İnsanın hiç tanışmadığı birine özlem duyması ilginç bir şey… İçin, onunla eksiliyor. Zamanla kişilik kazanmış bir iç ses gibi, her şeyi onunla paylaşmak istiyorsun. Ama “o” yok, belki hiç olmayacak. Bilinmeyene duyulan, tanıdık bir özlem…
Hayatın tek kişilik olduğunu anlayacaksınız. Etrafınızdaki insanların hissettirdiklerinin bir illüzyondan ibaret olduğunu göreceksiniz. O an, bütün bağlar kopacak ve kendi yolunuzu yürümeye başlayacaksınız.