیم رفتن به مهمونی ها، داشتن رفیقهای پایه، رفتن به مسافرت ها، داشتن یه رابطه عمیق، مستقل شدن و شور و هیجان در لحظه به لحظه جوونیم بود؛
ولی الان کل زندگیم خلاصه شده تو کار، گوشی و تلاش برای زنده موندن.
بابا درس خوندن انگیزه میخواد، رزیدنت شدن انگیزه میخواد، خوابیدن انگیزه میخواد، بیدار شدن انگیزه میخواد. آخه وقتی هیچی نداری، وقتی کثافت همه جا رو گرفته، وقتی تازه این گُه یعنی روز خوشته، چیکار باید کرد؟
با رفتنت ارزش ریال کشور ۲۹۰۰۰ برابر بی ارزش شد و به عبارتی دلاری که همیشه در دورانت ثابت بود ۲۹ هزار برابر گرانتر شد.
ننگ بر شورشیان ۵۷ ایی گدایان آب و برق مجانی.
#شورشیان_۵۷ایی_خاینان_تاریخ